En er is alweer een week voorbij, morgen start de nieuwe maand! Volgens de weblog is er al meer dan 20% voorbij, dat is toch al heel wat.

Waar ik hier ontzettend van kan genieten, het klinkt misschien raar, dat is het autorijden. Het is heerlijk om samen rond te toeren. Dan zetten we de raampjes open, radiootje aan en gaan! We hebben de rijstijl van hier helemaal door. Vooral een beetje brutaal zijn en dan lukt het allemaal prima. En zoals er eerst gezegd werd, dat er direct geclaxonneerd wordt wanneer je niet snel genoeg bent, nou dat is ons nog vrij weinig overkomen (tenzij het terecht was) en met het claxonneren doen wij net zo hard mee, ha!
Want ze kunnen er wat van hoor! Afgelopen week reden wij achter een truckje, met daarnaast een busje. Blijkbaar kenden de bestuurders elkaar. Ze waren met elkaar aan het kletsen tijdens het rijden! En bij de stoplichten deden ze de meest mogelijke moeite om precies naast elkaar uit te komen, zodat ze ongestoord verder konden babbelen. Daar kwamen wat biertjes tevoorschijn uit het raam, ook liet de ene bestuurders zijn nieuwe slippers zien aan de andere, dolle boel hoor hier! Zo ging dat nog een aantal metertjes gezellig verder, daarna moesten ze helaas afscheid nemen van elkaar. Onder luid getoeter nam een van beide een andere afslag.

Ook is er een blijde mededeling van mijn kant. Onze huisgenoot is vertrokken. Holladiejee! Ik heb de desbetreffende woensdag het hele huis schoongemaakt. Helemaal ontdaan van alle viezige vettigheid, rooklucht, knoflooklucht, as, bier, bierflessen en bierdoppen. Het koste even een aantal uren, maar dan heb je ook wat! ’s Avonds hebben we zijn vertrek gevierd met een heus pannenkoeken diner. Wel werd duidelijk dat je voor onze Hollandse pannenkoeken toch echt thuis moet zijn. De mix die wij hadden was voor de Amerikaans/Engelse pannenkoeken, heel erg dik dus! Maar ondanks dat waren ze erg lekker.
De avond erna konden we ook lekker helemaal los gaan. Marjolijn had de nummers van Tarzan Musical opgezet. Aangezien we hier beide heen zijn geweest, kenden we de teksten goed. Dit hebben de buren geweten. We hebben samen het gehele repertoire van de musical doorgenomen. Hoe kansloos ook, gezellig was het zeker!

Deze week was er natuurlijk ook weer tijd voor de stage. Het is allemaal weer goed verlopen. Ik heb veel gedaan en veel leuke dingen meegemaakt.
De maandag was weer lekker vol. Slikobservaties gedaan en ’s middags mijn eigen cliënten behandeld met de pictogrammen. Eind van de middag ben ik voor een aantal cliënten gestart met het maken van het communicatiehulpmiddel. Ik ben benieuwd of het bij de cliënten aanslaat.

