En wederom een week voorbij. Het begint nu echt snel te gaan. Heel gek. We hebben dinsdag alweer de tweede maand afgerond!
En nu weet ik, voor het eerst, niet wat ik moet gaan vertellen. Dat zegt toch heel wat, want meestal heb ik een heleboel te kletsen!

Ik heb afgelopen week mijn tussenevaluatie van stage gehad. Deze was zeer positief! Via school is er een bepaald systeem om stageonderdelen te beoordelen. Dit zijn zogeheten 100-puntenmodellen. Er worden eisen gesteld aan behandelplannen, behandelingen, onderzoeken, multidisciplinaire vergaderingen enzovoort. Aan deze eisen worden punten toegekend, wat uiteindelijk samen tot 100 punten kan komen (het cijfer 10). De stagebegeleiders kunnen deze punten invullen om zo tot een cijfer te komen. Ik zelf heb dit ook gedaan. We zaten goed op een lijn, dat is gunstig, dat betekend dat je hetzelfde over de stage denkt. Er zijn vier modellen ingevult en ze kwamen allemaal uit op een 7 of een 7,5. Erg netjes dus. De stage zelf hebben ze ook met een ruimvoldoende bestempeld. Tijdens de beoordeling hebben ze wel rekening gehouden met groeimogelijkheden. Er zijn nog 12 stageweken te gaan, in die periode kan ik nog groeien op bepaalde gebieden, dit is dan aan het eind zichtbaar wanneer de modellen nogmaals ingevuld gaan worden. In ieder geval erg prettig om te horen en op papier te hebben wat de begeleiders van mij en mijn vakinhoudelijke kennis vinden. Dit geeft een goed gevoel.

Bij de gehandicaptenzorg heb ik eindelijk het communicatie apparaat gekregen. Het is een nieuwe, heel erg modern en mooi. Er zijn veel meer mogelijkheden. Omdat het een touch screen is , is het mogelijk om meerdere opties in het communicatie apparaat te zetten. Zo heb je een knop “informatie over mij”, wanneer je daar op drukt kom je in een nieuw scherm, hier staan weer allemaal knoppen. Zoals “mijn naam is…”, maar ook informatie over de familie, dingen waar de cliënt van houdt, enzovoort. Terug naar het hoofdscherm heb je weer andere opties. “Hobby’s”, “eten en drinken”, “benodigdheden”, “gesprek”. Bij gesprek staan weer allerlei vragen. Zoals “wat is jouw naam”, “wil je mij helpen” , “waarom?”, enzovoort. Allerlei zinnen die bruikbaar zijn om een gesprek op gang te brengen. Ontzettend handig.
Het is wel even wat lastiger te bedienen, doordat er meerdere knoppen zijn. Maar ik zal dinsdag ondervinden hoe dit gaat met de cliënt. Ik ben nu bezig met het inspreken van het apparaat. Het is wel erg gek, om je stem terug te horen op zo’n apparaat. Het is ook een behoorlijk volume wat eruit komt, dus zelfs wanneer ik weer in Nederland ben, zal iedereen mij hier blijven horen!

Bij de revalidatie heb ik weer mooie dingen meegemaakt. Een cliënt voelde zich niet helemaal goed, ze heeft dat al een paar weken. Ze moet heel veel doen, omdat men hier graag wil dat ze vooruit komt. Maar ze begint te beseffen dat ze veel minder kan dan vroeger en dat valt haar heel zwaar. Daarom zit ze de laatste tijd geregeld met tranen in haar ogen, heel erg. En dan heeft ze niet eens de mogelijkheid om precies te vertellen wat haar dwars zit. Tijdens de behandeling zetten we het volkslied van Curaçao op. Toen leefde ze helemaal op! Ze begon mee te neuriën en vond het heel gezellig. Een andere cliënt zat ook goedkeurend mee te knikken, heel tevreden. Dit vond ik een heel mooi gezicht.
Later op de middag kwam er een andere cliënt, degene waar ik al eens mee gezongen heb. Een hele leuke man is het. Hij zong vroeger in een Gospel koor. Daarom zocht ik op internet naar gospel nummers. Ik kwam bij het prachtige nummer “Oh happy days”. Gezongen door een echt Gospel koor. Met mooie donkere mannen en vrouwen in lange gewaden die vrolijk heen en weer deinsden. Wat er toen gebeurde met deze man, was geweldig. Echt waar, ik werd er helemaal ontroerd van. Het klinkt misschien gek, maar dat is echt zo, dat moment was zo mooi. Er was complete blijdschap op zijn gezicht af te lezen en hij begon mee te zingen. Normaal gesproken brengt hij alleen ‘uhuhuh’ uit, met een hele zware stem. Maar nu zong hij in een hele hoge toon precies mee met het nummer. Eerst de melodie, maar soms ook een woord! Geweldig! Hij was met zijn voet mee aan het tikken en met zijn handen op de tafel. Zo leuk om mee te maken. Hij kwam later naast mij zitten achter de computer, ik zocht nog wat nummers voor hem op. Alles vond hij mooi. Ik vond een nummer waarbij een jong meisje zong, hier zag ik hem echt goedkeurend knikken. Zo van “dat meisje doet het heel goed”, zo leuk!
Muziek heeft echt een wonderlijke werking.

Verder natuurlijk weer heel lekker druk geweest. Maar dit was toch echt wel en hoogtepunt van mijn week.

