Jaja, daar ben ik weer! Net bijgekomen van mijn vorige lange verhaal? Hier volgt een nieuwe. Ik kan wel blijven volhouden dat er niks valt te schrijven, maar dat is gewoon weg niet het geval. Hoe het kan? Geen flauw benul, maar het is zo!

Maandagochtend weer vrolijk begonnen met stage. De mappen waar ik al zo lang op wacht, waren nog steeds niet binnengekomen. Ik baalde er goed van. Daarom heb ik maar bij Monique aangeklopt voor A5-hoesjes. Ze gaf mij er 20, een zeer gulle gift. Want hierdoor zal zij ook nieuwe moeten bestellen en we weten inmiddels hoe lang dat duurt helaas… Ik was in ieder geval erg gelukkig met deze hoesjes, want daarmee heb ik mijn eigen mapjes gefabriceerd. Een mooi voorkantje gemaakt met de namen van de cliënten, alle pictogrammen erin geplaatst, hoesjes met een of ander vaag systeempje aan elkaar gemaakt, et voila! Een “Map di kommunika, a la Anneke”.
Kon ik de cliënten toch eindelijk blij maken. En inderdaad, het viel goed in de smaak. ’s Middags zag ik één van de cliënten er vrolijk mee rond paraderen, missie geslaagd zou ik zeggen.
De cliënt die ik al eerder een communicatiehulpmiddel had gegeven is inmiddels zo goed op weg dat ik de behandelingen ga afbouwen, geweldig nieuws! Ze gebruikt het heel goed, communiceert er voortdurend mee. Zo veel zelfs, dat het hele gebeuren al helemaal uit elkaar valt, maar ik maak met liefde een aantal reserve exemplaren.

Dinsdag bij de revalidatie bezig geweest. Ik heb een test uitgevoerd, de UCO genaamd. Het Utrechtse Communicatie Onderzoek. Dit is een observatie instrument waarbij je een algemene indruk kunt krijgen van de communicatieve vaardigheden van een cliënt met afasie. Er wordt bij deze test gericht op productie en receptie (begrip) en op verbale (geschreven en gesproken taal) en non-verbale (plaatjes, gebaren) communicatie.
Een erg interessante test om uit te voeren. Je begint met voorwerpen op een tafel, waarbij je de gebaren maakt die bij de voorwerpen horen. De cliënt moet de bijpassende voorwerpen aanwijzen. Ook laat je tekeningen zien van voorwerpen die in de kamer aanwezig zijn, de cliënt moet deze dan aanwijzen. Opdrachten worden op die manier steeds lastiger. Ook test je het begrip door (juiste en onjuiste) zinnen aan te bieden zoals: “bij de bakker koop je worst”, hierbij kan je er ook achter komen of een cliënt “ja en nee” consequent kan aangeven, iets wat zeer belangrijk is in je behandelingen.
Deze test ging ik afnemen bij een nieuwe cliënt, deze mevrouw zegt voornamelijk “Bon dia!”, maar dan wel met de meest mogelijke variatie in ritme, toonhoogte en vooral volume. Ze kan soms daverend hard gillen, meestal goedbedoeld. Het punt is alleen dat dit nogal lastig communiceren is, hopelijk kunnen we hier verandering in brengen. Het bleek al snel dat zij voorwerpen en plaatjes erg lastig kan linken met elkaar, maar ze kan wel erg goed nazeggen en mondmotorisch is er ook niets mis. Daar valt best mee te werken. Ze deed erg enthousiast met mij mee voor de spiegel. Ik oefende met haar om delen van het gezicht aan te wijzen. Op de één of andere manier resulteerde dat (helaas) in het volgende: “Boka pa mira”, wat eigenlijk zoiets betekend als: “je mond is om te kijken”. Had ik dat even goed voor elkaar! Mevrouw is eenmaal bij de logopedist geweest en dit is het resultaat, “je mond is om te kijken”, en zo bleef ze de hele dag vrolijk verder gaan….. schouderklopje voor mij…
Dinsdagmiddag moest ik mijn cliënt helaas teleurstellen, het communicatie apparaat is officieel afgekeurd. We moeten contact opnemen met de firma om te bekijken of er iets gerepareerd kan worden. Ik heb het mijn cliënt zo goed mogelijk uitgelegd, hij begreep het, maar vond het helemaal niet leuk. Ik zei dat hij even een tijdje moest wachten, totdat we meer weten. “Hoeveel dagen dan?” vroeg hij, de arme man, ik had het hem zo graag gegeven. Ik hoop dan ook van harte dat er snel een oplossing komt.

