Nou, ongelooflijk toch…. We zijn alweer (op 2 dagen na) een maand van huis! Hoe is het mogelijk. En snel dat het is gegaan!

Deze week hebben we maar een korte stageweek gehad. Maandag de 15^e waren we namelijk vrij in verband met Carnaval. Iedereen is het hele weekend natuurlijk los gegaan, dus dan zit werken op maandag er even niet in. Hebben wij even een mazzeltje! Deze maandag hebben we dan ook lekker benut met eerst een uitslaapochtendje. Ik heb mijn oordoppen maar eens gebruikt, om de honden en mijn huisgenoot buiten te sluiten. Maar blijkbaar slaap ik zo licht, dat ik alsnog wakker werd. Toch ben ik om 08.00uur nog in slaap gevallen en werd ik zowaar om 10.00uur pas wakker toen Marjolijn mijn kamer binnen kwam. Even wat reacties gelezen die binnen waren gekomen op onze blogs en ’s middags zijn we richting het strand vertrokken. Het was erg druk, natuurlijk omdat iedereen vrij was, daar hadden we niet over nagedacht. Maar alsnog konden we een plekje in de schaduw vinden. Toen we terug kwamen uit zee was er een hele familie (compleet met drie koelboxen) op onze handdoeken neergestreken. De schaduw was blijkbaar erg geliefd. Deze beste mensen hadden een gigantische zak met ijsblokjes mee waardoor ze hun bier koel hielden. Lekker slim. Ondanks dat we zo’n beetje tussen hun inlagen kregen we niks, dat is dan weer jammer. Wij moesten het doen met onze reeds gesmolten ijswatertjes. Ook lekker.
We zijn niet al te lang gebleven dit keer, want we hadden afgesproken om tegen het eind van de middag te gaan hardlopen. Jaja! En dat hebben we ook nog gedaan. Bij het SDK, waar ik vorige keer al over vertelde. Je kunt hier om het complex heenlopen. Wat een dolle boel was dat…

Dinsdag. Weer aan de slag. Maar dat bleek mee te vallen. Iedereen was nog in carnavalsstemming. Dinsdagavond was immers de grote afsluiter nog. De ochtend bij de revalidatie was rustiger dan normaal. Dit doordat alle kinderen vrij hadden (de hele week trouwens). Het is een soort ‘rust-uit-van-carnaval-week’. Dit hebben ze ook wel verdient, de kinderen zijn continu bij het Carnaval aanwezig, hoe jong ze ook zijn. Wanneer wij na een paar uur aftaaiden, bleven zij met hun ouders tot het einde. Even lekker rustig aan doen is ze dan ook wel gegund, helemaal wanneer ze zelf ook hebben meegedaan aan de optocht. De tijd die open bleef konden Monique en ik benutten door het ‘taalzakboek’ te bespreken. Dit is een map met allerlei plaatjes en bij behorende benamingen. Het zijn categorieën zoals familie, eten, bezittingen, beroepen enzovoort. Echter is dit materiaal Nederlands, nu kan dit vertaald worden, maar sommige zaken zijn anders in Curaçao. Bij familie bijvoorbeeld, in Nederland hebben we enkel ‘nicht en neef’, dit wordt gebruikt bij familierelaties vanuit dezelfde lijn, maar ook voor ‘oom en neef’. In Curaçao hebben ze net zoals in Engeland hier twee benamingen voor. Je hebt: Primu en Prima (neef en nicht, binnen dezelfde lijn) en Subrino en Subrina wanneer het gaat vanuit een oom of tante. Ook met dieren verschilt het nog wel eens, de cavia’s hebben ze hier niet, maar leguanen wel weer. Onder andere om deze zaken moet het materiaal aangepast worden op de omgeving van de Antiliaanse cliënten.
Het was, ondanks minder cliënten, een productief ochtendje.
Toen ik tijdens de pauze naar de ‘andere kant’ (het complex is opgedeeld in twee delen, gehandicaptenzorg en revalidatie is gescheiden) ging, was de kantine leeg. Na een half uur belde ik Roanht toch maar eens, zij bleek in Emmastad te zitten (de stageplek van Marjolijn). Ze zou z.s.m. terug komen. Ik zou alvast starten met mijn behandelingen. Toen ik mijn cliënt tegen kwam, bleek echter dat hij naar huis ging i.v.m. carnaval. Het is dus wel duidelijk, dat alles hier op z’n gat ligt met dit feest. Alle groepsleiders gingen eerder naar huis, dus de cliënten gingen er ook vandoor. Daar gaat je planning. Na een uur te hebben gewacht kwam Roanht. We hebben het projectplan nog doorgesproken en zijn toen om 14.00uur naar huis gegaan. Er was immers bijna niemand meer… gek toch.

