Nu vandaag heb ik nog precies drie weken te gaan. En ik moet nog zoveel doen…. Veel afrondende zaken voor stage en school, maar ook op het eiland wil ik nog eens even alles goed bekijken en proberen nog te duiken…

Deze week begon weer met een drukke maandag-stage-dag. Wederom langs gegaan bij alle cliënten, aangeven aan de leiders dat volgende week mijn laatste behandelingen zouden zijn. Nog pogingen gedaan om groepsleiders op de foto te zetten, voor communicatiehulpmiddelen. Maar daar heeft ook lang niet altijd iedereen zin in (lees: het lukt eigenlijk nooit). Dus dat schoot niet echt op. Wel foto’s van de cliënten zelf gemaakt, dus dan wordt hun boekje wat persoonlijker.
Verder gewerkt aan mijn evaluatieverslagen, deze zijn nu zo goed als af gelukkig.

Dinsdag weer bij de revalidatiezorg druk geweest, het was weer lekker hectisch door dubbele afspraken, afzeggingen en uitloop. Lichte chaos dus, maar we redden ons altijd wel. Ik heb de laatste hand kunnen leggen aan het verzamelen van foto’s, volgende week dinsdag nog de woorden in het Papiamento erbij zetten en dan is het taalzakboek klaar.
Dinsdag was het verder een echte Hollandse dag. Het was de hele dag al grauw weer en rond half 12 barstte de hemel open. Het begon keihard te gieten, gelukkig zou Marjolijn mij ophalen omdat we boodschappen gingen doen. Ik ben snel naar de buitenste hekken gerend, waarbij het water mij in de schoenen liep en ik gelijk helemaal onder de modder zat. Tussen de plassen kon ik nog een overdekte plek vinden om te wachten op Marjolijn. Ik dacht dat ze eraan kwam en ging snel naar de weg, het was echter een andere Mazda. Toen stond ik daar in de regen onder een boom. Het water gutste over de stoepranden heen, allerlei auto’s stonden onder luid getoeter te wachten op hun kinderen die alle mogelijke moeite deden om droge voeten te houden. Ikzelf kon net op tijd wegspringen voor de schoolbus die zo hard van de drempel reed dat er een vloedgolf mijn kant op kwam. Eindelijk kwam Marjolijn er aan en zo kon ik via een drempel in de auto springen. De rest van de tocht was ook chaotisch, zoveel regen en water overal. Het werd bloedheet in de auto omdat de ramen eigenlijk niet open konden, daardoor hield ik de hendel van het raam maar vast om zo af en toe toch frisse lucht toe te laten. Iedere keer was ik net op tijd om een nieuwe golf van water buiten te houden, een heel avontuur.
Bij de supermarkt even alle boodschappen gedaan en bij de visafdeling vonden we haring. Dat was erg lang geleden, en onder het motto ‘vis is gezond’ hebben we dit meegenomen. Thuis aangekomen konden wij dus haring met uitjes eten, terwijl de regen nog steeds met bakken uit de hemel kwam zetten. We konden elkaar en de televisie niet eens verstaan, zo hard ging het. Hollandser kan het niet worden toch?
Toch wel… ’s avonds gingen we naar de bioscoop en wel naar ‘’de gelukkige huisvrouw’’. Een Nederlandse film ja… Zo gelukkig werd ik er zelf echter niet van. Ik heb nog nooit met mijn handen voor mijn ogen en mond gezeten, helemaal verkrampt van al het engs wat ik te zien kreeg. Baby’s maken is leuk en een baby hebben vast ook wel, maar alles wat daar tussen zit is voor mij vanaf nu een hel. Verschrikkelijk hoe ze dat allemaal lieten zien, echt een Nederlandse film, met heel veel bloot en alles in beeld, vooral de dingen die je niet wilt zien. De vrouw die beviel had zo’n dramatische bevalling dat ze daarna direct in een postnatale depressie belandde…. Ik zeg, aan mijn lijf voorlopig nog geen polonaise.
Compleet onder de indruk naar huis gereden, gelukkig heb ik wel goed kunnen slapen.

Woensdag heeft Rob ons rond 08.00 uur opgehaald, we gingen weer een stukje touren. Langs allerlei mooie dingen, waarbij Rob vaak stopte om van alles te vertellen. Van verschillende soorten bomen, vruchten en cactussen, tot de manier waarop de huizen vroeger gebouwd werden. Erg leuk.
We hebben die middag kokosnootmelk gedronken en kokosnoot gegeten. Marjolijn en ik hebben samen gedeeld, met twee rietjes uit een noot, hoe gezellig. We moesten wel wennen aan de smaak, maar we hebben het opgekregen. Het harde gedeelte van de noot eten beviel ons beter. Later zijn we nog langs de kust gereden, over wegen waar ik mijzelf met onze auto absoluut niet zou begeven. We hobbelden alle drie door de auto heen, zo’n kuilenweg was het. De auto zag er ook niet uit naderhand, maar dat was zorg voor degene die hem moest wassen, en dat waren wij lekker niet.
Om 13.00 uur kwamen wij weer thuis, helemaal door elkaar geschud, met lichte hoofdpijn.
De rest van de dag rustig aan gedaan, geprobeerd de politiek nog een beetje te volgen en bezig geweest met verslaglegging, want daar zijn we hier immers voor.