Dinsdag ’s ochtends bij de revalidatie. Het was een heel leuke ochtend. De ‘uhuhuh’ cliënt was er weer. En wat was dat leuk, toen we aan het wachten waren op mijn stagebegeleider, begon de cliënt een nummer te neuriën. Ik herkende het nummer als “doos waarop je een deksel doet, ree die vindt je in het woud, mier die heel vaak werken moet… enz.” Dus ik begon het mee te zingen. De cliënt reageerde hier ontzettend blij op. Later hebben we het samen voor Monique gezongen. Ontzettend leuk. Die ochtend heb ik ook bij de klas geholpen met het instuderen van een liedje, het is wel een lastig nummer voor de kinderen, maar ze vonden het wel leuk. Toch gezellig om dat samen met ze te doen. Ik ben benieuwd hoe ze het er vanaf gaan brengen, het is voor een klein optreden namelijk.
’s middags weer bij de gehandicaptenzorg bezig geweest. Daar heb ik weer op dezelfde manier een cliënt behandeld en zijn we langs de groep geweest waar we Totale Communicatie gaan invoeren. We hebben daar een enquête afgenomen om te kijken wat zij van TC weten en of ze het nut er van inzien. Duidelijk kwam naar voren dat ze zeggen dat het vast goed voor de cliënt zal zijn als ze TC gebruiken. Maar ze zien nog niet in dat het voor henzelf ook veel makkelijker zal zijn. Ook werd het duidelijk dat de groepsleiding het verschil tussen non-verbale en verbale communicatie niet weet. Hun kennis op het gebied van communicatie is dus erg miniem. Samen met mijn stagebegeleidster ga ik dan ook een workshop opzetten voor hen. We leggen dan op een simpele manier uit wat TC precies inhoudt en waarom het zo nuttig is voor zowel de zorgvrager als voor de groepsleiding. Ook zullen we ze dan allerlei gebaren aanleren. Deze worden geplaatst op een ‘gebarenbord’ zodat ze deze ten alle tijden kunnen raadplegen. Ik ben benieuwd hoe ze dit gaan oppikken in de loop van de weken.

Woensdagochtend was ik even een zelfstandig logopedist. Er waren een aantal vergaderingen ingepland, waar mijn stagebegeleidster echt bij moest zijn. Ik was die ochtend tot een uur of 11 alleen. Ik heb toen ’s ochtends een slikobservatie gedaan bij een kind met een PEG-sonde (dit is een sonde die rechtstreeks in de maag geplaatst wordt. Zo’n sonde wordt aangebracht bij mensen die zeer ernstige slikproblemen hebben). Echter bleek tijdens de slikobservatie dat ze het kind wel orale voeding gaven, dat is erg gevaarlijk. Je hoorde achteraf ook een borrelig geluid tijdens het ademhalen, wat wil zeggen dat er voedsel in de luchtpijp is gekomen. De logopedische adviezen werden hier niet goed gebruikt, ten nadele van de cliënt. Hier moet dus opnieuw overleg plaats vinden, voordat het fout gaat. Dit is wel noodzakelijk, omdat ik ook merkte dat zij mijn adviezen niet goed begreep. Het was namelijk niet zo dat het kind direct in hoesten uitbarstte tijdens het voeden, wat voor haar een teken was dat het goed ging…
Daarna heb ik een behandeling uitgevoerd, dit ging weer prima. Aan het eind van de ochtend was er nog een multidisciplinair overleg, toen kwam mijn stagebegeleidster ook weer terug. Al met al een erg zelfstandige ochtend dus.
’s middags lag er weer post in de brievenbus. Zo leuk om dat te ontvangen! Lekker ouderwets brieven en kaarten lezen. Ik kreeg zelfs een pakketje met een boek er in, hoe leuk is dat! Weer iets om te lezen dus, bedankt moeders!