Woensdagochtend dacht ik wel weer aan de slag te kunnen. Maar nu was iedereen juist moe van de carnaval. Dat resulteerde in een erg rustig overleg, wat merendeels over de Aftocht van de Carnaval ging. Later moest ik weer een half uur wachten op mijn cliënt, omdat zij een askruisje kreeg. En nog weer later bleek het volgende overleg niet door te gaan, bij gebrek aan disciplines. Het was me een ochtendje wel dus…

Donderdagochtend was alles weer in orde. De kinderen waren natuurlijk nog vrij, maar de dag was volledig vol met cliënten. Eerst bleken Monique en Roanht een tussenevaluatie gepland te hebben, hier wist ik niets van af. Ik merkte het pas toen ik ze in de hal hoorde, waar ze erg luid aan andere collega’s lieten horen dat ze even een hartig woordje met mij gingen spreken, omdat het zo slecht ging. Ze kwamen binnen met de mededeling dat ze een ontzettende hekel hadden aan dat ik elke dag te laat kwam. Daarna bleef het lang stil, omdat ze verder niks konden bedenken. Het kwam er uiteindelijk op neer dat ze heel tevreden over mij waren. Over mijn Papiaments, mijn initiatieven, mijn flexibiliteit, kennis en houding. Ze deden hun best om kritiekpunten te bedenken (het te laat komen was verzonnen), maar dat lukte niet. Ik gaf aan ook gewoon opbouwende kritiek te willen ontvangen, maar die hadden ze nog niet paraat na deze drie weken. Erg positief en leuk om te horen dus. Deze dag verliep verder nogal hectisch, door een intakegesprek begonnen de behandelingen iets te laat. Omdat het voor een cliënt niet prettig is om de behandeltijd dan te verkorten, schoof er aan het eind een patiënt bij, zodat er toch een half uur benut kon worden. Uiteindelijk leidde dat er toe, dat de laatste behandeling met drie cliënten was. Monique kwam binnen met de laatste cliënt en vertelde toen dat ik deze behandeling met hen ging uitvoeren. Dit heb ik dan ook gedaan. En dat was leuk! Deze behandeling ging over het herkennen van de picto’s, gebaren en woorden van voorwerpen/handelingen uit de dagelijkse omgeving. Ik ging de cliënten om beurten langs, zo zagen ze van elkaar wat ze goed/fout deden. Ze stimuleerden en corrigeerden elkaar. Het was aan ze af te lezen dat ze het erg leuk vonden. Zo’n groepstherapie als dit is eigenlijk erg gunstig voor de cliënten, mits je ervoor zorgt dat iedereen evenveel aan bod komt. Het ging ontzettend goed, ben benieuwd of dit nog vaker voor zal komen. Deze behandeling leek erg op de therapieën die ik heb bijgewoond in het tweede jaar van mijn opleiding, bij een afasiesoos. Dat vond ik toen ook al erg interessant om te zien en nu heb ik het dan eindelijk zelf mogen ervaren.
We hebben het ook nog over de Therapeutische PeuterGroep gehad (TPG) hier zijn jonge kinderen (tot en met 4 jaar). Deze kinderen hebben veel moeite met communiceren. De docent wil dan ook graag gaan werken met pictogrammen en gebaren, echter is hier nog niets voor. Nu ga ik in deze periode, als extraatje, aan de slag met het ontwikkelen van een communicatiebord voor hen. Het deed mij namelijk nogal wat, dat er voor deze kinderen niets was. Ik hoop dan ook dat het mij lukt om dit te realiseren. Samen met de docent van TPG ga ik bekijken wat belangrijke woorden en activiteiten zijn die opgenomen moeten worden in het communicatiebord. Aan de hand van foto’s en gebaren kan ik deze dan opstellen. Wellicht is er nog tijd om de kinderen hier aan te laten wennen en deelnemen wanneer ik nog aanwezig ben. In ieder geval moet de docent weten hoe het gebruikt kan worden en dan zijn we al een heel eind in de goede richting denk ik. Ik ben benieuwd!

Vrijdag onze projectdag. Het projectplan is afgerond evenals het ‘plan van aanpak’ met daarin de criteria voor alles wat wij gaan doen. Ook zijn we gestart met de literatuurstudie, om zo eerst weer allerlei kennis rondom eet/drinkproblemen op te doen. Dit is wel even veel werk, maar het is toch ook weer erg interessant om alles hierover te lezen. ’s Middags hebben we boodschappen gedaan bij een andere supermarkt, Centrum. Hier hoorden we veel positiefs over. Inderdaad was deze supermarkt veel rustiger en overzichtelijker, dus dat is een blijvertje. Ook leuk dat ze een echte bakker in de supermarkt hebben. Daar liggen dus heerlijk warme broodjes en ze maken ook gigantische taarten. Marjolijn en ik hebben dan ook wat lekkers gehaald om zo Hans’ verjaardag nog even te vieren.

