Dag lieve mensen,

Wat een heerlijke week heb ik achter de rug! Nu ik dit schrijf, lijkt afgelopen maandag zo ontzettend lang geleden!

Maandag heb ik voor de laatste keer mijn cliënten bij de gehandicaptenzorg gezien. Het was erg gek om afscheid van ze te nemen. Ik heb zo goed mogelijk proberen uit te leggen dat dit de laatste behandeling was en dat we ermee stoppen omdat ik terug naar Nederland ga. Sommigen stoppen omdat ze zo goed op weg zijn, dat ze geen logopedie meer nodig hebben. Anderen hebben een tijdelijke stop, totdat de logopedie weer overgenomen wordt. Het leek alsof ze mij goed begrepen, ik hoop dan ook dat ze maandag niet voor de deur staan, dat zou ik sneu vinden.
Aanstaande maandag is er namelijk geen logopedie in verband met een teambuilding dag, dus iedereen is die dag weg. Vandaar ook dat afgelopen maandag mijn laatste behandeldag was bij de gehandicaptenzorg.
In de ochtend heb ik nog een college bijgewoond over verschillende stoornissen uit het autistische spectrum, hoe wij daar bij de revalidatie mee om moeten gaan. Erg interessant.

Dinsdag weer bij de revalidatiezorg geweest, het was een heel gezellige dag. Veel gekletst met mijn cliënten. De meneer waar ik al vaker over verteld heb, was erg blij mij weer te zien, het was namelijk al een tijdje geleden doordat hij een paar keer was verhinderd. Zo leuk om te zien dat hij dan zo blij wordt. Het ging weer geweldig goed, ik heb veel moeten lachen.
Deze meneer bleef iets langer dan noodzakelijk, daardoor kwam de volgende cliënt, een jongen van 24 jaar al binnen. Met de meneer hadden we memory gedaan, spontaan begon hij dit spel aan de jongen uit te leggen. Eerst moest de jongen steeds de plaatjes benoemen, waarbij de meneer met luid “noooooo” aangaf als het fout was, en wanneer de jongen denktijd nodig had, keek hij hem met stralende ogen vol verwachting aan. Prachtig was dit. Uiteindelijk mocht hij beginnen met memory, ikzelf deed ook mee. Wat geweldig. De jongen was de beste, de meneer had steeds niets, maar hij hielp mij wel op dusdanige wijze dat ik paren kon maken, dus hij had duidelijk in de gaten hoe het spel werkte. Samen met Monique heb ik geweldig moeten lachen over de uitleg van de meneer tegenover de jongen, de blikken die ze aan elkaar en aan ons schonken, het was prachtig. Beide zaten we met tranen in de ogen te kijken, ontroerend mooi was het.
Ik vind het dan ook oprecht erg om aanstaande dinsdag afscheid te moeten nemen van deze mensen.

