Ik begin met de weken en de dagen in de war te raken. Ik meen dat de elfde stageweek nu inmiddels weer voorbij is. Weer een week vol leuke gebeurtenissen kan ik vertellen.

Maandag ben ik thuis opgehaald door Marjolijn omdat wij richting Emmastad moesten. Daar zouden wij een interview afnemen bij de manager van de BBO (de afdeling waarvoor onder andere de logopedisten werken, