Hallo allemaal,

Wederom veel leuke reacties ontvangen, erg leuk. Zo weet ik dat er velen zijn die mijn blog volgen, daarom is het nu ook tijd voor een nieuw verhaal.

Vandaag, zondag 7 februari, 16 dagen in Curaçao. En het bevalt goed! Ik heb besloten om vanaf nu niet teveel meer vooruit te kijken. Juni blijft de komende tijd, hoe dan ook, ver weg. Vandaar ook mijn besluit om gewoon per dag te zien wat ik beleef. Zonder die gedachte geniet je zoveel meer lijkt het, alles lijkt nu ook sneller te gaan. Dat zeg ik nu wel stellig, maar ik zal het echt proberen.

Nu is het dan tijd voor het doornemen van de week:

Maandag: De eerste stagedag op Curaçao. Er kwam erg veel op mij af. De ochtend ben ik gestart bij de revalidatie (begeleidster: Monique). De middag bij de gehandicaptenzorg (begeleidster: Roanht). Direct kwam de mededeling dat er geschoven was in de weekplanning, waardoor ik voortaan enkel op dinsdag- en donderdagochtend bij de revalidatie zal zijn. De revalidatie bleek direct al ontzettend interessant en leerzaam, er kwamen erg leuke cliënten en ik kon redelijk met ze communiceren.
De middag bij de gehandicapten zorg was best hectisch, ik zag nog geen cliënten in behandeling, maar maakte wel kennis met de cliënten die ik zal gaan behandelen. Dit zijn er vijf. De cliënten zijn meervoudig gehandicapt en hebben veel motorische en communicatieve problemen. Sommigen praten enkel in klanken. Het is voor mij nog erg moeilijk om met hen te communiceren, omdat er ook nog een taalbarrière bovenop komt. Naast het behandelen van deze cliënten, zal ik bezig zijn met het implementeren van ‘Totale Communicatie’, dat wil zeggen dat er in de woongroepen en activiteitenbegeleiding gebruik zal worden gemaakt van pictogrammen en gebaren. Op die manier is het mogelijk voor de cliënten en de groepsleiding om met elkaar te communiceren. Dit brengt minder frustraties met zich mee voor beide kanten, want niets is vervelender dan je niet te kunnen uiten. Echter zal het lastig zijn om dit te implementeren, niet iedereen staat hier namelijk voor open en dat is erg jammer.
Deze maandag kwam er ontzettend veel op mij af, vooral omdat ik het idee had dat het lastig zal zijn om deze cliënten te behandelen. Gelukkig kan ik ze in ieder geval van dienst zijn met de ‘Totale Communicatie’, ik kan de pictogrammen voor ze maken en ik kan deze wel aan de cliënten leren.