Donderdagochtend weer bij de revalidatie, een ontzettend leuke dag. De behandelingen gingen erg goed. Ik heb de kinderen behandeld op expressieve taal, zij moesten aan de hand van foto’s zinnen maken. Dit is om te bekijken of de kinderen op niveau spreken, of zij samengestelde zinnen kunnen maken en of zij voldoende woorden in een zin gebruiken. Het ging erg goed, ik was bang dat het Papiamentu in de weg zou zitten wanneer de kinderen gingen spreken, maar omdat ik wel weet wat er op de platen staat, weet ik wel waar het over gaat. Monique hielp soms met wat woorden die ik niet helemaal kon plaatsen. Zo leer ik zelf dus ook steeds beetje bij beetje meer Papiamentu.
Bij een cliënt heb ik een test afgenomen, ik zei een zin en hij moest deze aanvullen. Bijvoorbeeld: “Soep eet je met een … “, en deze zinnen werden dan steeds moeilijker. Wanneer hij het woord gezegd had, moest hij het neerleggen met letters. Dit ging erg goed. De man heeft zelf tijdens het spreken last van het verwisselen van letters. Hij zegt de woorden bijna goed, maar ze klinken net iets anders. Bijvoorbeeld schoen, dat is ‘sapatu’ in het Papiamentu en hij zegt dan ‘pasatu’. Wat interessant om te zien was, is dat hij dit ook doet wanneer hij de woorden neerlegt. Iedere keer moest hij de letters nog twee keer wisselen, en dan had hij het juiste woord. Dat is precies zoals het gaat in zijn hoofd. Fonetische Parafasieën noem je dat. De klanken worden dan verwisseld, zoals in het bovenstaande voorbeeld. Aan het einde van de ochtend was er weer een groepstherapie. Dit was weer ontzettend leuk. We hebben weer erg gelachen. Monique zei nog, hadden we nu maar een camera gehad. Niemand zal zich kunnen indenken hoe leuk dit moment was.
Ik was met de cliënten dierennamen aan het oefenen, er waren foto’s van dieren en de namen, deze moesten zij juist neerleggen. Het ging heel goed. Toen Monique vroeg hoe het ging, legden ze dit beide tegelijk uit. ‘uhuhuhuh’ en ‘dadadadada’ door elkaar heen en dolblij dat het zo goed ging. Dat is zo mooi om te zien. Ze stootten elkaar aan, omdat ze trots waren, en maar door kletsen. Zo leuk om mee te maken is dat.
De man vond het weer ontzettend gezellig geloof ik, toen ik hem terug bracht naar de zaal gaf hij mij eerst wat ‘vuistkusjes’ (in plaats van een handkusje, want hij heeft zijn hand altijd in een vuist geklemd). En daarna pakte hij mijn hand en gaf er een dikke kus op. Zo ontzettend leuk om mee te maken is dat, dat maakt je hele dag dubbel zo goed.

De vrijdag hebben we aan ons project besteed. Weer druk op zoek gegaan naar geschikte literatuur om ons protocol op te baseren. We merkten wel dat we het mediacentrum van school missen of boeken van thuis waar waarschijnlijk wel en pagina in stond met wat bruikbare informatie. Maar ja, dat kon allemaal niet mee. Internet en ‘google books’ helpt gelukkig wel. Dan is iemand aan het zoeken en de ander werkt het uit, wat de vrijdag betreft is het dus ook wel lastig dat we niet samen op internet kunnen.
Vandaag mochten we ook onze eerste cheque ophalen. Dit is mijn eerste ‘loon’ vanuit het logopedische werk en ook mijn eerste cheque die ik ooit heb ontvangen. Erg leuk. We moeten deze inwisselen bij de bank en dan krijgen we onze stagevergoeding. Al gauw merkten we dat het de laatste vrijdag van de maand was, payday dus… Er waren wel zo’n 50 wachtende voor ons, dus we hebben besloten om het volgende week nog eens te proberen. Daarna de wekelijkse boodschappen weer gedaan.

Zaterdag hebben we weer een heerlijk dagje gehad. We zijn rond de middag weer naar de stad gegaan. Marjolijn wilde wat nieuwe shirtjes hebben, niets gevonden helaas, maar het was wel weer leuk. Tweemaal over de Pontjesbrug, waar ik wel een beetje misselijk van werd, hij ging goed heen en weer. Daarna hebben we weer lekker aan de kade gezeten bij ‘iguana’, een leuk plekje is dat. Daar hebben we weer een Lemon Frappe gedronken. Heerlijk verfrissend.
’s avonds lekker rustig op de bank. Ik had een mega-hoofdpijn aanval, dus ik heb de zaterdagavond doorgebracht met water en sapjes, is weer eens wat anders. Toch nog een leuke film gekeken en laat gaan slapen.