Dinsdagavond zijn we eindelijk weer eens naar ‘de molen’ gegaan. De stamkroeg van Conny en haar vrienden. Het was weer een hele tocht in het donker. Het richtingsgevoel van Marjolijn stuurde ons de andere kant op, daardoor hebben we weer even een stukje side-seeing gedaan. Maar in het donker levert dat natuurlijk niet heel veel op. Een uurtje later dan gepland kwamen wij eindelijk aan. Het was een hele gezellige avond. Het nichtje van Conny was er samen met een klasgenoot van haar. Zij verblijven hier een lange tijd voor vakantie, ze zijn net klaar met school en hebben daarom lekker veel vrije tijd. En waar kun je dat nu beter spenderen dan op Curaçao, super leuk. Dan heb je echt elke dag de tijd voor leuke dingen, dat is wel ideaal! Gezellig gekletst over van alles en nog wat. Het was zo 22.30 uur. Toen zijn we maar snel richting huis gegaan, want de volgende dag moesten we natuurlijk weer vroeg op en hard aan het werk. Toen ik dat zei had ik plotseling van iedereen op het terras de aandacht. Want hard werken op Curaçao, dat kan natuurlijk helemaal niet! Schandalig haha.

De vrijdag zijn wij ’s ochtends heel goed bezig geweest voor school. We moeten een jaarplan beoordelen en hier zijn we nu een heel eind mee opgeschoten. We willen deze opdrachten zo snel mogelijk afmaken. Over een tijdje komt er natuurlijk veel visite, wat veel leuker is dan schoolwerk maken. Dus we moeten even doorwerken. Aan het eind van de middag zijn we nog even naar de stad gegaan. Marjolijn heeft eindelijk een nieuw T-shirt gekocht en ook nog een tas. De eerste souvenirs zijn binnen. Souvenirs voor eigen doeleinden weliswaar, maar toch. Lekker in het zonnetje gewandeld en verder de boodschappen gedaan. Een lekker middagje dus. We hebben nu ook een broodje gehaald bij een van de wagentjes langs de weg, dat moesten we toch eindelijk wel eens doen van mijn stagebegeleiders. Het was een soort pitabroodje met kip en kaas. Dat lijkt vreemd, maar eigenlijk was het wel lekker. Alleen veel te veel! Daar hadden we echt wel een avondmaaltijd aan. Maar het blijkt dus wel leuk te zijn om af en toe bij vreemde tentjes iets te halen. Volgende week gaan we ‘lunchen’ samen met de stagebegeleiders, dan nemen ze ons mee naar een Curaçaos tentje, ik ben benieuwd.
Het was een heerlijk dagje en avondje, om 20.00uur kwamen we erachter dat we eigenlijk hadden gepland om naar de bioscoop te gaan. Helemaal vergeten! Maar ach, nog tijd zat…

De zaterdag hebben we eindelijk weer heerlijk op het strand doorgebracht. Het was erg rustig, ondanks het weekend. Lekker onder de bomen gelegen, met boven ons mooie ‘Trupial’ vogeltjes. Die zwart met gele waarvan ik al eens een foto geplaatst heb. Dus heerlijk in het zonnetje dommelen met mooie vogel- en zeegeluiden om je heen. Lekker gezwommen en gelezen, heel relaxt.
’s Avonds zijn we naar Zuikertuin geweest, een plek met een overdekt winkelcentrum, cafeetjes en restaurants. Conny had daar samen met twee anderen een optreden. Dit was erg leuk! We hadden Conny nog nooit zien optreden, maar het was voor herhaling vatbaar. Lekker buiten met een drankje luisteren naar de mooie muziek. Ze hadden een gastmuzikant die saxofoon en klarinet speelde, hij kon het prachtig. Ook speelde ze samen met Matthijs, hij speelde drum en percussie. Ook hij kan dit ontzettend goed. Diverse solo’s kwamen voorbij, super om naar te luisteren. Daar hebben we lekker gezeten tot 23:30 uur, daarna weer op huis aan.

Zondag weer een prachtige dag. Rond 15:00 uur zijn we richting Conny gegaan, omdat zij een jamsessie in de achtertuin had. Daar waren we erg nieuwsgierig naar. Het was erg leuk om mee te maken. Er waren een aantal mensen die allemaal verschillende instrumenten bespeelden. Saxofoon, trombone, djembé en andere percussie instrumenten, drum, gitaar en piano. Ook was er een dj die de muziek ondersteunde en natuurlijk zang. Iedereen speelde lekker met elkaar, allerlei muziekstijlen. Erg leuk om te zien. Op een heerlijke zonnige zondagmiddag, met lekker drinken en eten. Gezelligheid en muziek. Wat wil je nog meer. Deze mensen hebben volgens mij een heel fijn leven…

Toen we bij Conny weggingen, gingen we nog even eten halen. En daar zagen wij, jaja, Barry Hay (Golden Earring, maar dat weten jullie neem ik aan) in de Subway. Samen met zijn vrouw en kinderen, want ja, ook zij hebben op zondagavond niet altijd zin om te koken.

En wederom, niets te vertellen maar toch drie kantjes vol. Hoe kan het toch iedere keer. Waarschijnlijk gewoon omdat dit de enige manier is om mijn verhalen kwijt te kunnen. Ik spreek natuurlijk lang niet iedereen. Dit is een mooie manier om alles te kunnen uiten.

Het temperatuurverschil tussen ons is langzaam aan het dalen. De zomertijd is ingegaan waardoor we qua tijd weer een stukje verder uit elkaar zijn. Genieten jullie voor mij van de lente? Dan geniet ik hier van een grote voorproef op de heerlijke zomer.

Veel liefs, Anneke xxxx

p.s. Binnenkort zal ik weer eens foto’s plaatsen. Daar is de verbinding nu helaas niet goed genoeg voor.