De tijd gaat zo ontzettend snel, dat ik erachter kwam dat het alweer tijd was voor mijn wekelijkse blog op zondag. Wat kan ik jullie nu gaan vertellen!

Stage liep deze week weer op rolletjes. Er zijn weer veel interessante vergaderingen geweest, over de vorderingen van kinderen en de doelstellingen waar wij met het hele team aan gaan werken.
Ik heb mijn wekelijkse behandelingen weer uitgevoerd, deze gingen prima. Helaas is het niet gelukt om het communicatie apparaat te implementeren. Dit vond ik heel erg vervelend. Maandag bleek namelijk dat het apparaat niet werkte. Hij ligt nu een aantal dagen aan de oplader, maar ik vrees voor het ergste. Ik las namelijk al in de handleiding, dat wanneer het apparaat drie weken of langer buiten gebruik is, deze continue aan de oplader moet liggen omdat de accu anders permanent beschadigd. Aangezien dit apparaat sowieso gedurende mijn stageperiode enkel de binnenkant van de kast heeft gezien, denk ik dat het einde accu is… Het was erg vervelend voor de cliënt, ik had hem immers gezegd dat hij deze week het apparaat mee zou krijgen. Nu heb ik hem uitgelegd dat het apparaat kapot was en dat ik hoop dat het volgende week wel mogelijk is om hem iets mee te geven.
Deze dingen vind ik wel erg lastig, omdat ik weet dat ik de cliënt ermee teleurstel. Ik baal er dan van dat de spullen niet voor elkaar zijn, er zijn ook nog steeds geen mappen voor de andere cliënten, dus hen kan ik ook nog niets meegeven. Ik voel mij dan behoorlijk bezwaard, maar we moeten er maar het beste van maken. Al ben ik van mening dat het geen zin heeft om eindeloos door te blijven oefenen, ze moeten het nu gewoon in de praktijk brengen, daar zijn ze klaar voor. Dan vind ik het niet leuk om ze te blijven vragen naar pictogrammen die ze eigenlijk wel weten. We zullen zien….

Dinsdag hebben mijn begeleiders mijn functioneren binnen de stage besproken. Roostertechnisch was het niet mogelijk om ook een gesprek met ons drieën te plannen. Daarom moet ik wachten tot volgende week dinsdag, dan komt het verlossende woord. Ik heb zelf ook gereflecteerd op mijn eigen handelen, op de stage en op de begeleiding. Het gesprek is dus goed voorbereid. Nu is het enkel nog afwachten wat mijn begeleiders te zeggen hebben. Ik ben erg benieuwd!

We hebben deze week ook feedback gekregen op de literatuurstudie voor het slikprotocol. De begeleiders waren hier heel tevreden over. Ze vonden het erg interessant om te lezen, het was zelfs voor hun een goede opfrisser zeiden ze. Dat is dus erg positief. We moeten nu nog wel interviews gaan afnemen met de arts, manager, logo’s en anderen die betrokken zullen zijn wanneer het protocol wordt uitgegeven. Wij moeten bijvoorbeeld weten welke trajecten de groepsleiders moeten doorlopen wanneer zij slikproblemen constateren. Daarom moeten wij in de eerste plaats erachter komen, wat de taken van de bovenstaande mensen zijn. De manager moeten we spreken met betrekking tot de BHV’ers, omdat zij aanwezig moeten zijn op het moment dat iemand zich ernstig verslikt. Een heimlich-greep die nodig zou kunnen zijn, kunnen de groepsleiders namelijk niet uitvoeren. Ook zullen we spreken over eventuele verplichting van kennis over dit protocol. Zodat iedereen, voordat ze aan het werk gaan, weten hoe zij slikproblemen moeten signaleren en hoe zij moeten reageren wanneer er slikproblemen ontstaan.
Dit zal nog veel werk gaan kosten, maar het wordt op die manier waarschijnlijk wel een zeer bruikbaar protocol.