Dinsdagochtend bij Monique, het was erg leuk. Er waren een aantal cliënten die ik maandag ook had gezien, ik ging ze dan ook zelf ophalen. Zo kon ik een beetje met ze praten. Dat gaat nog niet ver, maar toch zijn het kleine stapjes in het Papiaments. Ik vraag ze of ze met mij mee gaan naar logopedie, of het goed met ze gaat enz. Het is prettig voor de cliënten en ook fijn voor mijn eigen zekerheid. Vandaag waren er ook drie kinderen in behandeling, dat vond ik geweldig. Het zijn leuke jongens, maar ook erg baldadig. Ik heb deze dag mijn eerste articulatietest afgenomen. En dat ging eigenlijk best goed. Enkel was het voor mij lastig om af en toe iets te sturen. Bijvoorbeeld: een plaatje met een dikke man. De jongen zei ‘mens’ en ‘man’, dat klopt, maar het ging om ‘dik’. Dan zeg je normaalgesproken ‘hij is niet dun, maar….’ En daar laat het Papiaments mij nog even in de steek. Maar ik denk dat dit langzamerhand zeker wel gaat komen, vooral wanneer je dezelfde zinnen en woorden steeds kunt gebruiken.
Ook was er die ochtend groepslogopedie, een erg leuke klas (de kinderen hebben daar verschillende beperkingen, vele motorisch, maar ook visueel. En ze hebben een laag IQ), ze ontvingen mij enthousiast. Ze onthielden direct mijn naam en wilden naast mij komen zitten, een goed teken. Er werd een indianenverhaal voorgelezen. Niet van heel hoog niveau, maar voor mij al lastig zat. In ieder geval erg leuk. Binnenkort zal ik ook meewerken aan de groepslogopedie, in welke vorm moeten we nog even gaan bekijken.
Dinsdagmiddag bij Roanht, ik ging een observatie doen bij een cliënt en ook even met hem praten om te bekijken wat zijn niveau precies was, zodat ik weet hoe ik hem kan gaan behandelen. Ik vond het erg lastig, het gesprek duurde ook niet erg lang. Ik had een aantal zinnen die ik kon vragen aan hem, maar zijn antwoorden kon ik niet altijd goed verstaan, daardoor is het lastig om de conversatie op gang te houden. Voor deze cliënt ga ik een communicatie apparaat instellen. Eerst zal ik hem pictogrammen aan gaan leren die voor hem en zijn omgeving belangrijk zijn. Wanneer hij deze kan benoemen, het liefst inclusief gebaren. Zal ik de pictogrammen in het apparaat invoeren. Dat is een apparaat met allerlei knoppen. Korte uitleg: Het eerste plaatje is bijvoorbeeld ‘Komé’ (eten). Ik druk daarop en spreek dan via een microfoon het woord ‘Komé’ in. Het apparaat slaat dit op onder het juiste knopje. Dit gaat zo verder met nog heel veel andere pictogrammen. Wanneer de cliënt eten wil, kan hij deze knop indrukken en dan hoort de gesprekspartner dat hij eten wil. Een erg mooi systeem dus. Ik hoop dat het gaat lukken om hem dit te leren.

Woensdagochtend was ik wederom bij Roanht. Nu ging ik bij een andere cliënt kijken en even met haar praten. Nog steeds vond ik dit lastig, ik voel mij ook een beetje bezwaard omdat ik haar niet begrijp, dat lijkt me voor haar namelijk ook erg vervelend. Ik heb haar wel goed kunnen observeren. Ze begrijpt mij wel. Ik kan volgende week dan ook de ‘ComVoor’ test bij haar afnemen. Dit is een test zonder gesproken taal, waarbij wel het begrip getest wordt. Door middel van opdrachten kun je testen of de cliënt begrijpt wat de bedoeling is. Er zijn onderdelen als: Twee bakjes met de vorm van een cirkel en een vierkant bovenop. Je geeft een blokje en een balletje aan de cliënt in willekeurige volgordes, de cliënt moet deze dan steeds in het juiste bakje stoppen. Ik ben benieuwd hoe dit volgende week zal gaan. Deze dag heb ik mij er al iets meer bij neergelegd dat de taal een lastig punt is, misschien moet ik mij daar maar niet te druk om maken. Mijn stagebegeleidster zegt immers dat alles goed komt.
Woensdagmiddag was ik vrij, zodat ik verslagen kan maken. Echter heb ik deze dag besteed aan het huishouden, jaja. Ik heb de was gedaan (let wel: met de hand!) onze wasmachine is kapot, tenminste hij draait wel, maar de was komt er viezer uit dan dat het er in gaat. Dus wassen we nu met de hand. Nu heb ik natuurlijk wel een aantal jaren camping-ervaring, dus het gaat mij prima af. Maar wanneer er echt een vlek in iets zit, is het lastig om het weg te krijgen, we wassen namelijk ook met koud water. Ik heb de afwas gedaan en de porch gedweild en toen was de middag alweer voorbij. Ook iets om wel te melden, ’s avonds hebben wij stamppot andijvie gegeten, jawel jawel! Net als thuis.