Dinsdagavond besloten wij naar de bioscoop te gaan. Bij “The Movies” is de dinsdagavond het tweede kaartje gratis, het komt er dan op neer dat je per persoon 3 euro betaald. We gingen naar “Just Wright”, waarschijnlijk de leukste film die op dat moment in deze bioscoop draaide. Uiteraard was het drukker dan normaal, want zo’n actie trekt natuurlijk behoorlijk wat volk. De spelers uit de film, waren voornamelijk donkere mensen, ik kan op dit moment zelfs geen enkele blanke speler uit die film voor de dag halen. De zaal zat bomvol, met enkel 10 blanke mensen, waaronder ons. Dat levert behoorlijk grappige taferelen op kan ik vertellen. Het begon al bij de voorfilms, gegil, keihard gelach, geklap, mensen die uit hun stoel springen, er hoeft maar iemand te struikelen en iedereen buldert van het lachen. Popcorn vliegt je om de oren door al dat drukke gedoe. De film zelf was nog mooier, het ging natuurlijk om een vrouw die nooit een man krijgt, terwijl ze toch zo lief is, ze ontmoet een knappe rijke basketbalspeler, maar haar beste vriendin gaat er mee vandoor. Uiteindelijk komt de eerste dame toch weer in contact met die knapperd, maar ze wordt weer aan de kant gezet, op het allerlaatst komt het toch nog allemaal goed. Applaus.
Maar op het moment dat er scènes zijn waarbij de standaard gesprekken boven tafel komen, zoals ‘het ligt niet aan jou, ik vind je heel aardig, je bent zo goed voor mij, maar…’. Dan begint de hysterie in de zaal. “Yeah, that’s what they all say!”. En als de gemene vriendin weer in beeld is om schijnheilig te gaan doen…. Wordt er “Get out of here bitch!” door iemand in de zaal geroepen. Wanneer de aardige dame dan toch eindelijk voor haarzelf kiest… “Yeah! You go girl!”. Dan is iedereen in de zaal weer tevreden. Aangezien de hoofdrolspeler een basketbalspeler was, waren er natuurlijk ook wedstrijden in de film te zien. Nou ongelooflijk, het leek wel alsof ik zelf in die sporthal zat. Wat een geschreeuw! Alsof het een ‘live-game’ was. Iedereen vloog de lucht in en klapte bij de punten die gescoord werden door de juiste partij.
Ongelooflijk, ik heb meer moeten lachen om het publiek dan om de film zelf geloof ik, niet te beschrijven. Het is echt een aanrader om een keer op deze manier een film te bekijken, je weet niet wat je meemaakt.

Woensdag moest Marjolijn om 10.00 uur naar de tandarts, zij had namelijk erg last van haar kies. Na een tijdje kwam zij uit de behandelkamer met de treurige mededeling dat haar kies getrokken moest worden. Dit wilde zij echter in Nederland laten doen. Doordat er een ontsteking onder haar kies zat, was het voor haar niet mogelijk om te gaan duiken. Ik heb toen besloten het wel alleen te gaan doen, ook al leek het mij in eerste instantie fijner om het samen te doen. Ik wist zeker dat ik spijt zou krijgen wanneer ik af zou zeggen, dus ik zou het avontuur in mijn eentje voortzetten.
Deze middag moesten er weer boodschappen gedaan worden en hebben wij aan school gewerkt. Verder tikte de regen weer lekker hard op het dak, zoals de gehele week eigenlijk.

Donderdag was het dan zo ver, om 09.30 uur had ik een afspraak bij een duikschool, Wederfoort Marjolijn ging wel mee om te zien hoe het allemaal gaat, voor een eventuele andere keer. Het voelde direct heel goed, ik had een geweldig leuke instructeur, Eric, de eigenaar van de duikschool. Heel rustig werd alles uitgelegd, ik kreeg nog meer informatie dan tijdens mijn vorige introductieduik. Na een tijd gingen wij spullen bij elkaar zoeken en gingen we te water. Het was allemaal prachtig mooi om te zien, een helderblauwe zee, meer dan 30 meter zicht, prachtige vissen. Wederom overweldigend. Op een leitje schreef mijn instructeur op een gegeven moment “Cursus” ? Ja, dat leek mij wel wat. Met een handdruk werd dit onder water bezegeld. Ik mocht die dag gelijk blijven om ’s middags mijn tweede duik te maken. Ik heb Marjolijn toen naar huis gebracht, zodat zij thuis kon doen wat zij wilde. Om 14.00 uur was mijn tweede duik alweer. Deze keer moesten er verschillende oefeningen gedaan worden, deze behoren tot de cursus. Het zijn oefeningen zoals je mondstuk uithalen, mondstukken wisselen (naar je eigen alternatieve bron of naar die van je buddy), bril af- en opdoen onder water, waarbij je het water eruit moet blazen. Een neutraal drijfvermogen creëren, waarbij je ‘’gaat zitten’’ in het water en niet stijgt of zakt, via een bepaalde sprong het water in gaan met je uitrusting, zoals je moet doen wanneer je vanaf een boot duikt. Allemaal heel leuk om te doen. En natuurlijk gingen we weer een eind het water in om al het moois te aanschouwen. Mijn instructeur was heel tevreden, volgens hem heb ik mijn ademhaling zeer goed onder controle, waardoor ik met weinig gewicht heel gemakkelijk af kan dalen.
Ik vond het echt een topmiddag, heel vrolijk ging ik weer naar huis.
’s avonds ben ik naar de Molen gegaan om daar samen met Conny te eten, Rob en Rob waren er ook. Daardoor kon ik al mijn nieuwe indrukken en ervaringen ook weer kwijt, het was erg gezellig.

