De afgelopen week, was stageweek 10. En de 11 week op Curaçao. Dat betekend, jawel jawel, dat ik op de helft zit!. Gisteren, zaterdag 10 april was op mijn profiel te zien dat ik op precies 50% zat. Dat gaf wel een fijn gevoel. De eerste helft zit er op, deze duurde volgens mij het langst. Ik krijg nu steeds meer het gevoel dat de tijd snel gaat. En ook steeds sneller lijkt te gaan.

Het was een korte stageweek, omdat maandag tweede paasdag was, daardoor was ik lekker vrij. Deze dag was er een grootste optocht. Het Oogstfeest Seu genaamd. Ik liep rond 10.45 uur weg van huis. Een eind in de richting van de optocht gelopen, om zoveel mogelijk te kunnen zien. Na een uur begon het plotseling keihard te regenen. Ineens was de hele optocht verdwenen, alle mensen vlogen onder de afdakjes langs de kant van de weg. Daar sta je dan in je uppie. Maar in ben op Curaçao, dus dat was snel opgelost. Een stukje verderop stonden drie dames, ze hadden allerlei spullen uitgestald en hadden ook een grote parasol (eigenlijk tegen de zon ja), ze vroeg of ik bij hen kwam staan. Zo stonden we heel gezellig met z’n vieren onder de parasol. We stonden in het zand en dat begon langzaam onder ons weg te zakken. Het regende goed hard, dus al het water kwam als een stromend riviertje op ons af. Dat zorgde er voor dat we binnen een paar minuten compleet onder de modder spetters zaten. Een van de dames vroeg mij binnen in haar huis. Daar zat een hele familie onder de porch, te wachten tot het droog zou worden. Daar heb ik gezellig gekletst met wat mensen. Uiteindelijk stopte de regen en ging de optocht verder. Ik mocht bij de mensen blijven, zij hadden overal stoelen neergezet en deze met touwen vastgebonden. Het waren echt hun stoelen dus. Vanaf daar nog een tijd gekeken naar de optocht. De telefoonmaatschappij deelde nog gratis telefoonkaarten uit. Maar dat was blijkbaar voor de echte locals. Toen ik op mijn beste Papiamentu verkondigde dat ik hier ook woonde, kreeg ik namelijk niks. Helaas. Drie uur later ging ik weer richting huis. Thuis aangekomen zag ik dat ik een mooie rode gloed op mijn huid had gecreëerd, met de bandjes van mijn shirt op mijn rug. En dat terwijl het zo bewolkt en regenachtig was!

De dinsdag zag ik voor de spiegel dat het rood was veranderd in mooi bruin, dus mijn gebruinde huid begint nu wel echt te komen. Vandaag begon de stage weer. Bij de revalidatie. Het was weer erg druk, dus veel gedaan. Halverwege de dag belde Roanht, zij was ziek. Daarom zou ik ook de middag bij de revalidatie blijven. Zo zag ik ook weer een aantal nieuwe cliënten, dat was interessant. Er zijn inmiddels flinke wachtlijsten bij de revalidatie, een aantal kinderen moeten binnenkort behandeld gaan worden. Ik ben benieuwd of daar tijd en ruimte voor gevonden kan worden, want volgens mij zitten de roosters echt goed vol. Het is hoog tijd voor een nieuwe logopedist, volgende week maandag is er een sollicitatie gesprek. Ik ben benieuwd wat daar uit komt.
Rond 19:00 uur ben ik ’s avonds door Conny, Alyssa en Mike opgehaald om naar De Molen te gaan. Mike is zondag aangekomen op Curaçao, de dag dat Reggy weer terug naar huis ging. Bij De Molen was het zoals altijd erg gezellig, daar hebben we gegeten met z’n vieren. Ook beide Rob’s waren aanwezig, dat zorgt altijd voor gezelligheid.

Woensdag was de gehandicaptenzorg weer aan de beurt. Roanht was nog steeds ziek, maar ik red het prima in mijn eentje. Mijn cliënt bleek druk bezig te zijn met haar communicatiemap. Deze map kwam namelijk compleet uit elkaar en verfrommeld mee naar de behandeling. Daar moet ik dus even over na gaan denken, of er een betere oplossing is. Anders moet zij elke week een nieuwe, dat werkt natuurlijk niet. Verder weer veel overleggen, deze verliepen allemaal voorspoedig.

