Wat je allemaal wel niet mee kan maken in één week zeg op zo’n klein eiland.
Maandag begon de week gewoon normaal.. lekker stage gelopen, druk geweest, gezellig.
Dinsdag was het een ander verhaal. ’s Ochtends hoorde ik dat er een staking was bij de raffinaderij. Er stonden allemaal werknemers voor de hekken, dus de wagens om te laden en te lossen konden niet in of uit. Dat zorgde er voor dat er geen benzine en diesel werd geleverd aan de tankstations. Toen dat eenmaal uitgesproken was op Dolfijn.fm was de paniek compleet. Iedereen had het erover en zo langzamerhand stroomde de halve SGR-groep leeg, een teamuitje richting het tankstation! Links en rechts kwam al naar voren dat het een gigantische stormloop was, er stonden lange files en binnen no time waren alle tankstations in de omgeving van de SGR-groep compleet leeg! Iedereen achter elkaar aan naar het volgende station, om daar hetzelfde mee te maken. Wij kregen net die dag een andere auto, deze wordt niet vol aangeleverd, dus ook bij ons was het de noodzaak om de tank vol te krijgen. Ik was echter op de Salsbachweg en Marjolijn met de auto in Emmastad. Ik moest Marjolijn maar bellen van Roanht, want we moesten echt gaan tanken! Marjolijn was natuurlijk niet te bereiken, telefoon op stil, of op pad. Dus ik zat op kantoor te luisteren naar alle rampverhalen. Nu kan ik lopend naar stage, dus zo’n groot probleem is het niet, maar toch. Ik moest Marjolijn echt gaan zoeken van Roanht, nu is Curaçao niet zo heel groot, maar iemand zoeken is toch lastig hoor…
Uiteindelijk hoorde ik dat Marjolijn voor 25 gulden de tank half heeft kunnen tanken, daar konden wij in ieder geval tot het einde van de week mee door.
De files bleven bestaan, ’s avonds om 22.00 uur stond alles nog vol en woensdagochtend ook weer. Of ze de hele nacht hebben staan wachten? Geen idee, het zou mij niks verbazen. Nu blijkt dat er voor 6 weken opslag is, dat werd woensdagmiddag onder politie escort naar de tankstations gereden. Waarschijnlijk zal het daarna wel weer binnen no time op zijn, want de mensen staan toch nog te wachten. Er werd zelfs getankt in frisdrankflessen! Het is wat…
Alsof een benzine-loos-bestaan nog niet genoeg is, hield de elektriciteitscentrale er ook mee op. Er blijkt te weinig capaciteit te zijn om het gehele eiland van stroom te voorzien. Daarom ging per wijk de stroom er af. Dat resulteerde in zwemmende vissen en drijvende ijsjes in de vriezer, daar word je niet echt blij van. Ook was mijn accu natuurlijk niet geheel opgeladen, dus binnen een half uur zat ik in een huis zonder enige vorm van elektriciteit. Tijd voor een boek dus, eindelijk. Op zich wel rustgevend, maar handig allerminst. Een paar uren later, toen ik inmiddels in de wind op de bank buiten sliep, stond Marjolijn voor het hek te roepen. Ze kon niet naar binnen. Nee, handig zo’n elektronisch hek. De auto stond dus buiten, hopend op een inbraakloze avond.