Dinsdag aan het einde van de middag zijn we richting de stad vertrokken. Daar hebben Marjolijn en ik dan eindelijk ons eerste etentje gehad, dan mag dan ook wel eens na 10 weken op Curaçao te verblijven. Heerlijk op ons favoriete plekje aan het water. Om vervolgens naar de film te gaan “Alice in wonderland 3D”. Ik was heel erg benieuwd, en dan met name naar het 3D gedeelte. Helaas vond ik dat behoorlijk tegenvallen. Vanuit het Dolfinarium en de Efteling wist ik dat beelden soms erg dicht in de buurt kunnen komen, zelfs zo dat je er voor achteruit deinst. Dit was geen enkele keer het geval tijdens deze film. Dat vond ik wel een minpunt. Maar ach, de film keek wel lekker weg, het was niet mijn ding, maar toch ook wel grappig. Ik ben benieuwd of ze in de toekomst nog verbeteringen aan gaan brengen aan de 3D films die toch wel behoorlijk de grond uit lijken te schieten de laatste tijd…

Woensdag weer bij de gehandicaptenzorg aan de slag. Deze dag bestaat veelal uit overleggen, daardoor kan ik in de ochtend bezig met het voorbereiden van behandelingen en het maken van materialen. Weer een mooie communicatiemap gemaakt waar mijn cliënt wederom erg trots op was.

’s Middags hadden Marjolijn en ik een afspraak bij de kapper. Want ja, ons haar groeit hier als kool. Mijn haar wordt blond en aan de punten leek het wel stro, dus het werd hoog tijd. Het was een kapper op een soort winkelplein naast de ‘Delifrance’ (broodjeszaak). Nu bleek, toen wij om half 4 op de afgesproken tijd arriveerden. Dat er twee winkelpleinen zijn met een ‘Delifrance’. We hadden al meerdere malen in de file gestaan en waren blij precies op tijd te zijn, maar toen moesten we dus weer terug. Eenmaal aangekomen bleek het geen probleem te zijn, er waren geen andere klanten, dus er was geen haast (Stom ook om dat te denken, want wanneer wel op Curaçao?!).
Nadat we bij de kapper waren geweest, gingen we boodschappen doen. Bij de supermarkt was absoluut nergens plek voor een auto, het was gigantisch druk. Daarom besloten wij om door te rijden naar een supermarkt dichter in de buurt. Daar boodschappen gedaan, niets aan de hand. Maar bij de kassa dacht ik ineens aan de autosleutels, waar waren die? Marjolijn kon ze ook niet in de tas vinden, zij ging dus alvast naar buiten om te kijken of ze daar ergens waren, wat we niet hoopten, stel dat de auto weg zou zijn. Nu bleek dat de auto er nog was en de sleutels ook, deze zaten echter IN de auto. En de deuren waren op slot………….
Hoe kan mij dit nou gebeuren!! Ongelooflijk. Ik voelde me echt een dom figuur. (Juist nu ik zo trots ben op mijn geweldige autovaardigheden die ik de laatste weken aan het opbouwen ben). Ik heb de autoverhuurder gebeld, tenminste zijn vervanger, want natuurlijk, hij is altijd thuis, maar nu was hij in Miami. Tot overmaat van ramp had de vervanger de reservesleutels niet bij de hand. Dus moesten we een servicebusje laten komen om de auto open te maken. Nog leuker werd het toen de auto WA verzekerd was en niet Allrisk. Daarom koste dit grapje mij 57,50 gulden. Zo’n 25 euro. Dolle boel. Ik wist trouwens niet dat je een auto zo gemakkelijk open kon breken. Weer wat geleerd, dat is dan een pluspunt. Later kon ik er alleen maar om lachen (Dit kan mooi in mijn blog, dacht ik nog). Leuk ook toen de service-meneer mij vrolijk vertelde wat ik allemaal wel niet had kunnen doen van deze 57,50 gulden. Hoezo iedereen is hier begaan met elkaar? Maargoed, dat is weer een nieuwtje op de avonturenlijst van onze Curaçao trip zullen we maar zeggen. Ook nu ik dit weer schrijf denk ik, wat maakt het ook allemaal uit, alleen maar leuk voor later.
Na dit stomme avontuur gingen we maar naar de MCdonalds om een ijsje te kopen (Net als vroeger, voor de schrik). Toen we voor de stoplichten stonden zagen we het busje van de man die ons had geholpen met de auto. Er waren blijkbaar nog meer domme mensen deze dag. Marjolijn pakte haar camera en wilde een foto van de bus maken. We waren nogal hysterisch aan het doen, blijkbaar trok dat de aandacht. Er zat nog iemand in het busje, op de bijrijders stoel. Hoogst waarschijnlijk informeerde zij de andere meneer, want plotseling stond hij naast de auto heel blij te zwaaien. De foto’s zijn nu het bewijs. Maar wat zou hij wel niet gedacht hebben….. haha
Eenmaal bij de MCdrive aangekomen, bestelling doorgegeven, daarna naar het betaalhokje. Ik was niet heel goed aan het opletten en plotseling stond ik wel erg ver van het hokje af. Dat zorgde ervoor dat ik in de MCdrive uit de auto moest stappen om geld te betalen. Nou dan trek je natuurlijk wel bekijks. Wie loopt er immers in de MCdrive.. De mevrouw vroeg direct of we hier op vakantie waren, alsof dat nog invloed zou hebben… Maar zo was de middag wel compleet.
Op bezoek bij de verkeerde kapper, complete chaos bij de supermarkt, sleutel in het autoslot laten zitten, voor schut staan met je toeristen gedrag en lopen in de MCdrive….. En dan is de week nog maar op de helft….

