Allereerst wil ik iedereen even bedanken voor de fijne warme reacties die ik van jullie heb ontvangen. Het is erg fijn om af en toe een bericht binnen te krijgen en te lezen.

Bijna een week op dit mooie eiland. Het begint te wennen. Ik word niet meer om 6 uur ’s ochtends wakker, maar rond een uur of acht. Erg prettig, dat zorgt er ook voor dat ik ’s avonds niet zo moe ben.
Ik zal de week eens even met jullie doornemen…

Maandag stagegesprek gehad zoals al eerder besproken.

Dinsdag verjaardag van Roanht (mijn stagebegeleider). Daar heb ik even een Papiamento-puntje gescoord. Onderweg bedacht ik mij dat ik geen idee had wat ‘gefeliciteerd’ in het Papiamento was. Een slechte zaak natuurlijk als je op visite gaat. Daarom bij de receptie op mijn beste Papiamento’s gevraagd: ‘Yufrou, por a yuda mi, porfabor. Nos ta bai pa Roanht, zij is jarig, maar hoe zeg je “gefeliciteerd”?’. Dit werd bij de receptie goed ontvangen door de drie vrouwen die daar zaten. Ze knikten heel blij toen ik in het Papiamento begon. En ze vertelden mij dan ook dat ‘gefeliciteerd’ in het Papiamento ‘Masha Pabien’ is. En zo hebben wij Roanht dan ook gefeliciteerd. Met wat chocolaatjes uit de supermarkt. Dat was erg gezellig.
Daarna hebben we een poging gedaan om naar het strand te gaan, dat resulteerde in ‘side seeing’ op het eiland. Want we vonden enkel stranden die van hotels waren. We zijn toen wel over de Julianabrug gereden, prachtig mooi. En ja, het is vreemd om op een eiland geen strand te vinden, maar het was lastig hoor, we zaten teveel bij de hotels, dat was vaak ook niet zichtbaar op de kaart. De auto wordt in ieder geval goed benut zullen we maar zeggen.

Woensdag ’s middags is het bij een tweede poging wel gelukt om bij het strand te komen. En wat voor een strand! Daaibooibaai, het was zo’n 20 minuten rijden, maar dat was het waard. Prachtig blauwe zee, mooi strand, een strandtentje erbij en heerlijk warm zeewater. Daar zijn we ook lekker gekleurd, het gezicht gaat helaas nog niet zo snel, maar we hebben nog een tijdje….
Rond 16:30 uur zijn we daar weer vertokken, mede omdat de weg erheen nogal lastig was en in het donker leek dat niet zo’n goed plan. Het leek wel een achtbaan die weg, constant heuveltjes op en neer en steeds was het weer een verrassing of de weg naar links of naar rechts zou gaan, of misschien wel helemaal zou stoppen. Als je niet goed zou opletten zou je zo tussen de cactussen liggen. Wel handig ook dat ze hier ook van die borden en pijlen hebben die aangeven waar de bocht heen gaat en dat deze soms scherper is dan je zou verwachten…. Niet dus.
We kwamen op weg daarheen trouwens ook nog langs een van de vele ‘checkpoints’. Een soort meer met allemaal flamingo’s. Ze staan nog niet op de foto, maar dat gaat zeker gebeuren. Op de terugweg waren er helaas niet meer zoveel, maar ik ga ze zeker vastleggen. Erg mooi.