’s nachts gebruik ik hier trouwens nog steeds mijn oordoppen. Het is toch wel prettig, ook al ben ik elke nacht wel minstens één keer driftig naar ze op zoek (waarom ze steeds uit mijn oren floepen, geen idee). Aan het gejank van de honden lijk ik namelijk maar niet te kunnen wennen en ik denk ook niet dat dit de komende maanden nog gaat gebeuren. Afgelopen week was het ook ineens zo erg, het leek wel alsof er eentje werd afgeslacht. De hele buurt jankt dan mee. Ik kan mij ook niet voorstellen dat de bewoners hier daar niet van wakker worden, maar blijkbaar hebben ze er toch niet zo heel veel last van.
Over honden gesproken… even een heel raar verhaal. Maarja, ook rare verhalen horen er bij geloof ik. Volgens mij gebeurde dit al vorige week, of zelfs daarvoor, maar ik heb nog niet de moed verzameld om het met jullie te delen (of ik was het gewoon vergeten). Wij kwamen thuis aangereden, toen Marjolijn de poort dicht wilde doen, bleef zij staan kijken naar twee honden. “kom eens kijken, dit is niet normaal”, deelde zij mede. En inderdaad, toen ik kwam kijken, wist ik niet wat ik zag.
Honden, ook straathonden, hebben net als mensen een seksleven. Dat snap ik. Maar ik dacht dat honden het ‘’op z’n hondjes’’ deden, daar komt immers de term vandaan zou je denken. Nou, ik kan jullie vertellen, dit was niet ‘’op z’n hondjes’’. De honden stonden beide met de billen tegen elkaar, en één van de honden stond op drie poten. Waar de vierde poot was, konden wij niet goed zien. Ze stonden er eigenlijk best heel sneu bij. Wanneer de ene hond wegliep, hinkte de andere er achteraan. Het zag er ontzettend raar uit en niet echt prettig.
Opeens zag ik de overbuurvrouw en voordat ik het wist vroeg ik het… “Zijn dat uw honden?” ‘nee, wij hebben geen honden, het zijn straathonden, maar ze zijn van de buren’. “Oké, maar wat is er dan mee? Ze zitten aan elkaar vast!”. Toen barstte de overbuurvrouw in lachen uit. “ze zijn ‘het’ aan het doen” zei ze, alsof ik een klein kind was. Het was wel een beetje gênant, maar ik was er toch heilig van overtuigd dat dit geen ‘het’ was. En Marjolijn was het er ook niet mee eens. Om het voor jullie te visualiseren wilde ik een foto maken, maar toen ik terug kwam, waren de honden helaas al weg. Tot op de dag van vandaag snap ik nog steeds niet wat ze aan het doen waren en hoe ze samen in die positie terecht zijn gekomen. Gelukkig zagen we een van de honden de volgende dag weer rond rennen, dus ze zijn er wel goed vanaf gekomen….

Goed, uit met de pret. Nu maar weer over naar de orde van de dag. De reden van ons verblijf hier. De stage.
Wederom is deze week weer prima verlopen. Zoals ik al zei, de maandag verliep prima. ’s Ochtends hebben Marjolijn en ik samen met Roanht onze weekplanningen doorgenomen. Dit omdat Marjolijn en ik qua werkdruk niet geheel op één lijn zitten. Hier wordt nu aan gewerkt. Vervolgens zijn er weer een aantal cliënten door mij behandeld. Hierbij ging ik verder met de pictogrammen, nu waren ze iets moeilijker. Het verliep allemaal goed. Aan het einde van de middag ben ik bezig geweest met hun communicatiehulpmiddelen. Voor één cliënt krijgt het al vorm, deze kan ik maandag aan haar meegeven. Ik ben benieuwd hoe zij daarop zal reageren.

Dinsdagochtend de revalidatie. Hanneke, een van de disciplines (de fysiotherapeut), werd die dag 50 jaar. De anderen hadden voor haar een klein feestje georganiseerd. Iedereen was in vrolijk gekleurde kleren. Er was een pop gemaakt en er waren slingers, ballonnen en feesthoedjes. Hanneke kreeg het al wel een beetje in de gaten, dus ze wilde de zaal niet in komen. Maar onder dwang kwam ze op een gegeven moment toch. Dat resulteerde in luid gezang (erg veel variaties op ‘lang zal ze leven’). Ontroering en tranen bij Hanneke, cadeautjes, nog meer gehuil, een speech, nog meer gehuil (niet alleen van Hanneke dit keer) en daarna heel veel knuffels. Hier doen ze namelijk niet aan drie zoenen, maar aan hartelijke knuffels. Erg gezellig en leuk! Vervolgens bleef het de hele ochtend feest, Hanneke liep rond met een feestmuts en de hele tijd was er eten. Eerst zelfgemaakte eiersalade met bietjes (dus het was roze) en broodjes. Door Hanneke gemaakt. Daarna kwam er een pruimencake, deze was gemaakt door een moeder van een andere discipline (Ik weet niet meer wie, psychologe of ergotherapeut). Gigantisch groot ding! En heel lekker. En nog weer later kwam er een heuse cheesecake, daar zijn ze hier ook dol op, gemaakt door een andere discipline. Zo blijkt dus, iedereen is er heel erg druk mee. Iedereen bakt en kookt wat af met zulke gelegenheden en er is genoeg voor iedereen en dan voor nog meer mensen. Ontzettend gezellig ochtendje dus. (Ook nog wel moeten werken hoor, dat ging weer erg goed!).
’s Middags weer bij de gehandicaptenzorg, maar daar liep de dag dus iets anders dan gepland. Door de benzinecrisis vloog iedereen de deur uit. Ik kon nog wel mijn cliënt behandelen, maar de implementatie van ‘totale communicatie’ zat er niet in. De groepsleiders stonden gezellig bij de pomp.