Wat wel erg leuk was nog, was het volgende. Ik stond op een kruising opgesteld om linksaf te gaan. Het is een drukke weg, dus ik moest lang wachten op verkeer van zowel rechts als links. Vervolgens ging er rechts van mij een vrachtwagen staan, waardoor mijn zicht op rechts compleet verloren ging. Daar heb je helemaal niks aan dus! De man ging uit het raam hangen en gaf mij aanwijzingen. Ik moest wachten zei hij steeds, nog niet gaan hoor! Er komt nog een auto! (warda, warda! (wacht, wacht!)). Het was eigenlijk wel gezellig die hulp. Het duurde alleen enorm lang. Op een gegeven moment kwam er niets meer van links, maar rechts nog steeds, zei de vrachtwagenchauffeur. Uiteindelijk, ik denk wel na meer dan 10 minuten konden we eindelijk gaan zei hij. En dat was ook zo (even op goed vertrouwen, maar zelf natuurlijk goed blijven kijken). Nou wat een lieve man toch weer. Later bedachten we ons alleen, dat die man al lang weg had kunnen zijn, er kwam immers geen verkeer van links (hij moest rechtsaf). Waarom bleef hij dan staan? Hij vond het vast leuk om ons te helpen, maar het probleem was hij en dat bleek achteraf geheel onnodig! En wij hem nog hartelijk bedanken ook haha!

Voor de rest, snel vergeten en op naar donderdag.

Deze bewuste donderdag weer hard aan het werk op de revalidatie afdeling. De mevrouw van dinsdag kwam ook weer en tot mijn opluchting kwam ze onder luid “Bon dia! Bon dia!” de kamer binnen rijden. (Het “met de mond kun je kijken” verhaal was gelukkig weer verdwenen). Vandaag kwamen we er wel achter dat zij haar naam kon lezen en uiteindelijk zelfs schrijven. Heel erg leuk om te zien en ook zeer praktisch, want doordat zij kan lezen, kunnen we aan de hand van geschreven woorden, plaatjes en foto’s aanleren. Een fijne bijkomstigheid! Wat ook prachtig was om te zien, was dat de cliënt op een gegeven moment in de gaten kreeg dat zij haar eigen naam kon schrijven. Ze sloeg haar hand voor haar mond en sprak echt met verbazing (maar nog wel met Bon Dia). Zo leuk om te horen, ze keek ons met grote ogen aan. Vol trots verliet zij een half uur later de kamer.
Deze middag was er een heus mini-symposium. Het ging over neurologische achtergronden van pijn en over kinderen die niet kunnen praten, maar wel veel te zeggen hebben. Dit werd gegeven door revalidatieartsen uit Nederland. Het was erg interessant om naar te luisteren. Helaas was de presentatie over de communicatie erg basaal en over de neurologische achtergronden juist erg pittig. Maar al met al toch best wat dingen kunnen opsteken.
En het zou Curaçao niet zijn als dit symposium niet werd afgesloten met een heus Happy-Hour, daar zijn ze hier immers dol op. Er stonden allerlei bakken met eten klaar, saté stokjes, stokjes met gamba’s, pasta’s, salades. Zelfgemaakte toetjes. En allerlei lekkere dingetjes van hier. En iedereen kon drinken wat hij of zij wilde (ook alcoholisch) en dat deed iedereen dan ook vrolijk.
Dit was gelijk een leuke afsluiter van de week, want vrijdag was een vrije dag en dan zou ook het lange vrije paasweekend van start gaan. We kregen ook een mooi zakje met wat paaseitjes, dus aan het paasgevoel werd ook echt gedacht.

