Wederom is er een week voorbij gevlogen. De laatste maand is nu officieel ingegaan. Er zijn nog 3 stageweken te gaan en een vakantieweek. Helaas zijn we op dit moment echt heel druk, hopelijk is alles in die laatste week af, zodat we toch nog kunnen genieten.

Maandag de hele dag bezig met behandelingen bij de gehandicaptenzorg. Een van mijn cliënten kwam na een maand weer langs, dit in verband met het afbouwen van haar therapie. Ze werkt heel goed met haar communicatiehulpmiddel. Hij lag daardoor wel weer helemaal uit elkaar. Na een paar flinke meters plakband en een half uur plakken, zag alles er wel weer netjes uit. Ik hoop dat het met deze extra laag tape alles iets langer in elkaar blijft zitten, dat is wel zo prettig.
Bij andere cliënten ben ik langs gegaan, een van hen was aan het puzzelen. Niet zo maar een puzzel, hij is één meter bij één meter en de stukjes zijn zeer klein. De rand ligt er inmiddels bijna, maar ik geloof dat ze daarmee geholpen is. Ze zit al een aantal weken elke dag bij diezelfde puzzel, sinds een week of 4 ga ik bij haar langs i.p.v. haar bij mij te laten komen. Zoveel verschil heb ik nog niet kunnen ontdekken, meestal druk ik er snel wat stukjes in als ik bij haar zit. De puzzel is echter zo moeilijk dat zelfs ik de stukjes niet bij elkaar kan vinden. Ik vraag me af of ze deze puzzel ooit af gaat krijgen…
Deze maandag werd mijn methode beoordeeld, ik heb het goed gedaan, want ik heb een 8,3 gekregen. Daar ben ik erg tevreden mee. Mijn begeleidster was het met veel kritiekpunten eens, waarschijnlijk wordt alles aangepast en dan hoop ik dat de methode effectiever wordt in de toekomst.
Ook het jaarplan dat ik samen met Marjolijn beoordeeld heb, heeft een cijfer gekregen. Een 7,5 en ook daar zijn wij heel tevreden mee.

Dinsdag weer veel cliënten behandeld bij de revalidatiezorg en tussendoor probeer ik steeds dat taalzakboek in elkaar te zetten. Er komt zo vaak wat tussen dat het lastig is om alles in elkaar te passen, maar ik was eind van de middag aardig tevreden. Mijn begeleidster vind het er ook allemaal goed uit zien, dus dat gaat nog wel lukken voordat ik vertrek.
Dinsdagavond zijn we naar de Molen gegaan, daar waren Conny, Rob en Rob, ook nog twee dames uit Apeldoorn die een paar dagen bij Conny logeerden. Erg gezellig. Deze avond hebben wij voor de allerlaatste keer de autohuur aan Rob betaald. Die middag had ik al voor het laatst mijn huur voor het huis betaald, dan merk je toch echt dat we bijna weer naar huis gaan.

De woensdag, donderdag en vrijdag hebben eigenlijk alle drie in het teken gestaan van het slikprotocol. Woensdagmiddag hadden we nog een interview met de arts van de gehandicaptenzorg. Dat was een interview met allerlei zeer lastige termen, die ik als notulist in heel raar Nederlands heb opgetypt. Gelukkig zat ik tegenover de dokter, wanneer hij had gezien wat ik typte had hij mij vast uitgelachen. Het is nu nog steeds acadabra wat er staat, maar de grote kern kan ik er wel uithalen. Mijn geluk is dat de groepsleiders al deze termen ook niet kennen, dus ze hoeven niet in het protocol te komen.
De rest van deze dagen dus druk met de uitwerkingen. We hebben diverse malen de groepsleiding om feedback gevraagd, maar zoals wij hadden kunnen voorspellen, dit hebben we niet ontvangen. Nu moeten we even een andere manier vinden om feedback van hen te kunnen ontvangen, de tijd begint namelijk te dringen (bah).
Ook veel bezig met eigen verslagen, reflecties, procesverslagen, evaluatieverslagen, echt puur genieten. Maar dat hoort er nu eenmaal bij, ergens is het toch best fijn om alles even goed op papier te hebben staan, maar het is nogal een bult werk. Je moet namelijk alle doelen waar je aan hebt gewerkt evalueren, en dat zijn er behoorlijk wat. Dat is natuurlijk heel positief, maar het brengt een flinke administratie met zich mee. Discipline en concentratie heb ik dus echt even heel hard nodig, lastig wanneer de zon schijnt en de mooie vogels fluiten. Langzaamaan zie ik dan ook mijn bruine vakantie-kleur weer verdwijnen. Sommige dagen merk ik niets van het zonnige weer, behalve tussen de tralies van de porch door… zucht.