Woensdagochtend was alles weer normaal. De ochtend begon met intercollegiaal overleg, hier mocht ik echter niet bij zijn i.v.m. besprekingen die stagiaires niet aangingen. Hierdoor heb ik mijn behandelplannen kunnen uitwerken, ook fijn. Ik heb een cliënt behandeld en daarna gingen we naar het opvoedingsprogramma. Hier twee cliënten besproken. Ik had goede inbrengen, de problematieken spraken mij aan en ik kon er wel wat mee. Soms verbaas je je over keuzes die worden gemaakt voor cliënten. Maar het is duidelijk, dat wanneer hier met meerdere mensen over gesproken wordt, de groepsleiders uiteindelijk zelf tot nieuwe inzichten komen. Dit is goed voor hen en voor de cliënten. Wanneer er tijdens deze besprekingen ook communicatieve problemen naar voren komen, wordt aan ons advies gevraagd. Maar ook op alle andere gebieden is het mogelijk om je mening en adviezen te geven. Dat is erg interessant en leuk.

De middag hoefde ik ditmaal niet zelf het huis schoon te maken, er kwamen namelijk schoonmaaksters. Jawel twee! Wat een luxe of niet? Al vind ik het best gek dat hier iemand schoon maakt terwijl ik op mijn laptopje aan het werk ben. En dat wanneer ik aan de kant wil gaan, zij alle moeite doen om mij te laten zitten en om mij heen willen poetsen. Dan voel je je best bezwaard. Maar ja… toch ook wel fijn..
We wilden ’s avonds naar een optreden van Conny gaan kijken, maar doordat onze tank niet meer geweldig vol zat, hebben wij dit over laten gaan. Eerst weer even aan benzine komen en dan gaan we er weer op uit. We hoorden namelijk op stage dat er weer problemen waren en dat er een tweede run op de benzine was.

Donderdagochtend weer de revalidatie. Ik heb veel kunnen werken aan het taalzakboek. Veel foto’s kunnen vinden die geschikt zijn voor het boek. Tussendoor nog een aantal behandelingen uit gevoerd, het was weer erg gezellig met de cliënten. Ook voor de cliënten op de computer veel bezig geweest om opdrachten te maken met het pictogramprogramma. Dit blijf ik een erg leuke bezigheid vinden. Je kunt hiermee hele mooie dingen maken, allerlei verschillende soorten communicatie hulpmiddelen. Maar dan wel aan de hand van je eigen creativiteit, erg leuk.
’s Middags ontdekten wij dat ‘wie is de mol’, weer op televisie was. Dat maakte dat wij erachter kwamen dat er toch alweer twee weken voorbij waren, de Olympische spelen waren afgelopen. Terwijl dat bij de start nog wel lang leek te gaan duren. Soms vliegt de tijd stiekem dus wel een beetje..

Ook was deze donderdag, 4 maart, de dag dat Hans en ik alweer twee jaar samen zijn. Helaas moesten wij dit jubileum wel 7000 kilometer van elkaar af vieren. Op naar het volgende jubileum dan maar, die vieren we samen…

Vrijdag zijn we rond 10.00 uur richting Emmastad vertrokken, de stageplek van Marjolijn. Daar is draadloos netwerk en dus konden wij beiden op het internet om aan de slag te gaan voor de literatuurstudie. We hebben vijf uur lang in de kantine gezeten en hieraan gewerkt. Een erg lange zit dus, maar met goed resultaat. We hebben het ingeleverd. Nu zullen we volgende week eventueel feedback krijgen om aan te passen, of we krijgen een ‘go’ om verder te gaan met het protocol.
Aan het einde van de middag zijn we nog even naar de grote ‘centrum’ supermarkt gegaan. We hadden alleen geen boodschappenlijst, dus geen idee wat we nodig hadden. Goede voorbereiding! Toen we binnen waren viel plotseling de stroom uit. Het was dus moonlightshopping, maar dan ook zonder moonlight. Gezellig hoor. Dat we geen boodschappenlijst hadden gaf dus niet, we zagen toch niks.. Thuis bleek ook de stroom er af geweest te zijn, maar slechts een uurtje dit keer. We hoorden al op de radio dat ‘aqualectra’ de boel nog niet op de rit heeft, dus dit kunnen we vaker verwachten helaas… Maar niet teveel voorraden in de vriezer stoppen.

