Op dit moment, zaterdag 13 februari, ben ik precies drie weken van huis en zijn er twee stageweken voorbij. “het is alwéér weekend” dacht ik vanochtend, want inderdaad… het gaat snel.

Ik zal proberen weer te vertellen hoe de afgelopen week gegaan is. Maandag zijn Marjolijn en ik beide met een rood hoofd en een witte bril richting stage vertrokken. De gedachte om ons ziek te melden speelde zelfs door ons hoofd, omdat we echt een stel ramptoeristjes waren. Op stage zei iedereen echter tegen mij: “wat ben je al lekker gekleurd”, dus het bleek iets minder op te vallen dan we hadden gedacht. Al vind ik de witte bril nog steeds aardig aanwezig. Nu lopen we zoveel mogelijk brilloos rond. Dat kan echter natuurlijk zorgen voor witte kraaienpootjes, want zie je ogen maar eens open te houden in het stralende zonlicht wat ons elke dag toelacht.

Maargoed, de maandag dus. De hele dag bezig geweest bij de gehandicaptenzorg. Ik heb drie cliënten gezien, met twee van hen heb ik gesprekken gevoerd en bij een andere cliënt heb ik de ComVoor afgenomen. De twee gesprekken gingen verbazingwekkend goed. Een van de dames had ontzettend veel zin om met mij mee te gaan, omdat ik haar daardoor verloste van een erg saaie sportfilm. We hebben gekletst over ‘gister, vandaag en morgen’. Ze vertelde mij erg uitgebreid haar dagindeling, van opstaan, opmaken en eten totaan de dagbesteding en het slapengaan. Ik kon merken dat ze er plezier in had. ’s Middags nam ik de ComVoor af bij een cliënt, hij is ernstig motorisch beperkt. De ComVoor is een materiaal om indicatie te krijgen over het begrip van de cliënt. Echter is deze test niet goed afgesteld voor motorisch beperkten, dat vind ik erg vervelend tijdens het afnemen van de test. Mijn cliënt deed ontzettend goed zijn best en was goed gemotiveerd, maar het was verschrikkelijk lastig voor hem om mijn opdrachten uit te voeren, het kostte hem erg veel moeite. De ComVoor begint met een doos met een rond gat er in, de cliënt moet dan 5 ballen door het gat duwen, nadat ik het eenmaal voor heb gedaan. Dit volgt dan met blokjes en ringen en vervolgens combinaties van deze drie. Dit is om te zien of de cliënt de verschillen begrijpt en of hij kan sorteren. Dit gaat door met verschillende materialen, zoals vorken, kammen en tandenborstels. Dat is herkenning op voorwerpsniveau. Later gaat het door met pictogrammen van een kam, lepel en tandenborstel, vervolgens foto’s enzovoort. Iedere keer moet de cliënt dit sorteren in drie verschillende bakken. Stel je daarbij wel voor dat de cliënt slechts één hand kan gebruiken, waarbij deze ook naar binnen gedraaid staat en hij zijn vingers amper kan bewegen. Moeilijk! Je ziet hem dan ontzettend vermoeid worden en je blijft maar blokjes en balletjes aangeven. Helemaal niet leuk dus eigenlijk, maar het moet om een indicatie van het begrip te kunnen geven. Gelukkig doen we hier de test niet gelijk volledig, maar in delen. En bij deze cliënt ben ik halverwege gestopt, ik heb gekeken of hij de pictogrammen kon sorteren en dus begrijpen. Dit was het geval, daardoor weet ik voldoende om met mijn behandeling te beginnen. Dan hoef ik hem volgende week niet weer een half uur te pesten.

Dinsdag: ’s ochtends was ik bij de revalidatie. Daar heb ik bij twee kinderen weer de Reynell test afgenomen. Wederom ging dit erg goed. En bij de klassenlogopedie tijdens het einde van de ochtend heb ik zowaar indianenliedjes gezongen. Hoe leuk is dat! Het zag er ontzettend leuk uit. Alle kinderen hadden een indianentooi op, deze hadden ze zelf gemaakt. Ze zaten met z’n allen rondom de zelfgemaakte totempaal en toen hebben we een liedje gezongen. Dit zullen ze binnenkort tijdens een klein optreden uitvoeren. Ook de stagiair van deze klas deed mee met de kinderen, compleet met indianentooi, toch grappig om dat te zien.

’s Middags was ik weer bij de revalidatie. We zijn weer bij een groep langs geweest om het te hebben over de totale communicatie. We hebben uitleg gegeven over het ‘communicatiebord’, hierop is het mogelijk om per cliënt de taken van die dag te plakken. Het is dan de bedoeling om dit op de juiste volgorde te doen, zodat de cliënt de structuur van die dag duidelijk heeft. Al snel bleek dat dit voor sommige groepsleiders erg lastig was, ze begrepen het vaak niet. Op zo’n moment denk je toch dat het vreemd is, dat volwassen vrouwen geen volgordes kunnen plakken met kaarten. (Hierop staat bijvoorbeeld een bed, douche, eten, tv enz.) Ze plakken dan gerust de douche na het bed. Maar toch moet je dan rustig deze zaken uitleggen, ze moeten het immers gaan toepassen binnenkort. Daarom oefenen we met elkaar om verschillende dagstructuren op te plakken. Ook leren ze gebaren bij de pictogrammen, zodat ze deze kunnen gebruiken tijdens het communiceren met de cliënten.

Woensdagochtend weer gehandicaptenzorg. ’s Ochtends heb ik een slikobservatie gedaan op een groep. Het is af en toe erg wonderlijk wat daar gebeurt. Er is op deze groep een man met slikproblemen, ook kauwt hij niet. Toch kreeg hij een dubbele boterham met pap eroverheen en twee grote pillen. De eerste hap bestond uit de twee pillen en een stuk korst. Dan zit je op dat moment echt met een angstig gevoel te kijken, in de hoop dat hij er niet in zal stikken. De pap moest ervoor zorgen dat het brood zacht werd, wat uiteindelijk wel gebeurde. Maar de lepel en de happen waren zo verschrikkelijk groot dat al het eten weer naar buiten kwam of direct achterin de keel van de cliënt zakte. Ik heb wat tips gegeven, zoals: het hoofd van de cliënt ondersteunen, zodat de keel vrij blijft en het voedsel doorgeslikt kan worden. Dit lukt immers erg lastig wanneer het hoofd zover naar achteren hangt dat je amper kunt slikken. Daarbij moeten ze gebruik maken van een kleinere lepel en minder eten op de lepel. Volgende week ga ik kijken of ze deze tips toepassen.
Ook krijgen sommige cliënten eten en drinken terwijl zij liggen, vaak ook in een zeer ongelukkige houding. Ik weet niet of iemand van jullie wel eens geprobeerd heeft om te drinken terwijl je hoofd achterover hangt, maar dit is knap lastig. Zeker wanneer je drinken van een ander krijgt, want dan weet je ook niet altijd wanneer het precies komt. Ze moeten de cliënten drinken geven met een hoofdsteun, maar dit is wat lastiger voor de groepsleider. En veelal denken de groepsleiders nog vanuit hun eigen gemak, dit hoop ik een beetje te kunnen doorbreken. Misschien moeten ze zelf maar eens ervaren hoe het is om op zo’n manier eten en drinken te krijgen.
Verder was er nog een intercollegiaal overleg. Ook had ik deze ochtend weer een cliënt waar ik de ComVoor heb afgenomen, het ging bij deze cliënt motorisch gezien iets beter. Helaas was haar begrip te laag, waardoor ik om die reden de test na een aantal opdrachten moest afbreken.

Woensdagmiddag is omgedoopt tot ‘wasdag’. De wasmachine is gerepareerd en schoongemaakt. En ook al vond ik het niet vervelend om met de hand te wassen, een wasmachine is toch ook wel fijn. De kleding wordt toch iets schoner dan. Dus nu heb ik weer allemaal frisse kleren.

Donderdagochtend weer naar de revalidatie. Daar heb ik weer een Reynell test afgenomen, ditmaal bij een jongen met motorische problemen. Deze test is daar eigenlijk niet voor geschikt, omdat het materiaal bestaat uit erg veel kleine poppetjes en spullen. Echter ging het erg goed, soms moest ik hem helpen of even wat navragen, maar hij deed goed zijn best en hij scoorde goed. De rest van de ochtend waren er weer de vaste cliënten, maar ook een paar nieuwe. Ik heb ontzettend gelachen deze ochtend. Er waren twee cliënten die beide niet goed meer kunnen spreken door een ongeluk. De ene praat door ‘uhuhuhuhuh’ met vuisbewegingen ter ondersteuning. De andere cliënt praat door ‘eheheheheheh’ met wijzende ondersteuning. Ze lachen zich gek om elkaar omdat ze elkaar niet begrijpen, dat was zo grappig om te zien. Het is toch ook mooi om af en toe hierom te kunnen lachen. Verder zijn we tijdens deze behandeling wel goed bezig geweest met het aanleren van gebaren en pictogrammen, met af en toe een slappe lach tussendoor. Deze hadden ik en mijn begeleidster, maar de twee cliënten zelf ook. Een erg leuke ochtend!