Mijn hoogtepunt van de week was absoluut donderdag. Donderdag waren opa en oma Vermeijs 50 jaar met elkaar getrouwd. Zo’n geweldige prestatie verdient natuurlijk een groot feest. Maar helaas ben ik hier en is iedereen daar, dus ik was er niet bij. Wat wel geweldig was, was dat mijn ouders de laptop mee hadden genomen en 100 minuten internet hadden gekocht bij de Cantharel. ’s Avonds bij het familie-diner zat ik dus ook aan tafel! Het was geweldig om zo even de hele Vermeijzenfamilie te kunnen zien! Bij het eerste beeld waar iedereen opstond heb ik dan ook wel een traan moeten laten, gelukkig hoorde ik ook een snotterende oma in de microfoon, dus ik was niet de enige. Zo heb ik met iedereen kunnen kletsen, iedereen kunnen zien, terwijl ik vanaf de kop van de tafel over het diner uitkeek. Ik heb vernomen dat opa alle obers heeft aangesproken om te vertellen dat zijn kleindochter vanaf Curaçao op de webcam was. Dus goede indrukken heb ik zeker achtergelaten, als ik hem mag geloven zijn er diverse telefoonnummers uitgewisseld, dus terug in Apeldoorn krijg ik het absoluut druk. Al met al hebben we met z’n allen bijna de volle 100 minuten vol gepraat. Dat was echt super. Opa en oma hebben ook een geweldige dag gehad met ontzettend veel vrienden, dat vind ik heel fijn. En dankzij skype kon ik er ook nog een beetje bij zijn.

Vrijdagmiddag zijn we richting het postkantoor gereden omdat er voor Marjolijn een mysterieus briefje in de brievenbus lag. Het was een hele tocht, want Marjolijn dacht te weten waar het postkantoor was, dit was echter niet zo. Geeft niks, duurt alleen wat langer. Uiteindelijk hadden we het postkantoor gevonden en lag er een heel mooi gekleurd pakketje voor haar klaar. Spannend. Thuis bleek het van een vriendin van haar te zijn, die de doos had volgestopt met thee en Hollandse snoepjes. Dit alles zat in een echt Hollands koekblik samen met een Hollands theekopje en zo’n houdertje voor natte theezakjes. Ontzettend leuk bedacht, maar hoe Marjolijn dit ooit mee naar huis krijgt…..?
Het begon die middag ineens keihard te regenen, dus ik reed plotseling door een grote rivier. Het water loopt hier helemaal niet weg, dus alles stond binnen no-time blank. Het wordt er wel heel glad van op de weg, dus voorzichtigheid is dan wel geboden.

Deze week heb ik trouwens wel weer indruk gemaakt in de auto. Ik stond bij het stoplicht met naast mij twee andere auto’s vol met jonge knullen. Iedereen rijdt hier altijd zo ver mogelijk naar voren, meestal staan ze al half op het kruispunt. Ik had daardoor ongeveer een autolengte achterstand. Dat laat ik natuurlijk niet gebeuren. Ik hield het verkeerslicht goed in de gaten en toen deze op groen sprong was ik weg! Had ik even mooi twee auto’s eruit gereden. Dat vonden ze volgens mij niet zo leuk, na een lange tijd haalden ze mij eindelijk weer in, terwijl ze heel blij naar ons keken. Dat telt natuurlijk niet. Inmiddels stonden we alweer bij het tweede verkeerslicht en daar gebeurde hetzelfde. Dat was even heel slecht voor hun ego, maar goed voor de mijne….

Zaterdag zijn we ‘s middags met de auto op pad gegaan. Eindelijk heb ik dan ook na al die weken het ‘’mooiste uitzichtpunt van Curaçao’’ gezien. Het was voor onze auto even een flinke klim, maar inderdaad het uitzicht was prachtig. Nu kan ik dan ook eindelijk weer wat foto’s laten zien. Vanaf daar met een omweg weer naar huis gereden, zo hebben we de hele Westpunt van het eiland weer meegepakt. Altijd lekker met een briesje door de auto, terwijl we de mega-top-40 van Dolfijn.fm konden luisteren.
Zaterdagavond had Conny weer een optreden bij Sambal, hier wilde ik graag heen. Marjolijn ging ook mee, we hebben samen daar saté van de BBQ gegeten terwijl we naar Conny konden luisteren.
Het was weer bloedje warm, zoals de laatste dagen het geval is. Er is nu een Westenwind, wat eigenlijk neer komt op helemaal geen wind. Dus het is heel erg warm, niet op een prettige manier. Maar we doen er niks aan. Conny vertelde nog iets wat volgens haar toch echt wel op mijn blog moest verschijnen. Bij deze dus. De Isla begint eindelijk weer een beetje te werken, dat betekend dat die smerige, stinkende wolken ook weer uit de fabriek gaan komen. Normaalgesproken gaat deze vieze lucht altijd eenzelfde kant uit. Aan de kant waar het nooit kan komen staan de meest prachtige, grote, dure huizen die je maar kunt bedenken. Maar doordat de wind nu anders staat, je raadt het al, staan deze mooie huizen in de vieze stinklucht. En dat vinden de mensen hier toch echt wel heel erg leuk.