Toen ik rond 21.30 uur weer thuis was, snel mijn Padi boek open geslagen, want voor de duikcursus moet natuurlijk ook geleerd worden.

Vrijdag ging mijn wekker weer op tijd, want ik ging om 09.30 uur weer duiken. Voor die tijd werd gecontroleerd of ik hoofdstuk 1 goed kende. Daar verwachtte ik niet veel van, want na een uur lezen viel ik de avond ervoor al in slaap. Echter viel het reuze mee, waardoor ik direct een toets voor mijn neus geschoven kreeg. Ik had alle vragen goed, een tien dus! Dat is een mooi begin.
Tijdens de eerste duik weer allerlei oefeningen, nu bijvoorbeeld ook het afdoen van de loodgordel en het uittrekken van de uitrusting onder water. En nog vele andere oefeningen betreffende het mondstuk en de bril. Zo wordt er ook geoefend hoe het is om zonder lucht te komen, de fles wordt onderwater dicht gedraaid, en op het moment dat je merkt dat het moeilijk wordt om te ademen, geef je dit aan en kan je lucht krijgen via de alternatieve luchtbron of via ‘’buddy-breathen’’ zoals dat zo mooi heet, dan doe je om-en-om met één mondstuk (octopus heet dat trouwens).
Na deze duik had ik een uur tot de volgende, daarom heb ik mijn boek maar weer open geslagen, voor hoofdstuk twee. Na de tweede duik van die dag werd ik weer getoetst, wederom behaalde ik een 10. Ook deze duik was weer geweldig mooi, we zagen een ballonvis. Dat is zo mooi om te zien, mijn instructeur haalde hem voorzichtig uit zijn schuilplaats, waardoor de vis zich langzaam opblies. Op een gegeven moment had ik een ballon met bolle ogen in mijn handen, zo gaaf om te zien!

Zaterdagmiddag had ik mijn vijfde duik. Voor die tijd kon ik weer leren om zo de derde toets te halen, eentonig als het lijkt behaalde ik weer een 10. Deze keer mocht ik tot 18 meter duiken, prachtig, bij deze duikplek kom je op een gegeven moment namelijk bij een koraalmuur. Dat is schitterend om te zien. De bodem is daar zo ver weg, dat is niet meer te zien, en overal waar je kijkt staan de prachtigste koralen, met daardoor ook schitterende vissen. Dit keer was er tijdens het duiken nog een jongen mee, hij heeft net zijn brevetten tot instructeur gehaald. Terwijl mijn eigen instructeur druk bezig was met het voeren van visjes, waren wij op 18 meter diepte gewoon een beetje aan het rond dartelen, ondersteboven, achterstevoren, staand en liggend, lekker rondkijken, totdat onze manometers aangaven dat we op de helft van onze lucht waren, en toen gingen we weer langzaam terug. Schitterend was het weer. Ik raak er niet over uitgesproken.