Donderdagavond kregen we onverwachts bezoek van de vier stagiaires die bij ons om de hoek wonen. Hun huisbaas had de waterrekening niet betaald, waardoor zij geen druppeltje meer uit de kranen konden krijgen. Aangezien douchen echt een ‘must’ is na een drukke stagedag in deze tropische temperaturen, stonden ze bij ons voor de deur. Dat was een gezellig avondje. Wel vervelend voor hun natuurlijk…

Vrijdagavond zijn wij weer uit gegaan. Dit keer naar een andere plek (Bermuda). Niet aan zee, maar wel buiten. Dat is nog steeds heerlijk. Het is erg fijn dat je gewoon in een jurk en met slippers aan buiten kunt dansen. En dit zonder dat anderen op je voeten staan te springen, dat zou thuis niet mogelijk zijn. ‘s Nachts thuis komen, zonder blauwe voeten of plakkerige voeten van het bier, is gek genoeg in Nederland een onmogelijke missie (of het ligt aan Apeldoorn).
De sfeer was hier iets anders dan op Mambo, de heren waren minder nadrukkelijk aanwezig en ze drongen zich niet op. Dit betekend echter niet dat de Antilliaanse jongeren ook niet met elkaar los gaan. Er was een soort podium, waar de dj op stond. Daar klommen af en toe wat jongens op, om kunstjes uit te voeren. Erg hilarisch om te zien. Later op de avond heb ik kennis gemaakt met iets nieuws, ik noem het maar de ‘ordinaise’. Hiervan zijn twee varianten. De eerste heeft de voorwaartse beweging, (van de polonaise, zoals deze bedoeld is) behouden. De andere is de stilstaande variant. In beide gevallen is de opstelling als volgt: jongen, meisje, jongen, meisje, enz. Tenzij het echt niet anders kan, dan staan er soms meisjes achter elkaar, maar nooit jongens (Want dat zou gek zijn, jongen-jongen is raar, maar meisje-meisje is natuurlijk stiekem machtig mooi). Vervolgens buigt iedereen in een hoek van, pak en beet, 45 graden. De billen worden tegen het kruis van de persoon erachter gedrukt. Daarna begint het draaien en zakken en schuiven en schuren. De lopende variatie is iets lastiger, omdat men wel moet zorgen dat ze vlak bij elkaar blijven, anders heeft het draaien geen zin.
Aan de officiële polonaise heb ik een hekel, maar of dít in Nederland ingevoerd moet worden…… dat weet ik ook zo net nog niet… Enorm grappig om naar te kijken is het in ieder geval wel!
Ik was deze keer weer de bob en heb daardoor bij nacht over de Julianabrug gereden. Dat is nóg mooier dan overdag, overal zie je lichtjes en je kunt heel ver kijken, het ziet er erg indrukwekkend uit. Ja, zelfs bobben is in Curaçao leuk!

Om 03:00 uur lagen wij weer in bed. En vijf uur later ging de wekker omdat we naar Zumba les gingen. Is dat actief of niet! Op de zaterdagochtend na een stapavond. Het was de tweede Zumba les die wij gevolgd hebben. Maandag zijn wij voor het eerst gegaan. Dit wordt gedaan in het Hilton hotel. Het is ontzettend leuk, hier wordt de Zumba wel echt op z’n Antilliaans gegeven, dus veel draaien en schudden. Maar alsnog erg actief. Iedereen zweette uit z’n kleren omdat de airco het helaas had begeven. Dat kon de pret niet drukken. Vandaar ook dat wij in alle vroegte op zaterdag weer naar het Hilton gingen. De les werd nu door een andere mevrouw gegeven, dat maakte wel verschil, het was iets minder snel en actief, dat was jammer. Het plan is wel om twee keer in de week te blijven gaan, het is namelijk een zeer leuke bezigheid. Helaas is de woensdagavond uit het rooster gehaald, dat is wat fijner dan op zaterdagochtend, maar wie weet komt dat binnenkort nog terug.