Donderdag hebben we ons de hele dag opgesloten op stage, omdat het duiken helaas niet doorging. Echt heel erg jammer! Heb wel contact opgenomen met een andere duikschool om te informeren naar een cursus, ben benieuwd. Op stage zijn we gaan werken aan het slikprotocol, de poster en de folder. We zijn hier heel erg mee opgeschoten, het is weer opgestuurd naar onze begeleiders voor feedback, nu maar hopen dat we het snel terugkrijgen en het voornaamste, dat het goed is zo. Helaas hebben we van geen enkele groepsleider een reactie gehad op het protocol, dat hadden we eigenlijk we verwacht, maar het blijft jammer. Wel een hele productieve dag gehad gelukkig.
’s avonds ben ik nog naar ‘De Molen’ gegaan, daar waren Conny, Rob en Rob. Dat was weer even gezellig. Vind het ook altijd fijn om zo ’s avonds dan even in mijn eentje rond te rijden. De radio belachelijk hard, raampjes open en meezingen. Ik vergat daarbij wel even dat de overige bestuurders ook allemaal de ramen open hebben, dus bij de stoplichten trok ik per ongeluk een beetje de aandacht. Kan gebeuren.

Omdat ik nog zoveel te doen had voor school wilde ik vrijdag ook weer naar stage toe. Daar zit je eigenlijk heel fijn en er is wat minder afleiding. Daar hebben we dus weer de hele dag aan school gewerkt, nu heb ik wat meer orde in de chaos kunnen scheppen. Het blijft lastig om een proces van 20 weken in een logisch en leesbaar verhaal op te schrijven. Ik ga nu alles nog een keer doorlezen en dan hoop ik dat het goed genoeg is om te versturen.

Zaterdag hebben we een beetje uitgeslapen en was het weer tijd voor wasjes. Daarna zijn we op pad gegaan. Er was een fancy fair bij de kerk waar Marjolijn heen gaat, daar wilde ze graag heen. Daar aangekomen bleek er niet veel te beleven, er waren denk ik 5 kraampjes, waarvan er 4 bestonden uit eten. En er was een springkussen. Dolle boel dus, daar waren we binnen 15 minuten weer weg.
Vanuit daar zijn we doorgereden naar de stad, weer even rondgeslenterd en verschillende winkeltjes in. We kennen ze inmiddels bijna allemaal. Natuurlijk even over de brug heen en weer en toen richting huis. Daardoor mistten we net het jeugdjournaal debat, erg jammer natuurlijk. Toen heb ik zowaar op mijn vrije zaterdag nog wat tijd besteed aan school en ’s avonds gingen we weer naar ‘Sambal’ omdat Conny daar weer een optreden had. Met Marjolijn naar haar gezang geluisterd terwijl we weer een sateetje van de barbecue aten. Een gezellige avond. Nog aangesproken door knullen die vroegen waar het hier leuk was op de zaterdagavond, dus daar even mee gepraat. Het bleek op een gegeven moment dat hij 36 jaar was, wat mij wederom bevestiging gaf dat ik vanaf een jaar of 25 leeftijden absoluut niet meer kan schatten, dat was een beetje een domper.

Zondag ging Marjolijn naar de kerk en doordat ik daar wakker van werd ben ik ook snel uit bed gegaan. Op de een of andere manier ruikt mijn kamer sinds zaterdag naar een riool. Ik heb geen flauw idee waar het vandaan komt, maar het stinkt verschrikkelijk. Ik heb onderzoek gedaan, maar er ligt niks in mijn kamer wat de stank kan veroorzaken, het is alleen wel ondraaglijk. Vannacht dan ook niet heel lekker geslapen, want iedere keer wanneer ik wakker werd rook ik het weer. Alles is aan het doorluchten, dus ik hoop dat het weg trekt, anders moet ik nog verhuizen naar een andere kamer, want ik weetniet of ik het anders volhoudt in dat hok. Erg vreemd weer.
In de middag zouden we lekker naar het strand gegaan, want die lange stagedagen in de airco zorgen ervoor dat wij langzaam weer veranderen in echte witte Nederlanders en dat kan niet te bedoeling zijn. Maar de lucht begon behoorlijk te betrekken, dus besloten wij gewoon lekker met muziek, kussens en handdoeken in de tuin te gaan liggen. Naast het mooie gifgroen geworden zwembad. Ik lag net lekker, ingesmeerd en wel, muziekje in en toen kwamen de druppels. Ik dacht als ik de muziek wat harder zet, dan merk ik het vast niet en gaat het wel weg. Maar binnen een paar seconden ging het zo verschrikkelijk hard, dat ik toch maar naar binnen ben gerend. En helaas, het is niet meer gestopt. Wederom konden wij elkaar niet meer verstaan, alle was op de porch werd nat, de regen waaide zelfs helemaal naar binnen. Hartstikke fijn, zelfs nog wat onweer. Deze zondagmiddag was net kamperen…. Lezen, muziek luisteren, en ja ook schoolwerk, met boven ons het gekletter van de regen, net als op een tentzeil.

Dat was de week dan alweer, het blijft snel gaan. Aanstaande dinsdag is mijn eindevaluatie, erg spannend! Ik ben heel benieuwd wat mijn beoordeling zal zijn. En ja, daarna nog wel een paar stagedagen, maar die staan vooral in het teken van afscheid nemen. Als ik daar nu aan denk…. zit ik volgens mij zo weer in Nederland, gelukkig begint het bij jullie ook lekker warm te worden, hoeven we daar niet aan te wennen.

Iedereen weer een goede week gewenst, Bon siman! Liefs Anneke