Donderdagmiddag ben ik samen met Marjolijn bezig geweest met onze plannen. We zijn goed opgeschoten, van school kregen we vrijwel direct feedback terug. We moeten nog een aantal zaken aanpassen in overleg met stage. Hiervoor hebben we nog de tijd tot vrijdagmiddag, dat gaat zeker lukken.

Vrijdagochtend zijn we een slikobservatie gaan uitvoeren. Dit nam aardig wat tijd in beslag. Het was een groep van zes cliënten met één leidster. Zij moest de cliënten allemaal douchen en aankleden voordat ze konden eten. Wij kwamen om half 8 aan, maar tegen half 9 was pas iedereen klaar. Het brengt toch een hoop stress met zich mee voor zo’n leidster. De cliënten worden om half 9 namelijk allemaal opgehaald door een bus om naar de dagbesteding te gaan. Op het moment dat de bus arriveert hebben de meeste cliënten geen oog meer voor het ontbijt, omdat ze bang zijn dat de bus weg gaat zonder hen. Flink aanpoten dus voor deze mensen.
Daarna zijn we thuis verder gegaan met het projectplan voor het slikprotocol. We hebben feedback van stage aangepast. Dinsdag krijgen we hier nogmaals feedback op, hoogst waarschijnlijk is het dan goed, zodat wij volgende week vrijdag echt kunnen starten met het opstellen van het protocol.
’s middags zijn wij even naar wat winkeltjes gegaan. We kwamen bij ‘zuikertuin’ wat een erg luxe warenhuis bleek te zijn. Hier was ook een Bruna. Erg leuk, want daar lagen boeken voor 14 gulden. Ik heb dan ook twee spannende boeken gekocht, lekker voor op het strand. Verder nog op zoek gegaan naar petjes, maar dat is hier op de een of andere manier een lastige zoektocht. Voor mannen zijn er petten te over, dat zijn die grote, twee keer zo breed als je eigen hoofd, met Burberry printjes en alle lelijkheid van dien. Maar voor de vrouwen is het lastig, tenzij je van mega-strohoeden houdt. Of je loopt met fantastische Curaçao reclame op je hoofd, maar dan ben je ook weer zo’n toerist. Dus hopelijk vinden we nog iets anders…
Ook weer even de grote boodschappen gedaan voor de komende week, we hebben nu weer genoeg in huis om de komende week elke avond warm te kunnen eten. Het gaat de goede kant op met ons huisvrouwtjes hoor.
’s Avonds was de tienertour van Carnaval. Deze mochten we natuurlijk niet missen. Het zou om zes uur starten. Tegen die tijd hebben we dus de auto gepakt en zijn we met een grote omweg (alles was afgezet) terecht gekomen op een leuke plek om te kijken. Nu wisten we al wel dat men het hier met de tijd niet heel nauw neemt, maar na 2,5 uur wachten kwam pas de eerste wagen! (of wij waren gewoon veel te vroeg, daar kan het ook aan liggen, de Nederlandse ‘stipt-op-tijd-mentaliteit’, dat doen we dus niet meer). Nu ben ik absoluut geen Carnavalsfan, eigenlijk vind ik al die hoempapa muziek verschrikkelijk. Maar dit is toch wel anders, het is heerlijk ritmische muziek, waarbij stilstaan geen optie is. Dus dat was wel een succes. Echter had ik er wel iets meer van verwacht, het lukte niet goed om foto’s te maken, maar veel gaf dat niet. De meeste jongeren stonden er erg chagrijnig bij, je mocht wel van geluk spreken als ze even dansten wanneer ze langskwamen. Waar dat aan lag geen idee… Veel geluid produceerden ze in ieder geval wel. Rond 22.00uur waren we weer thuis. Precies op tijd voor de opening van de Olympische Winterspelen.