Zondag om 08.45 uur stond ik weer bij de duikschool, Marjolijn had mij dit keer afgezet omdat zij naar de kerk ging, hierdoor was ik een beetje vroeg. Ik kon echter direct beginnen aan de vierde en laatste toets. Deze behaalde ik, ja, een tien. Deze laatste duik zouden er twee kinderen mee gaan, een meisje van 12 en een jongen van 15, zij waren toe aan hun derde duik, ook bezig voor hun brevet. Omdat zij de tweede toets nog moesten maken, kon ik beginnen aan het echte examen. Deze is langer dan de overige toetsen, namelijk 50 vragen. De lat lag een beetje hoog, want op de school noemden zij mij al ‘lady ten’, ik had een naam hoog te houden. Samen met mijn instructeur keek ik het na, ik noemde alle antwoorden op en hij controleerde. Aan het eind schreeuwde hij zo hard, dat ik er van schrok. Ik had een 100% score, dat was deze maand nog niet voorgekomen, en sowieso schijnt dat maar zelden te gebeuren. Ik werd door iedereen gezoend en gefeliciteerd. Dan sta je wel raar te kijken, als iedereen zo blij doet. (Zelf was ik er natuurlijk ook erg gelukkig mee).
Tijd voor de laatste duik dus, met vier man gingen we na alle buddycheck’s het water in. Deze keer een duik tot 12 meter, want de andere twee mochten nog niet naar 18 meter. Dat gaf niet, weer veel mooie dingen gezien. Tijdens de oefeningen van de anderen mocht ik zelf een beetje rond zwemmen in de buurt, toen heb ik geprobeerd om foto’s te schieten. Ik hoop dat ik er wat kan plaatsen. Daarbij moet ik wel zeggen dat het de kleuren in het echt vele malen mooier zijn. Het licht wordt namelijk geabsorbeerd. Het schijnt met nachtduiken daardoor mooier te zijn voor foto’s, omdat je dan een zaklamp mee hebt. Wellicht komt dat ooit nog……

Aan het einde van de duik, was er nog slechts een ding wat mij in de weg stond voor het behalen van mijn brevet. Namelijk een minuutje watertrappelen. Gelukkig heb ik deze laatste zware taak kunnen doorstaan. Het 'Padi Open Water Brevet' was voor mij!
Na de nodige handtekeningen en foto’s voor pasjes, was ik weer vrij om te gaan.
Ik denk dat ik nu wel in een gat val, wat moet ik iedere dag nu gaan doen. Gelukkig heb ik veel leuke nieuwe mensen leren kennen bij de duikschool. Op dit moment zijn er nog een paar jongens bezig met hun brevet, telefoonnummers zijn al uitgewisseld, wanneer zij begin van de week klaar zijn gaan we afspraken maken. Super!

En ja, nu ben ik best wel een beetje trots. Mijn brevet, als kers op de slagroom, of slagroom op de taart. Hoe je het dan ook wilt zeggen, het is een mooi extra aandenken voor dit geweldige verblijf. En het heeft mijn verblijf hier ook zeker verrijkt. Geweldig.

Nu is het dan weer zondagavond, over twee weken ben ik al thuis. Het gaat nu veel te hard. Zeker met het duiken, al die mooie dingen. Mijn instructeur gaf aan dat het buitengewoon goed ging met mij en dat ik eigenlijk door zou moeten gaan met het duiken. Hij had het zelfs over het worden van instructeur! (Zie ik daar een tweede baan voorbij komen? Ja..). Voor het eerst vind ik het eigenlijk jammer dat ik nu bijna weg moet. En dat ik tijd te kort kom om meer te doen met het duikbrevet.

Wie weet, door deze ervaring…. Nu denk ik met zekerheid te zeggen dat ik terug ga komen naar Curaçao en zeker naar deze duikschool. Zo leuk was het om te doen. Wie weet zit er dan nog wel een carrièreswitch aan te komen in de toekomst…. Geweldig toch als je van je hobby en passie je beroep kunt maken….. Nu snap ik de Nederlandse mensen die daar werken wel.

Morgen sta ik om 07.00 uur weer voor de deur van de duikschool. Ditmaal om gezamenlijk het Nederlandse elftal aan te moedigen. Thuis kan dit niet meer ,want de televisie is op mysterieuze wijze kapot gegaan, lekker zo voor het WK, als het maar geen voorteken is….
Maar ach, des te gezelliger om met een leuke club mensen de wedstrijd te gaan bekijken.

Zo, door dit avontuur is het weer een behoorlijk verhaal geworden. Hopelijk is het voor jullie niet te langdradig. Ik hoop dat het lukt om een foto impressie te geven, anders houden jullie het over twee weken tegoed!


Veel liefs! Anneke