Donderdag rond 11:00 uur naar de stad gegaan samen met Albert. Voor de tweede keer gingen we over de geweldig grote Julianabrug. Een mega-cruise-schip uit Rotterdam lag daar. Groot! Hoog! Ongelooflijk, zo mooi, ik wist niet dat deze schepen zo enorm waren. Het zou mij erg leuk lijken om daar eens een kijkje te nemen , maar dat mag natuurlijk niet helaas.
We hebben daar lekker door de straatjes gewandeld, erg veel winkeltjes en heel gezellig. Ook over de Pontjesbrug gelopen, een brug die drijft op een soort bootjes, daarom wiebelt het ook erg als je eroverheen loopt. Erg leuk om te doen en er is dan ook een zeer mooi gekleurd uitzicht, gekleurd door alle geverfde huisjes, alle kleuren van de regenboog, erg vrolijk. De brug is heel erg laag, dus deze gaat constant open voor de meest kleine bootjes die er langs moeten. Wanneer de brug dan open gaat, wordt hij naar één kade toe gedraaid. Hij klapt dus niet open. Wanneer de brug open is, word je met bootjes naar de overzijde gebracht. Het is een ware attractie. Deze brug brengt je van Punda naar Otrabanda, de twee delen van de stad. (Otrabanda betekend ‘overkant’ en dat is het ook, erg origineel)
Aan het eind van de brug stond een man met een grote slang, deze kon je om laten hangen om foto’s te maken. Albert heeft zich hieraan gewaagd. Zo’n geintje kost 5 dollar/9 gulden/4 euro. Die slang verdient dus goed, want er zijn veel mensen die dit willen doen.
Ook lopen ze in de straten met grote leguanen, dat vind ik dan wat spectaculairder. Maar ik geloof dat deze verdoofd worden, zodat ze rustig blijven, dat is dan wel weer sneu voor die beesten.
In Punda hebben we een terrasje gepakt, op een leuk binnenplaatsje. Heerlijk in het zonnetje met een muziekje erbij.
Rond 14.00 uur zijn we weer richting huis gegaan om naar het strand te gaan. Thuis aangekomen bleek dat ‘wie is de mol’ uitgezonden werd, aangezien Marjolijn dat volgt, hebben we dat gekeken. Is toch wel leuk, lijkt het net alsof je thuis bent, met die Nederlandse zenders. De rest van de dag hebben we lekker in en bij het zwembad gelegen.
’s avonds rond 18.30 uur richting Emmastad gereden omdat we daar, vlakbij stage, een fijne grote supermarkt hebben gevonden. Druk dat het was! Ongelooflijk, we zaten midden in de spits. We waren dan ook pas een uur later weer thuis. Even weer de koelkast aangevuld met drinken, groente en fruit. Ook hebben we deze avond voor het eerst een alcoholisch drankje gedronken, daar waren we wel aan toe. Dat is overigens niet duur. Ik zal nu even iets melden waar ik zeker indruk mee ga maken. Er staat daar een fles Bacardi, zo groot! Een fles van 10 liter, voor omgerekend 35 euro! Jammer dat die niet in de koffer past, zou een mooie souvenir zijn…

En nu is het dan weer vrijdagochtend. Op dit moment is het 09.30 uur. Om 08:00 uur werd ik wakker gebeld door de huisbaas (slaap je eindelijk eens lang….) Om 09.00 uur zouden de loodgieters voor de deur staan. Zijn collega had mij dit gister echter al gemeld, dus deze zeer onrustige manier van wakker worden was onnodig. Een half uur later stonden ze al voor de deur (jaja, te vroeg dus). Maar binnen een kwartier waren ze alweer vertrokken, ze hadden het goede spul niet bij zich, de hele spoelbak van onze toilet moet worden vervangen. Dat was al wel duidelijk geworden, dat ding is zo oud als de weg naar Rome. Zulke spoelbakken worden volgens mij niet eens meer gemaakt. Als het goed is komen ze over een kwartiertje terug, zou fijn zijn. Dan kunnen we ook gewoon doorspoelen zoals het hoort, in plaats van emmertjes water erachteraan te gooien. Maar zoals al wel vaker is gebleken de afgelopen dagen, alles went….
Vanmiddag zullen we weer richting het strand gaan, waarschijnlijk weer Daaibooibaai, dat beviel ons prima.

Zoals misschien wel duidelijk is geworden, ben ik al wat meer gewend dan tijdens het vorige bericht. Het blijft nog vreemd en met slechts een kleine week achter de rug, hebben we nog steeds een lange periode te gaan. En ik blijf iedereen missen. Maar ik denk dat het wel gaat lukken. Het hangt nog even af van stage, hoe ik mij daar ga redden. Ik ben wel weer een beetje aan het oefenen met het Papiamento, maar veel zinnen en woorden die bruikbaar zijn binnen het werkveld heb ik helaas nog niet paraat. Maandag kreeg ik van mijn stagebegeleidster twee taaltesten in het Papiamento. Deze ben ik aan het doornemen, die moet ik kunnen afnemen. De passieve woordenschat is niet zo lastig, dan ben ik enkel aan het woord en zal de cliënt dingen aanwijzen. Wanneer het actief is, zal het lastiger zijn, omdat er dan antwoorden komen die ik misschien niet versta. De tijd zal het leren….

Wanneer ik de eerste stageweek goed doorkom, dan zal het laatste kleine beetje vuil aan de lucht denk ik wel verdwijnen. Dan is er namelijk niets meer wat dit avontuur in de weg kan staan…
En natuurlijk zal ik iedereen blijven missen, de ene dag meer dan de andere. Maar wanneer we lekker bezig zijn, is er niets aan de hand. En met de gedachte dat wij allemaal nog heel lang en gelukkig zullen leven, kunnen we die vijf maanden best wel even missen… toch?

Heel veel liefs, xxx