Zaterdagochtend werd ik rond een uur of vijf wakker van de wekker van mijn geliefde huisgenoot. Heerlijk toch, lang dat het duurde! Ik wilde net op de deur rammen om hem tot bedaren te brengen, maar toen werd meneer zelf al wakker blijkbaar. Wat een ellende is dat. Er is een deur die onze kamers van elkaar scheidt, deze kan gelukkig niet open, maar geluidsdicht is het zeker niet. Nadat ik weer in slaap was gevallen, begonnen om 7 uur alle honden uit de buurt aan hun ochtendritueel toen was het niet meer uit te houden. Zo beginnen mijn meeste vrije zaterdagen, lekker vroeg uit bed. Nu had ik wel even rustig de tijd om mijn blog voor de Hogeschoolkrant van Windesheim te schrijven, dus het had wel zo z’n voordeel.
Rond een uur of twaalf zijn we richting het SDK gereden, dat is Sentro Deportivo Korsou. Een sportcomplex met een ateleticbaan, voetbalvelden en een groot wedstrijdbad. Daar omheen schijn je ook te kunnen wandelen/fietsen/hardlopen, dus daar willen we de komende tijden wel heengaan, zodat we hier toch wat kunnen sporten. Langs de weg zien we heel soms wel iemand, maar daar is ons leven ons nog teveel waard voor. We zullen volgende week merken of het een succes is…
Daarna zijn we doorgereden naar Punda, ik mocht weer fijn over de prachtige Julianabrug, dat blijft toch elke keer weer leuk. Daar hebben we een beetje tussen de winkeltjes doorgelopen. Misschien dat het lag aan mijn knaloranje shirtje (hoezo ik kom uit Nederland), maar er kwam ineens een man naar mij toe met de volgende mededeling: ‘Groot, mooi en netjes! Een prettige dag verder, ayo!’. Tsja, wat moet je daar nou van zeggen. Bedankt hé, jij ook een fijne dag! Ik kon even geen geschikte Papiamento woorden verzinnen in ieder geval. Je valt toch wel een beetje op met je blanke huid die maar niet bruin wordt en je steeds blonder wordende haar en ik ben inderdaad ook wel minstens 10 centimeter langer dan de meeste vrouwen hier. Blijkbaar vinden ze dat leuk, en ja, geef ze ongelijk?
Uiteindelijk eindigden wij op een terrasje aan de waterkant. Heerlijk gewoon. Daar hebben we een broodje gegeten en lekker wat gedronken, ons eerste cocktailtje, ook al was hij dan alcoholvrij, het sfeertje was heerlijk. Een perfecte zaterdagmiddag dus. Rond 16.00uur weer naar huis gegaan, omdat Marjolijn het schaatsen erg leuk vind om te zien. Zo zijn we toch nog een beetje in de sfeer van jullie thuis, lekker koud al dat ijs. En ik schrijf nu dan mijn blogje.

Morgen gaan we rond het eind van de middag weer naar het Carnaval toe. Ik ben benieuwd of het deze keer wat spectaculairder is. Dit is de optocht voor volwassenen, misschien hebben zij er meer zin in. Ik ben benieuwd, een hels kabaal zal het in ieder geval wel weer worden.

Had ik trouwens al verteld over mijn zwerver-avontuur? Vorige week toen ik op weg was naar huis, kwam er een man naar mij toe gelopen. Ik heel vrolijk ‘Bon tardi!’, maar hij had honger ‘mi tin hamber, mi tin hamber’. Toen kon ik mooi in mijn beste Papiaments antwoorden ‘mi no tin sen’ (ik heb geen geld), terwijl ik verder liep. Dat maakte blijkbaar wel indruk, want hij liep weer door. Ik werd daarbij ook zogenaamd ondersteund door wat toeterende en roepende voorbijgangers. Of dat een poging was om hem weg te jagen, ik weet niet. Maar ik dop mijn eigen Papiamento-boontjes wel.
Dat getoeter is inmiddels wel routine op weg naar huis, zoveel mensen lopen er natuurlijk niet langs de weg, maar ook hier maakt het blank en blond blijkbaar indruk.

------------------

Inmiddels is het zondagavond, ik had nog even gewacht met het posten van deze blog. Vandaag zijn we namelijk nog wezen kijken naar de grote Carnavals optocht. Iedereen is daar helemaal lyrisch over, dus dit mochten we niet laten schieten. De optocht duurde van 10.00uur tot 19.00uur, een erg lange zit. Er zijn ontzettend veel mensen die zich vanaf 09.00uur (als het al niet eerder is) langs de route begeven. Ze zijn uitgerust met stoelen, parasols en koelboxen vol met eten en drinken. Wij zijn eind van de middag gegaan om de grootste hitte te omzeilen. Het was al ontzettend druk, maar we konden een mooi plekje voor de auto vinden. En we stonden zelf nog praktisch vooraan ook.
Nu moet ik zeggen, hopelijk krijg ik daar geen problemen mee, ik vond het een beetje tegenvallen. Na alle verhalen had ik er iets geweldigs van verwacht. De mensen zijn ook prachtig verkleed, maar verder vond ik de sfeer niet echt spectaculair. Ik had verwacht dat men helemaal uit zijn dak zou gaan, met de geweldig ritmische muziek van hier, maar dat was niet het geval. Wellicht was iedereen al moe van de vele uren die ze al gelopen hadden, ik weet het niet. In ieder geval hebben we dit 40 jarige Carnavals feest niet gemist en ik zal foto’s proberen toe te voegen zodat jullie er een beeld van krijgen. Het was erg lastig om de mensen mooi en duidelijk op de foto’s te krijgen, maar kleurrijk is het in ieder geval.

Heel veel liefs, Anneke