Het lijkt altijd leuk om voor je studie, of gewoon zomaar, naar het buitenland te vertrekken. Je verlegt je grenzen, gaat op ontdekkingstocht uit, maakt leuke momenten mee, ziet mooie dingen.
Maar tegelijkertijd is het ook ontzettend spannend en zeer onwaarschijnlijk dat je dat ooit gaat doen.

Toch komt er dan een moment dat je ouder wordt en je onbewust al bezig bent met het verleggen van bepaalde (wellicht ook onbewuste) grenzen. Er start een nieuwe fase, een nieuwe studie, je wordt ouder...
Er ontstaan nieuwe interesses, je wilt iets nieuws. Je leest over wereldreizen van jonge mensen, bekenden gaan naar het buitenland. Je hoort mooie verhalen en ervaringen…

Dan ontstaat de gedachte dat jijzelf het ook altijd wel interessant hebt gevonden, maar het buitenland is zo ver weg, ver van huis en familie, geen vriendje, geen bekenden… Je wuift het idee weg, dat is niets voor mij…

Toch blijft het in je gedachten en wanneer de studie wel erg saai lijkt te worden (is dit wel wat ik wil? Het gaat allemaal zo gewoontjes…) komt het idee weer naar boven. De stage die je wilde loopt anders, je wordt uitgeloot voor een interessante minor, weer een andere duurt zo lang dat je uitloop zou creëren. Er moet toch iets zijn wat wel lukt en wat ik echt wil?

Dan toch maar weer terug naar die buitenlandse gedachten, in het tweede jaar bleek een buitenlandse stage ondenkbaar, binnen de opleiding is enkel ISD – een project in het buitenland -. Wat moet je nou met een logopedische achtergrond in het buitenland, iedereen praat met verschillende accenten, jouw kennis is gebaseerd op Nederlandse klanken, dat is helemaal niet mogelijk.

Maar er zijn toch ook landen waar wel Nederlands gesproken wordt? Die gedachte komt later boven…

Op dit moment zie ik via de mailbox dat de eerste mail naar het buitenland al verzonden is op 26 januari 2009, een eeuwigheid geleden lijkt dat. Deze mail verzond ik naar een organisatie in St. Maarten. Daar spreken ze immers naast Engels en Frans ook Nederlands, perfect lijkt het. Ik mag een sollicitatie en cv opsturen, kat in het bakje denk ik, dat gaat snel… Maar al gauw blijkt die ontvangen mail de laatste te zijn, tot op heden heb ik nooit meer iets van de organisatie vernomen. Misschien schrok mijn pasfoto ze af, maar ze vroegen er toch echt zelf om.

Het leek verstandig om eerst maar eens een gesprek aan te gaan met school, hoe denken zij er eigenlijk over, voordat ik op eigen houtje al in het vliegtuig zit.

St. Maarten is aan de kleine kant, zoveel cliënten zul je daar niet krijgen blijkt uit dat gesprek. Curaçao wordt aangedragen, dat klinkt ook niet gek. En daar spreken ze werkelijk Nederlands, hier heb ik mijn zinnen dus op gezet.
De eerste mailtjes naar Curaçao gingen 20 mei 2009 de mailbox uit. Bij de dolfijnentherapie kreeg ik geen reactie, na wat onderzoek op internet kwam ik er zelf achter dat ze tot en met 2012 al vol zitten met stagiaires, die organisatie kon ik dus achter mij laten.
Toen vond ik op internet de SGR-groep, een stichting voor gehandicapten- en revalidatiezorg, ook hebben ze daar een therapeutische kindergroep, dus alle leeftijden komen aan bod. Dit klonk mij zeer interessant in de oren. Jammer alleen dat de e-mailadressen op de website niet klopten. Via een grote omweg, kwam ik uiteindelijk bij de juiste persoon terecht. Toen is het balletje, zeer langzaam, gaan rollen.

De eerste reactie kwam binnen op 3 juni 2009. Vanaf dan begint het, al zit er steeds veel tijd tussen de mailtjes. Daar valt verder niet veel over te vertellen, behalve dat mijn geduld op de proef is gesteld. Uiteindelijk mocht ik ook daar mijn cv en sollicitatie heen sturen (toch ook maar een foto toegevoegd). Op 25 september 2009 kwam de verlossende mail: ‘wij willen je een stageplek aanbieden’.
Wauw! Van enthousiasme vloog mijn laptop zowat van de bank af, het is gelukt! En dat zonder bemiddelingsorganisatie. (Want ondanks dat ik dit graag wilde, mijn verdiende centen met een minimum van 500euro uitgeven aan een organisatie die deze mails dan zou gaan sturen, ging mij te ver).

Maar wat een geweldig nieuws dus! Ondanks dat de mail leek op een criterialijst voor een werknemer zie ik het erg positief in. Wel moet ik Papiamento leren spreken, dat zal nog wel even een klus zijn. Maar ik geloof nog ergens een talenknobbel te hebben, aangezien ik voor Frans, Duits en Engels een 8 op mijn havodiploma heb staan.

Dit goede nieuws heb ik direct aan mijn opleiding doorgegeven, zij hadden mijn plannen al uitvoerig met elkaar besproken en ook de stagecoördinatoren blijken enthousiast te zijn. De taal is even een puntje van discussie, maar al snel blijkt dat ik hier een groter probleem van maak dan zij. Dit moet helemaal gaan lukken! Vanaf 7 oktober 2009 is officieel bevestigd, ik ga naar Curaçao!



(Ik ga hier trouwens niet in mijn eentje naar toe, halverwege het traject bleek dat Marjolijn ook interesse had in een buitenlandse stage. Ik heb haar dus betrokken in mijn mailcontacten naar Curaçao, uiteindelijk heeft zij ook positief bericht gekregen. Dit is toch zeker wel een prettige bijkomstigheid, het zal fijn zijn om iemand te hebben om op terug te kunnen vallen. En daarbij kunnen wij elkaar goed helpen met opdrachten en behandelplannen. Sinds het eerste jaar van mijn opleiding heb ik contact met Marjolijn en naast dat wij serieus kunnen werken, hebben wij altijd de grootste schik. Dus dit zal zeker een fijne tijd worden met zijn tweeën. Het is toch ook fijn om direct je belevenissen met een vriendin te kunnen delen.
Wij gaan met zijn samen dit geweldige avontuur tegemoet!)