Woensdagavond zou ik mee gaan naar Mundo Bizarro, daar treedt Conny namelijk elke woensdagavond op. Ik had er erg veel zin in, maar helaas voelde ik mij helemaal niet goed. Ik had ontzettende hoofdpijn en werd zelfs misselijk. Conny opperde nog dat ik erg veel water moest drinken. Maar dat doe ik elke dag heel braaf, dus het zou aan iets anders moeten liggen…
Helaas heb ik dan ook afgezegd voor deze muzikale avond. De hoofdpijn verdween ook niet, dus ik heb een rustige bank-avond gehad. Met af en toe een stukje televisie, maar dat ging ook niet erg goed samen. Dus lekker vroeg gaan slapen. Een zeer onrustige nacht gehad en donderdag was het helaas nog niet over.
Toen heb ik toch maar besloten om stage bij Monique af te zeggen. Erg vervelend, want normaal gesproken doe ik dat nooit. Ik ben eigenlijk nooit ziek. Maar nu zag ik het echt niet zitten. De donderdag dus heel kalm aan gedaan. Een beetje op de bank in de porch gelegen, gewoon rustig aan. Langzamerhand knapte het wel een beetje op gelukkig.

Vrijdag zijn hier nieuwe bewoners aangekomen. Een jongen die hier voor vier maanden bij de landmacht gaat werken en zijn vriendin kwam over zodat ze toch een tijdje samen zijn. Zij gaat nu op zoek naar werk, wanneer dit niet lukt gaan ze eerder weg, dus dat is nog even zoeken voor ze. Dat zal weer even wennen zijn, na zoveel vrijheid. Maar het is vast erg gezellig. Ik kan nu alleen niet meer heel hard met mijn muziek mee zingen e.d. dus een klein beetje aanpassen van mijn kant, moet lukken…
Vrijdagmiddag kwamen de ouders van Marjolijn samen met Marjolijn hier even de was doen, ‘s middags zouden ze naar het museum van Kura Holanda gaan. Ik ben met ze mee gegaan, zodat ik er even uit was. Het was een museum met allerlei spullen uit Afrika. Veel kruiken, potten, pannen. Maar ook maskers en wapens. Een gids vertelde hoe alles werd gemaakt en hoe alles ontstaan was. Ook kwam steeds naar voren dat 2000 jaar voor Christus toch wel veel dingen gemaakt zijn die tegenwoordig nog gebruikt worden, maar dan moderner. Het bleek een groot museum te zijn, veel groter dan je bij binnenkomst zou denken. Ook werd er veel verteld over de slavernij. Dit was erg indrukwekkend, soms zelfs vervelend om aan te horen en te zien. Ze hadden namelijk verschillende martelwerktuigen, lieten zien hoe de slaven in schepen vervoerd werden. Vertelden wat er gebeurde wanneer slaven ongehoorzaam waren en dergelijke. Daar kan ik altijd slecht tegen. We zijn zo’n twee uur in het museum geweest, de mevrouw vertelde erg uitgebreid. Ze vroeg ons nadrukkelijk nog een keer te komen, want dan zouden we vast weer nieuwe dingen zien. Dit gaat denk ik niet gebeuren, maar het was wel indrukwekkend.