De vrijdag een lekkere rustige dag gehouden, even profiteren van een lekkere echte vrije dag. Het was uiteraard heerlijk weer (ja echt..) en daardoor lekker in de tuin kunnen vertoeven, eindelijk tijd voor een boek.
Ook de zaterdag begon op deze manier, ik was lekker vroeg uit bed. Wasjes kunnen draaien, alles kunnen luchten. Dan ruikt het ook zo heerlijk overal. Weer mijn spullen bij het water gelegd, af en toe op internet en lekker lezen.

Rond half 6 ’s avonds haalde Conny mij thuis op om vervolgens door te rijden naar Zuikertuin. Daar had zij, net zoals vorige week, een optreden samen met Matthijs. Dit begon pas om 19:00 uur, daardoor kon ik nog even lekker door het overdekte winkelcentrum lopen. Uiteraard eerst even de groetjes van Conny overgebracht aan de werknemers van de Bruna en de DA, lekker Hollands! Daarna lekker rond geslenterd, overal een beetje gekeken. Wat spulletjes gekocht die ik nodig had voor stage. Lekker even op een bankje gezeten, heel relaxt, in mijn eentje genieten van mijn verblijf op Curaçao. Toen ik terug kwam op het plein, zat dit compleet vol met gezellige mensen die een hapje aten. Ik was van plan om ook ergens te gaan zitten en lekker te gaan eten terwijl ik kon luisteren naar de mooie muziek. Maar er was nergens meer plek. Conny introduceerde mij toen bij Vera (de vriendin van Matthijs, die samen met Conny speelt). Zij ging wat eten met twee vriendinnen van haar, bij hen mocht ik aanschuiven. We hebben daar sateetjes gegeten en een beetje gekletst. Later op de avond kwamen Reggy, Alyssa en Ilona ook, zij schoven erbij aan. Deze avond was de afscheidsavond van Reggy, zij ging na 5 mooie weken weer op huis aan. Een gezellig avondje met mooie muziek van Conny en Matthijs. Daarna ben ik met de meiden mee gegaan naar Bermuda (de mooie uitgaansgelegenheid onder de sterrenhemel). Daar een aantal uren leuk vertoefd, er was nog een oorverdovend “trommel-optreden”, onder begeleiding van een mooie dame in een verenkostuum, erg leuk!
Samen met Ilona ben ik rond half 3 richting Conny’s huis gegaan. Jawel, ik ging plots uit logeren! Dus even snel wat spullen opgehaald en toen in een mooi opgemaakt bedje gaan slapen. (Hierdoor mag ik nu ook behoren tot de officiële Club van Conny http://conny-fikse.hyves.nl/ en dat is een hele eer)
De volgende ochtend in een mooie nieuwe omgeving met een kopje koffie en in gezelschap van Conny om 08:00uur lekker buiten gezeten. Binnen een uur was ik met Ilona op een prachtig strand. Vlakbij Conny is namelijk Blue Bay, wat geweldig! Het kost 15 gulden om op het strand te komen, maar dan heb je ook wat. Ilona en ik hebben heerlijk ontbeten op het strand. Werkelijk waar, wat wil je dan nog meer? Met zo’n prachtige omgeving, de voeten in het zand, in een heerlijke frisse ochtendzon genietend van een alcoholvrije-limoen-cocktail en een warme panini, je paas-ochtend beginnen! Daarna heerlijk op het stand gelegen, op zachte bedden onder palmbomen, met een wit strand en een stralend blauwe zee. Af en toe verkoeling in het water en heerlijk zitten op het vlot in de zee, waarbij de meest blauwe vissen onder je door zwemmen. Wat heb ik geweldig hard genoten van deze zondag. Ik heb dan wel geen eieren gezocht en gegeten, maar wat een super eerste paasdag was dit!

Rond drie uur ben ik thuis afgezet, omdat Reggy toen naar het vliegveld werd gebracht. Ik ben niet meegegaan omdat ze zo rustig afscheid konden nemen van elkaar, degene die vijf weken lang samen waren geweest. Thuis was ik volkomen uitgerust, relaxt en gelukkig. Echt een mooie dag.

Een goede en productieve week, met een heerlijke afsluiter.

Heel veel liefs, en een fijne tweede paasdag gewenst allemaal.

xxxx Anneke

Foto’s heb ik op dit moment helaas nog niet, dat krijg je als je om 03:00uur ’s nachts je tas inpakt. Toestel vergeten! Maar er zal vast snel weer wat komen..!