Zo…. Laat ik eens beginnen met een wellicht ietwat vreemde mededeling….. dit is mijn laatste blog vanuit Curaçao! Aangezien ik altijd op zondagavond een verhaal plaats…. Vast komt er volgende week nog een afsluitend stuk, over de allerlaatste week en mijn thuiskomst. Maar vanuit Curaçao zal ik niet meer schrijven. En dat voelt best vreemd.

Het is een gekke week geweest. Maandag waren wij vrij omdat er een teambuilding dag was bij de SGR-Groep. Stagiaires zouden hier niet aan deelnemen en aangezien Nederland een voetbalwedstrijd moest spelen, mochten wij thuisblijven. Zoals al eerder gezegd, gingen wij voetbal kijken bij de duikschool. Echter toen wij daar rond 07.15 uur voor de deur stonden, was er niemand. Snel wilden wij weer vertrekken, maar toen kwam er toch iemand aan, echter bleef het bij ons drieën. De eigenaar van het restaurant bij de duikschool had nog niets klaargezet en ging rustig zijn stoeltjes neerzetten, we boden aan om te helpen zodat hij de televisie kon gaan zoeken. Nadat deze eindelijk hing keken we via CNN naar de wedstrijd, met op één scherm, vijf verschillende deelschermen, daarbij natuurlijk nog oersaai Engels commentaar. De niet al te spannende wedstrijd werd er daardoor niet spannender op. In de rust hebben Marjolijn en ik dan ook besloten om ons richting de stad te begeven. Onderweg verblijdde Denemarken ons met een eigen doelpunt. Vervolgens schoven we aan in een gezellig café, hier hingen veel tv’s en er was een leuke sfeer. Doordat we laat waren, hadden we plekken achterin, hierdoor hadden we niet zulk goed zicht op de tv’s, maar gingen we af op het geluid. Dit resulteerde in teveel blijdschap voor een wedstrijd die met 3-0 eindigde naar onze mening, dit hebben we twee uur later bijgesteld, toen kwamen we erachter dat het 2-0 was. Echter werd er zo hard gejoeld toen van Bommel een schot op doel had, dat wij in de veronderstelling waren dat deze er echt wel in zat.
De maandag zijn we verder bezig geweest met het voorbereiden van de presentatie over het slikprotocol. Ook hebben we geskyped met Carry, onze docent uit Nederland, dat was erg leuk. Ondertussen was ik met een mevrouw aan het bellen die met een telefonisch consult de tv hielp repareren (wat mislukte) en ik had twee mannen in mijn slaapkamer omdat zij de airco gingen ontdoen van een dode salamander (die er niet in zat). Druk avondje dus.
Het gebeuren rond de airco kwam door de nog steeds aanhoudende nare geur in en rondom mijn kamer, ik denk zelf dat het door de riolering komt (ofwel, de beerput, want riolering is er niet). De huisbaas dacht echter aan rottende beesten in mijn airco. Nu zei de reparateur dat het geheel geen overbodige luxe was dat mijn airco werd schoongemaakt, maar het was niet de reden van de stank. Aangezien de doucheputjes van alle douches nu ook niet meer doorlopen, denk ik toch echt dat ik wel een beetje gelijk heb….

Dinsdag was het dan zo ver, de aller- allerlaatste stagedag. Met deze dag sloot ik mijn stage op Curaçao af, maar het was ook mijn laatste stagedag voor deze opleiding. Heel apart. Ik heb afscheid genomen van alle collega’s, ik had kaartjes voor ze geschreven en wat lekkers meegenomen. Voor mijn begeleidsters had ik wat leuks gekocht en voor de cliënten had ik ook lekkere koekjes. Ik vond het best naar om afscheid te nemen, aan veel cliënten ben ik namelijk toch gehecht geraakt. De meneer waarover ik wel vaak heb verteld, pakte heel lief mijn hand en drukte er een kus op, onder een ietwat minder vrolijk ‘noenoenoe’. Een andere dame gaf mij ook een kusje en zei dat ik maar gewoon hier moest blijven, en op Curaçao moest komen wonen. “Ik ben een beetje verdrietig” zei ze ook… Dat soort dingen zijn toch wel heel erg mooi om te merken. Toen ik over het terrein liep, voelde het ook een beetje als mijn eigen werkplek, en die ga ik nu toch verlaten. Dat vond ik best moeilijk.