Zaterdag te voet boodschappen gedaan bij een plaatselijk winkeltje. In de zon nog best wel een tocht, maar ik was er sneller dan ik had gedacht. Onderweg wel vele blaffende honden tegen gekomen. Nu zegt men wel, blaffende honden bijten niet, maar toch ben ik daar niet zeker van. Velen rennen met je mee langs de hekken, de ene nog groter dan de andere. Zolang ze er maar achter blijven kan er niks gebeuren, hoop ik dan. Soms lopen ze ook over straat en dan ben ik dolblij als er toevallig net een auto aan komt, waardoor ze weer de bosjes invluchten. Maargoed, ik heb het overleefd. Het winkeltje had helaas geen fruit en yoghurt. Dus de komende week ’s ochtends maar aan het brood. Dat hadden ze gelukkig wel. En drinken en wat vis. Dan kom ik de tijd weer even door.
Verder hadden mijn nieuwe medebewoners alles in huis open gezet, de schuifdeur wijd open, alle ramen ook. Dus het waaide lekker door toen ik thuis kwam. Zij zelf waren weg. Later kreeg ik bezoek, van vogeltjes… Deze waren naar binnen gevlogen omdat de schuifdeur geheel open stond. Normaal gewoon op ‘’een deur lengte’’ maar nu hadden ze volop kans om binnen te komen. Dat deden ze dan ook. Erg gezellig. Toen ben ik op vogeljacht gegaan, ze waren heel druk aan het rondfladderen. Gelukkig waren ze klein. Na een hele tijd hebben ze uiteindelijk de uitgang weer gevonden, maar dat was een heel gedoe.
’s avonds een lekkere rustige avond gehad in de porch. Lekker weggezakt op de bank, tussen de kussens. Mijn boek lezen in kaarslicht. Ik had van die gedraaide muggen wierrook gevonden, dat werkt als een tierelier! Dus gewoon, zonder muggen, lekker kunnen relaxen. Dat deed mij heel erg denken aan de avonden bij opa en oma de Graaf in de tuin. Gezellig met iedereen buiten zitten, met gaslantaarntjes, kaarsjes en wierrook tegen de muggen. Wanneer het te fris wordt, de openhaard aan. Al is dat laatste hier niet nodig. Heerlijk was het. Maar stiekem ook wel een beetje alleen…

Zaterdagnacht slecht kunnen slapen, keelpijn en nekpijn, tsja, misschien dat na 2,5 maand nu dan eindelijk het overmatig aircogebruik op stage zijn tol gaat eisen. Ik vond het al vreemd dat ik daar helemaal geen last van had, maar waarschijnlijk vergeten af te kloppen, want het is zo ver!

Zondag werd ik om 11.00 uur opgehaald door Rob. Hij had mij uitgenodigd om mee te gaan naar een verjaardagsfeest van een vriendin van hem. In de haven van Piscadera lag een mooie boot, daar zou het feest op plaatsvinden. Vele vrienden druppelden binnen, ze kenden elkaar allemaal van het duiken. Om 13:00 uur vertrok de boot. Een prachtige tocht langs de kust richting Westpunt. Een helder blauwe zee, nog blauwer dan zwembad water. Mooie stranden, mangrove bomen die in het water hingen, schitterend. Vanaf Westpunt keerde de boot weer, rond 15:00 uur ging de boot voor anker bij de Vaarsenbaai. Hier was de mogelijkheid om te zwemmen en te snorkelen. Dat heb ik uiteraard gedaan! Prachtig, prachtig! Het water was zeer rustig, dus het zicht was heel goed. Ontzettend veel mooie vissen gezien, die ik nog nooit eerder was tegen gekomen. Ik zwom samen met twee andere vrouwen, maar voor hen was het natuurlijk iets minder bijzonder, ze kennen alles immers op hun duimpje. Ik werd dan ook meerdere malen gewezen op mooi koraal (of brandkoraal), mooie vissen, flamingo-tong (wat echt heel mooi is!), enzovoort. Heel erg mooi. Via een ladder konden we de boot weer in, bovenaan was een douche, om het zoute water kwijt te raken. Dit water was heel erg warm! Wat lekker is dat zeg! Ik heb altijd gezegd dat ik gewent ben aan het koude water wat hier uit de douche komt en ik vind het ook helemaal niet erg. Maar wat heerlijk was dat!
Terug op de boot, was de bemanning druk met een barbecue, kip, vis, garnalen, van alles werd klaargemaakt. Samen met diverse salades en pasta’s. Iedereen kon dus lekker eten na een verfrissende duik. Ook mocht iedereen drinken wat hij of zij wilde. De terugtocht was weer even mooi als de heenweg en rond 18:30 meerden wij weer aan in de haven. Naast Rob heb ik ook de jarige hartelijk bedankt voor deze gastvrijheid, want wat was het mooi!
Met naar huis gaan had Rob nog een verassing voor mij, ik mocht namelijk terug rijden in zijn ‘prince’ zoals hij zijn auto noemt. Nou dat heeft hij geweten hoor. Dat is wel even wennen in zo’n grote schakel auto. Maar we hebben het overleeft. Het was een Mazda 2.5. turbo. Leuke bak!

Alweer een heerlijk weekend dus! En er gaan er vast nog velen komen, zo gaat de tijd haast nog te snel….

Iedereen weer Bon Siman! (een goede nieuwe week gewenst!)
Liefs, Anneke xxx