’s Avonds kreeg ik een sms bericht van een medestagiaire (Anne). Zij vroeg of wij zin hadden om naar ‘Cabana’ te komen. Bianca (nog een stagiaire) was zondag namelijk jarig, dat moest gevierd worden. Het was wel een surpriseparty, dus we mochten niets zeggen. Daarom zijn wij rond 22:00 uur richting Cabana vertrokken. Daar waren wij nog nooit geweest, maar het ziet er prachtig uit. Je kunt daar eten en er speelt een bandje. En het is uiteraard aan zee! Dit keer was de band helaas snel vertrokken, maar het schijnt ook dat ze soms door gaan tot 03:00 uur. Hier gaan wij dus absoluut nog een keer (of vaker) naar toe, waar zo’n surprise party al wel niet goed voor is!
Er kwamen steeds meer stagiaires, Bianca vond het allemaal heel leuk en toevallig dat iedereen bij dezelfde tent ging stappen. Uiteindelijk waren wij met 10 stagiaires, erg gezellig om zo buiten stage om ook eens met iedereen samen te zijn. Iedereen was gezellig wat aan het drinken, terwijl wij wachtten tot het 00:00 uur zou worden. Toen het moment daar was, de 00:00 uur was op onze horloges verschenen, was Bianca nergens te bekennen. Het werd 00:01 uur, toen bleek dat zij op het toilet zat. Dat is ook een bijzondere manier van jarig worden, op het toilet op Curaçao. Wat wil je nog meer! Toen kon iedereen haar eindelijk feliciteren, het was erg gezellig.

De zondag weer heerlijk relaxt doorgebracht. Ik heb het zwembad ontdaan van honderden blaadjes en plastic zakjes, waar dat laatste allemaal vandaan kwam, geen idee. Maar het ziet er weer mooi uit. Heerlijk wat tijd in het zonnetje doorgebracht. Zo kon ik ook eindelijk weer eens een beetje lezen, daar kom ik haast niet aan toe.

Nog even wat extraatjes:

Op het gebied van auto’s is er bij ons ook steeds meer vooruitgang. Laatst hebben wij onze banden opgepompt, dit keer zonder hulp. En we hebben het “tank-klepje” gerepareerd. Dat is toch wat! Ik vind het rijden ook nog steeds leuk, zelfs het nacht-rijden. Al is het een beetje vervelend wanneer er auto’s met groot licht rijden en er daarna ineens een auto aan komt zónder licht.. Heel goed blijven opletten is dus wel van belang. Inmiddels weten wij de gaten in de weg ook goed te vinden, dus wij gaan ook slingerend over de straten. Op dit gebied zijn wij 100% ingeburgerd!

Via mijn vader kwam ik op een logopedische website, hier ga ik nu ook stukjes voor schrijven. Aangezien ik van velen hoor, dat mijn schrijfstijl wel aanspreekt, is dit een leuke aanvulling. En ik heb er ook plezier in, dus het mes snijdt aan beide kanten. Ik heb er zin in! Misschien ligt er ooit in de verre toekomst dan toch nog een carrière als columnist of schrijfster voor mij, altijd een handige back-up of extraatje!

Wat een leuke dingen gebeuren er toch allemaal….!

Om de vraag van Conny Schoonen te beantwoorden, wat ik nu mis van Nederland. Dat is het fietsen. Thuis doe ik altijd alles op de fiets. Naar de stad, naar het station, naar vrienden en familie, boodschappen, alles. En hier kan dat gewoon niet. Er fietsen hier soms jongens op crossfietsjes, maar verder heb ik nooit iemand lekker zien fietsen hier. Dat is ook niet zo gek, want dat kan gewoon niet, het is eerder een kwestie van leven of dood te noemen. Nu is het bij sommige hotels wel mogelijk om te fietsen, omdat ze daar een pad hebben uitgezet. Maar dat is toch anders. Dus wanneer ik thuis ben, lijkt het mij heerlijk om weer gewoon de fiets te kunnen pakken en in het zonnetje lekker rond te fietsen. Over rustige straten, met grasveldjes naast de wegen. Gewoon, lekker.

Oh, het heeft hier vrijdagmiddag trouwens geregend, dus jullie zijn niet alleen….. En het is duidelijk dat het ‘wind-seizoen’ is aangebroken. Alles waait je om de oren, maar wel heel lekker eigenlijk, dan is het ook niet steeds zo heet.

Sorry, ik weet dat ik helemaal aan het begin schreef: “wat moet ik jullie nu gaan vertellen!”. Dit is dus toch weer een teken dat ik hier heel veel meemaak. Soms zelfs zonder dat ik het door heb. Hier gebeurt altijd wel wat!

En zo is dus de achtste week op Curaçao en de zevende stageweek alweer voorbij!

Veel liefs! Anneke xxx