Dinsdagmiddag moesten we echt even hard leren voor de presentatie, tussendoor af en toe naar buiten, naast het prachtige diepgroene zwembad. Om zo toch nog wat zonnestraaltjes mee te kunnen pikken.

Woensdag was dan de eindpresentatie, in de ochtend hebben we alles nog eens doorgenomen en tijdens de middag vergadering mochten wij alles ten gehore brengen. De presentatie ging goed, er werd door de disciplines goed op gereageerd en ook onze begeleiders waren erg positief. Daar was ik dus heel erg tevreden over. Op de beoordeling moesten we nog even wachten.
Deze avond hebben we lekker rustig aan gedaan, het voelde toch wel gek dat we nu helemaal vrij waren, en het was ook fijn om dit met een goed gevoel af te kunnen sluiten.

Donderdag zijn we naar de stad gegaan, we hebben een beetje doelloos rondgelopen, op zoek naar niets. Ook niets gevonden daardoor. We hebben lekker op een terrasje gezeten om onze stage afsluiting te vieren. Tijdens het slenteren door de stad begaf een van mijn slippers het, geweldig midden op straat, daardoor moest ik schuifelend verder. Gelukkig waren we redelijk in de buurt van een heuse slipperwinkel, dus daar ben ik heen gestrompeld. Ik kon een mooi paar in de uitverkoop meenemen, prachtig zomerse kleurtjes. Toen ik de slippers gekocht had, kwam ik erachter dat het hele ‘coole havainnas’ waren, zoals op het kaartje stond. Dit heeft een hele goede reden, de slippers zijn namelijk ‘glow in the dark’, maak je daar even indruk mee!
om 19.00 uur zijn we naar Hato gegaan om een ex-collega van Marjolijn op te halen, Ron. Hij loopt stage op SintMaarten en zou een paar dagen op bezoek komen, om ook Curaçao te kunnen verkennen. Zo hebben wij met zijn drieën de hele avond en een stukje van de nacht buiten gezeten. Daar heb ik mijn slippers uitgetest, inderdaad waren zij ‘glow in the dark’, en uiteraard was ik daardoor heel cool.

Vrijdag ging ik richting stage om mijn cijfers op te halen. Het slikprotocol is beoordeeld met een 8,0 de poster en de folder die dit protocol ondersteunen zijn beoordeeld met een 7,0. Een heel mooi resultaat waar ik ook heel blij mee ben.
Wat ik afgelopen week vergeten ben te vertellen, maar wat eigenlijk ontzettend belangrijk is, is het volgende: Ik heb mijn stage gehaald!!
Mijn begeleiders waren heel erg tevreden over mij, ze zien mij als een zelfstandig logopedist met alle kwaliteiten van dien. Al mijn taken zijn beoordeeld van een 7,5 tot een 8,3, dus de cijfers zijn zeer netjes. Een hele goede afsluiting van deze periode zullen we maar zeggen.
En deze vrijdag kwamen dus de cijfers van het slikprotocol er bij, erg mooi!
Verder zijn we richting het reisbureau gegaan, omdat we eigenlijk nog een tripje wilden boeken. We hebben gekozen om zondag naar Aruba te gaan. Het kostte veel geduld bij het reisbureau, maar dan heb je ook wat. Daarna zijn we boodschappen gaan doen, want met een jongen in huis hadden we natuurlijk ineens bier nodig. Om 15.00 uur hadden Marjolijn en ik een afspraak bij de schoonheidsspecialist. Wonderbaarlijk! Daar ben ik nog nooit geweest…. Door het hele warme weer, de vele crèmes die daarom op ons gezicht belanden, gingen onze gave gezichtjes een beetje verloren helaas. Daarom hebben we besloten om eens een professional ons te laten behandelen. Ik kan nu zeggen dat ik er niet mooier op werd, lekker helemaal rood. Wat wel heel erg fijn was, was dat er ook een massage bij gegeven werd, de nek en het gezicht werden lekker gemasseerd, met een rustgevend muziekje op de achtergrond kwam ik helemaal tot rust. Dit had ik echt eens eerder moeten doen, wat heerlijk is dat. Het voelt ook heel decadent. Na bijna vijf maanden zonder rugmassage, was dit zeer welkom.
Thuis aangekomen, bevestigde Ron dat wij er niet beter uitzagen dan daarvoor, wij hoopten dan ook op een nacht die wonderen zou verrichten.