Van vrijdag op zaterdag had ik weer een verschrikkelijke nacht. Een klamboe is heel fijn, maar niet wanneer de muggen blijkbaar aan de binnenkant zitten. Ik werd wakker met gigantische jeuk, gezoem hoorde ik niet door de oordopjes. Ook viel ik nog een keer bijna uit bed, blijkbaar toch een beetje wild gedaan tijdens het verjagen van de muggen, waarbij ik half verstrikt raakte in de klamboe. Ja, ik maak soms wat mee hier ’s nachts…
’s Ochtends zijn we rond 10.00uur vertrokken naar de dierentuin. Er is hier onder andere een ‘kleine knusse’ dierentuin (zoals ze het zelf graag noemen). Park Tropikal Zoo. Het is vlakbij ons, dus we zijn een kijkje gaan nemen. Het was inderdaad erg klein, maar toch wel even leuk om te zien. Ook al hadden sommige dieren wel erg kleine hokjes. Toch even aapjes en een krokodil gezien en er waren erg mooie vogels. De foto’s staan in het album. We waren met drie kwartier weer weg, toen hadden we alles gezien. Daarna nog even rondgereden op zoek naar iets leuks, maar uiteindelijk met een omweg richting huis gegaan. Toen hebben we eindelijk toch maar een petje gekocht, we lijken nu net twee dames uit het leger met een donkergroen en beige petje. Maar het moet maar. Het is hier de laatste dagen een beetje hoofdpijn-weer, daar hebben meerdere mensen last van op de een of andere manier. Dus zo’n petje komt waarschijnlijk wel van pas.
Einde van de middag zijn we naar Caracasbaai gegaan. Daar hebben we gewandeld met mijn stagebegeleidster en haar vrienden. Dat was hartstikke leuk. We hebben mooie dingen gezien, de natuur is sowieso prachtig. Het was heerlijk weer, niet te warm en een lekker windje. Aan het eind met z’n allen op het strand nog wat gedronken. De foto’s zijn te bezichtigen in het foto album.

Na de vorige nacht, dacht ik niet dat het erger kon, maar jawel, dat kan wel. Mijn huisgenoot draaide nu gewoon de hele nacht muziek. Hoezo ik ben gek. Zelfs na luid gebonk op de deur wilde het niet stoppen. Hoe krijg je iemand chagrijnig? Halverwege de nacht raakte ik mijn oordoppen ook nog kwijt en wederom werd ik dus wakker van muziek. Weer de deur er half uit geslagen, toen stopte de muziek wel. Maar het was toen ook al zes uur in de ochtend. Wat een feest. En dan word je ’s ochtends door dezelfde jongen met een ‘vrolijk goedemorgen!’ gegroet, ga toch weg.
Deze zondag is gebombardeerd tot zwembad dag. We hadden even niet zo’n zin om alle spullen weer te pakken en er op uit te trekken, dus we liggen lekker naast het zwembad en nemen af en toe een duik. Een boekje er bij en wat drinken, wat wil een mens nog meer! (dat de huisgenoot verdwijnt, en die is hem gelukkig zojuist ook gesmeerd, dus helemaal top!)

Ik had verwacht dat ik deze keer niet zoveel zou schrijven. Maar nu zie ik dat dit toch alweer het derde kantje in Word is. Hopelijk begint het nog niet te vervelen… anders moeten jullie het zeggen!

Maar jullie zijn er natuurlijk vrij in om stukjes over te slaan. Ik schrijf vooral ook zoveel op, omdat ik het voor mijzelf leuk vind, om aan het eind van deze stage een zo volledig mogelijk reisverslag te hebben. Er bestaat een mogelijkheid om alle verhalen, reacties en foto’s in een boek te laten bundelen, dat lijkt mij (naast alle herinneringen in mijn hoofd) een mooi aandenken.

Ik kom nu net even uit het zwembad om te kijken of alle foto’s klaar staan voor op de website. En ik moet zeggen, het is toch inderdaad heerlijk. Aan de rand van een mooi blauw bad liggen, met een vrolijk muziekje er bij. Eén been en één arm hangend in het water, genietend van de zonnestralen. (En ja, goed insmeren en af en toe even naar binnen)

Veel liefs! Anneke

(Nu ik toch even tussendoor online ben, een reactie op het bericht van Conny (Schoonen) hieronder. Ik kijk inderdaad niet naar de schijnbaar mooie billen van de mannen hier. De mooiste billen zitten namelijk aan iemand anders vast, en wel mijn kerel die in Nederland op mij wacht....)