Donderdagochtend weer een revalidatie-ochtend. Ik heb twee Reynell-testen afgenomen. Dit zijn begripstesten, waarbij ik allerlei opdrachten geef en de cliënt deze uitvoert, dit heb ik gedaan met twee kinderen. Het ging erg goed. De zinnen staan opgeschreven in het Papiaments, ik kan het daardoor voorlezen en ze begrepen het goed, dus mijn uitspraak is blijkbaar prima. Ik kon de kinderen goed bij de les houden. Ik leer ook Papiaments van hen. Een van de jongens zei, toen hij met mij meeliep, ‘moet ik goed naar jou luisteren? ‘. Toen ik navroeg wat hij precies zei, dacht ik hee.. Dat kan ik gebruiken. Dus tijdens de afname kon ik hem af en toe zeggen ‘luister goed naar mij’, en zo bleef het goed gaan. Ik vond dit ook ontzettend leuk om te doen. ’s Middags hebben we een soort multidisciplinair plan ingevuld voor een cliënt, deze mevrouw is net een paar maanden in behandeling bij mijn stagebegeleider en dan worden er plannen opgesteld met alle disciplines. Iedereen schrijft bevindingen op en deze worden tijdens een vergadering besproken. Ik had dit nog niet eerder gedaan, dus dat was interessant. Ik kreeg ook te horen dat ik alles goed observeerde en beschreef, dus dat was mooi en fijn om te horen.
Donderdagmiddag was weer verslagdag, ditmaal wel bezig geweest met mijn ‘plan van aanpak’ (daarin staan alle doelen en handelingen voor mijn stage, om zo aan het eind te kunnen reflecteren).

Donderdagavond waren we uitgenodigd op de verjaardag van Conny. Dat is ongeveer 20 minuutjes rijden vanaf ons, maar doordat we een afslag mistte, duurde het een uur….. Maarja, side seeing blijft een leuke bezigheid op Curaçao. Het was een ontzettend gezellige avond. Er waren veel vrienden van Conny. Met veel mensen gekletst over onze stage en ons verblijf hier op Curaçao. Erg leuk, iedereen was namelijk erg enthousiast. Rond 22.00 uur gingen wij weer richting huis, ditmaal de juiste route, dus inderdaad met 20 minuten weer binnen de poort. Die terug-rit was trouwens een hele ervaring. Ik merkte al wel dat je hier flink leert autorijden overdag, maar ’s avonds is een verhaal apart. De straatverlichting ontbreekt nog wel eens, evenals de strepen op de weg. En doordat de wegen nogal variëren van breedte, heb je soms geen flauw idee waar je rijdt. Ook het verschil tussen de berm en de weg zelf is nauwelijks zichtbaar, dus een avontuur is het zeker. Dat zal wel even wennen zijn wanneer we weer thuiskomen, dan moeten we weer fatsoenlijk autorijden. Wat je hier toch soms allemaal meemaakt is niet te geloven. Auto’s drukken zich overal tussen, waardoor je soms flink op de rem moet. En met z’n drieën naast elkaar rijden op een tweebaans weg, of keihard tegen de richting in…? niets is hier gek..
Speciale verrichtingen leer ik hier ook als de beste, want het is nogal wat, al die straatjes. Ookal kennen we een deel van Curaçao al op ons duimpje, het gaat nog niet altijd vlekkeloos. Maar bochtje achteruit, keren op de weg, drie keer steken, het maakt allemaal niet uit, je leert het hier. (Zelfs vakparkeren!)