Zaterdagochtend ging de wekker heel vroeg, want om 07.00 uur moesten wij klaar zitten in het café voor de volgende wedstrijd van Nederland. Het was weer erg druk in het café, dit keer hadden wij mooie plekken, dus vergissen zou niet meer gaan. De wedstrijd was niet heel erg spannend, maar gelukkig wonnen we wel. Mooi om te zien dat er dan zoveel Antillianen zijn die Nederland supporten. Iedereen gehuld in oranje kleding en ze schreeuwen wat af. Een mevrouw was er van overtuigd, dat wanneer ze maar hard en vaak genoeg “WEG MET DIE BAL” schreeuwde, deze wel aan de juiste kant van het veld zou blijven. Dit was natuurlijk niet het geval, waardoor ze nog harder ging schreeuwen. Op een gegeven moment ergerde bijna iedereen zich aan haar, maar het was eigenlijk ook wel weer grappig. Aan het eind van de wedstrijd, leek het wel alsof we het WK al volledig gewonnen hadden, want het feest barstte volledig los, geweldig.
Die middag zijn we de stad in gegaan om allerlei spullen voor Ron te kopen, het schijnt namelijk dat je op Sint Maarten heel gemakkelijk slippers, broeken, onderbroeken en t-shirts kwijtraakt. Gewoon… zomaar…. Of er wordt gewoon heel veel alcohol genuttigd op dat eilandje. In ieder geval waren we er de gehele middag zoet mee, maar de knul ziet er weer prachtig uit. Dankzij deze lange tocht waren we allemaal lekker bijgekleurd. (En onze gezichten waren gelukkig niet meer zo rood, de nacht had toch een beetje geholpen).
Zaterdagavond niet al te laat gaan slapen, want op zondag zou de wekker om 04:30 uur gaan. Wiens idee was het ook alweer om naar Aruba te gaan?