Zondag, eindelijk uitgeslapen, het heeft even geduurd, maar ik werd om kwart over 10 wakker doordat Marjolijn de kamer uit ging. Toen ben ik ook maar uit bed gegaan, want eenmaal wakker is het veel te warm. ’s Middags zijn we vetrokken richting Soto. Volgens het Curaçao boekje is daar een zeer mooi uitzicht, het beste van Curaçao zelfs. Dat leek ons wel wat. Maar zoals ons wel vaker gebeurt….nergens was dat uitzicht te vinden. We werden bij Soto omgeleid omdat ze daar aan de weg bezig waren (ja, op zondag werken ze hier gewoon door in de bloedhitte). Dus die omleiding geven we maar de schuld. Het resulteerde dus in een toermiddag. We kwamen wel mooie stukken landschap tegen en zelfs een pad waar we met de auto doorgingen, waar allemaal prachtige groene bomen overheen hingen. Erg mooi.
Toen toch maar terug naar huis gegaan, om naast het zwembad te belanden (het zwembad lijkt trouwens een beetje groen uit te gaan slaan…. We hopen dat het niet erger wordt!)

Wat ook zeker belangrijk is om te vermelden. Vandaag hebben we onze eerste loslopende vogelvrije grote leguaan gezien! Jajaja! Eindelijk. Hij zat half op de weg, dus Marjolijn reed hem bijna dood. Helaas was het druk, dus we konden niet stoppen om hem vast te leggen. Maar we zullen zeker onthouden dat zondag 28 februari de dag is van onze eerste leguaan.
Later merkten we wel dat het Nationale Leguanendag was, want op de weg richting Soto hebben we wel 7 doodgereden Leguanen zien liggen…. Heel zielig.

Al met al weer een vol weekje. We zullen zien wat de komende week ons gaat brengen. Vast weer mooie stage momenten en in het weekend leuke avonturen. De planning moeten we nog even maken, maar we leven van week tot week. Zo blijkt het heel snel te gaan en gaat het helemaal prima.

Vrijdag bij de supermarkt heb ik trouwens nog een kerel met een grote gepoetste zwarte dikke patsauto te kakken gezet. Nadat we de boodschappen gedaan hadden reed ik terug naar huis. Er stond een auto opgesteld, deze ging naar links. Wij moesten naar rechts, maar ik stond achter hem.
Door naast hem te gaan staan kon ik waarschijnlijk eerder de weg op. Dan moest ik wel even achteruit rijden, maar inmiddels had die dikke wagen mij daar al vastgezet doordat hij achter mij stond. Ik wachtte dus geduldig tot de jongen voor mij door reed (die was alleen niet zo vlot) maar wij hebben alle tijd. Opeens zag ik die dikke bak achter mij, zich naast mij drukken. Dat kon nooit passen. En inderdaad hij reed over de stoep heen en raakte toen volgens mij iets, want ik hoorde een schurend geluid. Hij stond daar nogal raar en een beetje ongelukkig. Ineens reed de jongen voor mij weg en kon ik doorrijden. Alle andere auto’s achter mij reden achter mij aan, daardoor stond de dikke wagen nog steeds klem op de stoep. Ik heb hem nooit meer weg zien rijden.. Hij zat zeker vast…. Dat krijg je er van!

Elke week denk ik, nu heb ik niets meer te vertellen. Maar wederom zie ik dat ik bijna 4 A4tjes vol heb getypt. Het is niet te geloven, maar toch iedere keer gebeurt er weer iets wat het waard is om te vertellen. En dan vergeet ik ook nog best veel dingen, want ik had laatst iets leuks om te schrijven op de blog, maar ik heb geen idee meer wat….. hopelijk houden jullie dat nog tegoed, maar ik ben bang van niet.

Gelukkig is bij jullie het winterse weer over en komt de zon er aan. Ik probeer aan de wensen van iedereen te voldoen en de zon op te sturen. Maar het is niet gelukt. Ik geloof dat ik de wind heb opgestuurd, ik hoorde namelijk dat het behoorlijk ging waaien de komende week in Nederland. En bij ons is het hier hartstikke windstil. Sorry daarvoor, maar wij worden al gestraft, want bij het minste of geringste heb je de zweetdruppels op je voorhoofd staan!

Nou dat was het wel weer zo’n beetje. Deze keer helaas geen foto’s. Het uitzicht hebben we immers niet gevonden en voor de leguaan gingen we te snel! Volgende keer beter…

Heel veel liefs, Anneke