Vrijdag is onze projectdag. Dan werken wij aan het slikprotocol wat wij gaan opstellen. Dit slikprotocol zal worden gebruikt door de groepsleiders en door de verschillende disciplines (fysiotherapeut, ergotherapeut enz.) In dit protocol staat kort en duidelijk uitgelegd hoe je slikproblemen kunt herkennen en voorkomen en hoe je moet handelen wanneer een cliënt zich toch verslikt. Dit wordt op verschillende niveau’s geschreven en zowel in het Papiaments als in het Nederlands, zodat het voor iedereen begrijpbaar is (Niet alle groepsleiders spreken/begrijpen (goed) Nederlands). Dit is erg interessant om te doen. Echter moeten wij eerst observaties uitvoeren om een goed beeld te krijgen voor het protocol. Daarbij was het projectplan nog niet gelezen, dus konden wij nog niet verder. Dit resulteerde in een ochtendje achter de computer aan het ‘plan van aanpak’ en daarna rond 14.00 uur nog even naar het strand. ’s Avonds lekker Grey’s Anatomy gekeken met een drankje erbij, om het weekend in te luiden. En dat weekend vonden we welverdiend, want de eerste week heeft heel wat indrukken met zich meegebracht, dus deze avond heerlijk onderuit op de bank. En het weekend overdag genieten van het lekkere weer en de omgeving.

Zaterdag, dit was de echte stranddag, maar eerst moesten we even boodschappen doen, omdat de koelkast erg leeg raakte. Weer even het brood aanvullen, zodat we dat allemaal hebben voor mee naar stage. Ook even zonnebrandcrème gekocht (hoge factor!), omdat we dat voor zondag hard nodig zouden hebben! Zondag was namelijk een geweldige dag, maar dat komt nog….
We hebben direct besloten om nooit meer op zaterdag boodschappen te gaan doen, wat een chaos. Het duurde ongeveer 15 minuten voordat we de auto ergens kwijt konden en in de supermarkt zelf leek het ook wel alsof ze alles gratis weggaven. De gangpaden zijn niet al te breed, maar er passen blijkbaar makkelijk drie karren naast elkaar doorheen, wat resulteert in grote opstoppingen. Maar iedereen is hier lekker rustig, dus het maakt blijkbaar allemaal niet uit. Wat iedereen daar dan perse moet op zaterdagmiddag is mij een raadsel, wij houden het voortaan op de vrijdagochtend…

Ook hebben we even de route gereden die Marjolijn moet rijden de komende ochtenden, omdat zij slikobservaties zal doen. Dit is op een andere locatie dan waar zij normaalgesproken is. Over twee weken moeten daar ook ’s avonds observaties gedaan worden en dan ga ik ook mee. Dit zijn observaties om het slikprotocol te kunnen maken. Rond 07:30 uur en 17:00 uur wordt er gegeten, vandaar dat we op die tijden langs moeten komen om te kijken hoe dat gaat.
Na alle boodschappen weer heel wat kilometertjes afgelegd richting het strand, maar het was heerlijk. Deze dag had een helderblauwe lucht, na het middaguur was alle bewolking verdwenen en het was weer bloedje heet in de zon. Weer prachtige taferelen uitgehaald om de zee in en uit te komen, en daar heerlijk liggen dobberen. Het is een prachtig strand, maar om in het water te komen moet je jezelf wel door een flinke berg stenen ploegen, wat er soms voor zorgt dat je erg onflatteus het water in valt, omdat de stenen af en toe ineens wegzakken. Mijn tactiek op dit moment is zo snel mogelijk erin te duiken, om zo de obstakels te omzeilen. Maar je moet de achterblijvers op het strand natuurlijk wel wat te kijken gunnen, wij vinden het af en toe namelijk ook best leuk om te gluren. Tegen 18.00 uur pas naar huis gegaan. Toen werd het ook drukker op het strand, met muziek; bbq’s; sigaretten en drank (alles wat volgens de borden voor het strand verboden is eigenlijk).
Deze zaterdagavond vroeg naar bed, want zondag is de grote dag…

Zondag ging om 05:15 uur de wekker… werkelijk waar, ookal is het weekend, wij zijn vroege vogels…. Al was het deze keer wel noodzaak. Rond 06:30 stond namelijk de Mermaid op ons te wachten bij Caracasbaai. Tijd om het vaste land van Curaçao even te verlaten en richting Klein Curaçao te varen!
Donderdagavond op de verjaardag van Conny heeft Rob ons namelijk uitgenodigd om mee te gaan. Geweldig toch!