Zondag ging Marjolijn naar de kerk en probeerde ik een beetje uit te slapen, maar het ging op een gegeven moment heel hard regenen en dat maakt zoveel lawaai. Dan lukt het niet meer om door te slapen. Eenmaal op internet had ik vele mailtjes van mijn nicht Marloes en van opa en oma de Graaf. Na het horen van mijn skype-avontuur met de Vermeijzen waren zij een klein beetje jaloers. Marloes had skype op haar laptop en zo kon ik ook opa en oma de Graaf na vier maanden eindelijk weer even zien. En ja, ook daar vielen aan beide kanten van de laptop wederom wat tranen. Erg leuk om ook hen nu gesproken te hebben. Nu kunnen we er allemaal weer even tegenaan en dan ben ik zo weer thuis.
’s middags heeft Rob mij opgehaald op “Hebbe”, dit is zijn threewheel-quad. Wat een gaaf ding! Ik mocht achterop meerijden, echt zo geweldig is dat! Achterop zit je hoog, dus je kunt alles mooi overzien. En wanneer je hard rijdt is het helemaal heerlijk! Zo ongeveer een uur rondgereden langs mooie plekken op het eiland. Ook een heuvel op, zo stijl omhoog, om vervolgens een prachtig uitzicht te hebben. Zelfs met “Hebbe” de Julianabrug over gereden. Wanneer je met 80 km per uur, lekker in de frisse lucht, achterop zo’n driewieler zit. Dan ben je op de top echt even koningin van de wereld. Wat geweldig is dat, terug naar beneden slaat de wind je om de oren en wanneer je stilstaat voel je nog steeds de tintelingen van de wind op je gezicht. Geweldig! Puur genieten!
Omdat het Rob in de zon iets te warm was, reden we naar zijn huis toe om zijn auto “Prince” te halen, zodat we beschermd en koel verder konden. De oprijlaan van Rob, zo’n 7 kilometer lang was ook super. Je mag daar 50 kilometer per uur rijden (Lees: 85) En om je heen allemaal mooi groen en veel cactussen. Super.
Met de auto vervolgens verder gereden, allerlei heuvels op gegaan, waar de antennes van de telefooncentrales staan. Vanuit daar schitterende uitzichten, een van de heuvels “seinpoort” gaf eigenlijk zicht op het hele eiland, overal waar je keek zag je in de verte de zee, prachtig!
Vanuit daar nog even naar Otrabanda gereden, want daar was een fancyfair van de Rotaryclub. Daar was het een soort kermis, je kon allerlei spelletjes doen en er waren drank en eettentjes, alle opbrengsten zijn voor goede doelen. Heel erg leuk, alleen daar wel verschrikkelijk warm, want er was geen zuchtje wind.
Zo heb ik de hele middag doorgebracht van 11.00 uur tot 17.00 uur, geweldig. Helaas heb ik nog geen bewijs dat ik op “Hebbe” heb gezeten, want doordat we Marjolijn net misliepen en er verder geen mensen waren om een foto te maken, is het hier niet van gekomen. Maar ik mag in ieder geval voor de foto nog even op voor de herkansing, dan kan ik laten zien hoe stoer de driewieler is! Nog eventjes geduld!

Dankzij deze tocht ben ik wel weer bijgekleurd, helaas alleen niet zo mooi. Ik had mij goed ingesmeerd, maar op mijn rug heb ik precies een middenstuk gemist, daar kon ik blijkbaar niet bij. Dus dit heeft nu een licht rood kleurtje en je ziet daaronder nog precies tot waar ik met mijn handen en vingers heb geveegd. Een prachtig gezicht, dat begrijpen jullie… Nu maar hopen dat dit nog zal rechttrekken.

Tijdens de tocht ook nog door verschillende wijken gereden. Zo merk je echt de verschillen die ook hier op Curaçao aanwezig zijn. Er staan op verschillende plaatsen hier prachtig mooie grote huizen, die waarschijnlijk zeer veel geld kosten, zowel voor de grond als voor de bouw zelf.
Maar vandaag ook langs huizen gereden die heel anders gebouwd zijn. Nog veel hout, en klein. Toch ook goed om deze verschillen te aanschouwen.Maar ook denk ik, dat ondanks deze eenvoud, deze mensen heel mooi leven. Want de huisjes staan soms op de meest prachtige plekken. En er waren veel kinderen die vrolijk speelden en blij zwaaiden wanneer wij langs reden. Toch ook dan, is het vaak goed.

En dit was dan een mooie afsluiter van deze week. Straks lekker avondeten op de porch en een beetje op tijd slapen voor weer een nieuwe stagedag.

Iedereen weer bon siman!
Liefs, Anneke