Zondagochtend dus heel, héél erg vroeg naar Hato. En uiteraard, de balies waren nog gesloten, want waarom zou je zo vroeg met werken beginnen? Na lang wachten mochten we inchecken en kon het hele riedeltje beginnen. Allemaal controles en flink geld betalen om Curaçao te mogen verlaten. We gingen naar Aruba met een klein vliegtuigje waar 18 mensen in kunnen, we waren met 6 mensen, dat was wel even een ervaring. Zo’n vliegtuig maakt toch een behoorlijke herrie en het rammelt aan alle kanten, dat is toch wel spannend. Op Aruba werd ik bij de douane gelijk gewenkt, zo klein als mijn handbagage tasje was, hij moest helemaal binnenstebuiten. “Heb je alcohol of drugs in je tas?”, fijn dat die meneer het vroeg, stel je voor dat het er in zou zitten… zo vrolijk was hij niet. Daarna een hele ondervraging over wat ik in Aruba kwam doen, en waarom ik eigenlijk op Curaçao zat. Uiteindelijk wenste hij mij toch een prettige dag en mocht ik verder.
Toen werd het tijd om een auto te huren, bleek ineens dat je 25 moest zijn om een auto te kunnen huren, dat is handig wanneer je dat geen van drieën bent. Uiteindelijk vonden we een verhuurbedrijf die ook verhuurde aan mensen van 23, en dat is Marjolijn. Geregeld dus, maar verder mocht niemand er in rijden.
Aruba ziet er prachtig uit, mooie wegen, veel palmbomen, dure huizen met een prachtig zeezicht. Wanneer je langer doorrijdt, wordt dat allemaal wel minder natuurlijk, maar het blijft mooi. We hebben veel rondgereden en allemaal dingen bekeken, een kerk, een vuurtoren, een natuurlijke brug, grotten, een burcht. Erg leuk allemaal. Tussendoor begon het af en toe te regenen, maar daardoor koelde het ook lekker af. Rond 13.00 uur was iedereen wel moe en zijn we naar een prachtig strand gegaan, daar hebben we lekker gezwommen en geslapen. Aan het einde van de middag aan het water wat gegeten en toen weer richting het vliegveld. Het was wel even spannend hoe het zou verlopen met het terug brengen van de auto. We waren namelijk naar het “national park” gegaan en dit was nogal een vreemde route. Normaalgesproken heb je drempels om de vaart te verminderen, hier waren het echter kuilen over de gehele breedte van de weg. Deze waren echter niet allemaal even lang, waardoor de bumper soms de weg raakte. Het klonk niet altijd even prettig, en de bumper was ook niet meer zo mooi als hij bij het starten van de rit leek. Toch kwam hij de controle weer door bij het verhuurbedrijf, dus hoefden we gelukkig niets bij te betalen.
Daarna weer heel lang moeten wachten op het vliegveld, waar het overal vroor omdat ze lekker bezig waren met de airco’s. Uiteindelijk bij de vertrekhal duurde het ontzettend lang, dat zijn we inmiddels wel gewend, maar er gebeurde echt vrij weinig. Niets werd omgeroepen en er was ook geen personeel te bekennen. Naar honderd keer zelf naar de borden te zijn gegaan, zagen we dat de vlucht vertraging had. Iedereen in de hal begon lichtelijk onderkoelt te raken (dat kan dus best op Aruba blijkbaar) en begon een beetje rond te lopen. Helaas was er nergens koffie te bekennen. Behalve voor Ron, want die deed zielig bij een van de grondstewardessen, waardoor hij een kopje koffie kreeg. Uiteindelijk vertrok het vliegtuig bijna twee uur later, ditmaal was het een groter vliegtuig, voelt op de een of andere manier toch iets veiliger. Pas om half 12 ’s nachts kwamen wij weer aan op Hato. Dat is toch een behoorlijk lange dag geweest, maar natuurlijk wel heel erg mooi. Ik ben blij dat we het gedaan hebben, en heb nu ook weer mooie stempels in mijn paspoort er bij.

Thuis aangekomen bleek dat we nu toch alle drie wel rode koppies hebben, niet meer door de schoonheidsspecialist, maar door de zon. Morgen dus maar de week rustig beginnen en vannacht de after-sun zijn werk laten doen. Als het blijft zoals dit, ben ik er in ieder geval zeker van dat ik niet bleekjes op Schiphol aan zal komen, gelukkig maar, want dat zou na vijf maanden toch wat vreemd zijn.

Nu heb ik eigenlijk genoeg van dit schrijven, want ik ben ontzettend moe en heb het nog steeds koud. Inmiddels is het al half 2 en dus ook de hoogste tijd om te gaan slapen.

Lieve mensen, hartelijk dank voor het trouw blijven lezen van mijn ellenlange verhalen. Dit is dus de laatste vanuit Curaçao, hopelijk hebben jullie vanaf volgende week weer een andere dagbesteding op de late zondagavond of de vroege maandagmorgen.
Ik ga nog even heel erg hard genieten van vijf laatste dagen op Curaçao, nog even genieten van al het moois, de leuke mensen en het lekkere weer (dan moet het wel even droog blijven, op dit moment giet het weer, net zoals de gehele dag).
Stiekem denk ik toch dat ik Curaçao wel ga missen…..


Veel liefs, Anneke

p.s. foto's van Aruba volgen nog!