Zaterdag hebben we een uitstapje naar de bioscoop gemaakt. “The Cinema’s” in Otrabanda. “The Cinema’s” is een hele grote bioscoop, met veel zalen. Ook de zaal waarin wij zaten was enorm. We keken in totaal slechts met 17 mensen naar deze film. Misschien lag dat aan het tijdstip, de middagvoorstelling van 14:15 uur op zaterdag.
Deze bioscoop ligt bij het Renesance hotel. Daar hebben ze alles erg mooi aangelegd. Gekleurde complexen, veel groen, palmbomen. Mooie terrassen en dure winkels. Heel anders dan hoe het er bij ons uit ziet. Wel leuk om daar doorheen te lopen. Er is daar ook een binnenpleintje met leuke terrasjes. Daar hebben we een lekkere smoothie gedronken, verfrissend.
We zijn naar “Dear John” gegaan. Het was een erg mooie film. Sinds lange tijd weer een goede film bekeken. Het gaat over een jonge jongen die in dienst zit. In de zomer ontmoet hij een meisje, maar na twee weken moet hij voor het jaar het leger weer in. Ze zullen elkaar naderhand weer ontmoeten, ze schrijven veel met elkaar en missen elkaar erg. Op een gegeven moment geeft het meisje aan dat ze het niet meer volhoudt zonder hem en het contact wil verbreken. Hij zou op dat moment eigenlijk bijna naar huis gaan, maar hierdoor meldt hij zich voor twee jaar extra aan bij het leger. Verder is het geen voorspelbare film, wat je wel zou denken als je dit leest. Erg mooi dus.
Ik moest hierdoor alleen wel erg veel denken aan thuis. Het afscheid nemen, het missen van elkaar.

’s Avonds hebben wij onze eerste echte heuse stapavond op Curaçao beleefd. We hadden afgesproken met wat meiden die ook stage lopen bij de SGR-Groep. Na eerst een tijdje bij hen thuis te hebben gezeten, kwamen wij om 23:30 uur aan op Mambo Beach. Het was toen nog best rustig, maar erg hing wel een gezellig sfeertje. Naar mate de avond vorderde, werd het drukker en gezelliger. De muziekstijl is hier wel vreemd. Soms echt kansloze nummers en de leuke nummers die er gedraaid worden, zijn van minstens drie jaar terug.. Maar ach, we hebben ons wel goed vermaakt. Hoe het daar verder aan toe gaat, qua dansstijlen… wat kan ik daar over zeggen...
Je kijkt je ogen uit. Een ding is zeker, met de Nederlandse jongens bij ons in de kroegen is echt niets mis. In het begin van de avond gebeurde er nog niet zoveel, maar rond een uur of 01:00 kwamen er wat meer Antilliaanse jongens de dansvloer op. Op een gegeven moment werden wij ook “ten dans gevraagd”, al is dat wel veel gezegd. Je moet nu niet denken aan een swingende salsa.. Ze houden er gewoon een vreemde dansstijl op na. Soms zie je ook jongens stilstaan en dan staat er een meisje voor, die gewoon met haar billen tegen hem aan draait. Eerst had onze dans nog wel een beetje te maken met ‘echt dansen’, maar naarmate de alcohol bij de jongens vloeide, leek het nergens meer op. Gelukkig kan je ze wel wegduwen als het je niet meer zint, meestal staan ze dan voor schut voor hun vrienden en dan gaan ze weg. Het was al met al een vreemde ervaring. Op een gegeven moment werd mij ook gevraagd of ik ook het ‘’dansje’’ van ‘de jongen staat stil en het meisje draait met de billen’ wilde doen. Toen heb ik hem maar doorverwezen naar Antiliaanse dames, daar leen ik mij toch echt niet voor. Maar dat vinden ze dan ook prima. Dus ze luisteren wel, dat scheelt een hele boel.
Heel gek allemaal, je staat echt met verbazing te kijken soms.
Maar ondanks alle rare taferelen hebben wij ons wel vermaakt. Het enige wat ik kan zeggen, geef mij de Hollandse jongens maar, die doen tenminste normaal.

We waren om 03:30 uur weer thuis, nog even wat gedronken en gezeten, om 04:00 uur zijn we gaan slapen. Eindelijk heb ik ook uit kunnen slapen, dat is wel heel fijn. Nu heb ik alleen wel echt een ‘brak-zondags-gevoel’, dat heb ik al heel lang niet meer gehad. En ik heb zelfs gewoon de hele avond jus d’orange gedronken. We zullen straks nog even richting het strand vertrekken, of we besluiten dat we lekker bij het zwembad blijven liggen. De pomp van het zwembad is gerepareerd, dus het water is weer prachtig blauw. Dat trekt ons op zich ook wel aan. We zullen het zien. Alle keus en alle tijd…

Zo, dit was mijn enerverende zesde week op dit eiland. Je maakt wat mee hier.

Heel veel liefs, Anneke