De heenreis was enorm beweeglijk… We zaten bovenop de boot, volgens Rob de mooiste plekken. Je had inderdaad een mooi uitzicht, maar binnen een half uur was er geen plekje op mijn lichaam nog droog…. Halverwege zijn we dan ook verplaatst. Het is wel noodzakelijk om een sterke maag te hebben met zo’n tocht… Het ging nogal tekeer, ik ben maar blijven staan om rustig te kunnen ademen, ik heb het dan ook net gered. Marjolijn helaas niet, zij heeft de visjes gevoerd. Wat wel een mooie afsluiter van deze rit was, is dat ik een dolfijn heb gezien! Dat blijf toch altijd mooi om mee te maken.

Eenmaal aangekomen kon je met de zodiac naar vaste wal, of al zwemmend. Wij zijn maar gaan zwemmen, het was maar een klein stukje. Daar lag het ontbijt klaar, allemaal lekkere broodjes. Toen snel plekjes in de schaduw gezocht en gestart met snorkelen. Helaas had ik mijn eigen snorkel vanuit Nederland niet meegenomen, dus moest ik er een lenen. Dat vond ik al niet geweldig, maar veel van de pijpjes bleken ook lek. Na een aantal pogingen, waarbij de derde ademhaling standaard een slok zeewater naar binnen kwam, toch een andere gezocht. Een ouderwetse, zonder enige flexibiliteit, maar toen kon ik in ieder geval ademhalen. Het zicht onder water was niet zo helder als ik had verwacht, maar uiteindelijk kwam ik een schildpad tegen! Wat geweldig mooi is dat! Ik heb een kleine gezien en een grote. Echt prachtig om te zien hoe ze zich voort bewegen in het water. Ik heb er dan ook aardig lang achteraan gezwommen, doordat je dan een vreemde route door het water neemt, valt het voor anderen op dat je ergens achteraan zwemt. Het duurde dan ook niet lang of we zwommen met een stuk of 7 mensen rond de schildpad, lekker rustig voor het beestje… Ook leuk om te zien (en waarschijnlijk ook voor de mensen op het strand) is dat de schildpad zo nu en dan omhoog gaat om lucht te happen, dan komt ‘ie met z’n koppie even boven water. En alle snorkelaars volgen dan, om even te zien hoe dat er aan het oppervlak uitziet… Super.
Verder nog een aantal vissen gezien, maar niet mooi gekleurd. Ik heb een schol gezien en een paar grote vissen met een blauwe streep bovenop en verder een grote school met witte vissen, deze vallen een beetje weg tegen de achtergrond. Helaas hadden we geen onderwater camera om de schildpad vast te leggen, maar ik zal dit moment zeker onthouden.

Verder veel in de schaduw vertoefd en rond het middag uur was er een barbecue, deze was zeer goed georganiseerd met lekker vlees en veel groente en fruit. Daarna zijn we nog even naar een oude vuurtoren en een scheepswrak gelopen. En toen was de dag al bijna weer voorbij. We hebben ons goed ingesmeerd met factor 50 en zijn in de schaduw gebleven, toch hebben wij beide nu een rood hoofd. Dat vind ik wel erg vervelend omdat ik morgen gewoon naar stage moet. Ik hoop dat het door het gebruik van aftersun een beetje bijtrekt…

De foto’s van deze dag zullen nog komen, maar het internet is op dit moment dusdanig slecht dat het uploaden van de foto’s niet gaat lukken.

Weer een hele bult met informatie, er is dan ook veel gebeurt deze week. Maar ik kan er positief naar terug kijken. Ik heb al veel leuke dingen meegemaakt op stage en heb nu toch ook wel het idee dat het Papiaments wel gaat komen. En zeker met de juiste instelling zal ik ook bij de gehandicaptenzorg een heel eind komen. Het is een geweldige uitdaging en deze wil ik zeker goed afronden, dus ik ga ervoor.

Nu is het weekverslag wel weer compleet en lang genoeg. Vandaag niet te laat naar bed. Ik zit ook nog wiebelend op de stoel van die vier beweeglijke uren op de boot.

Veel liefs, Anneke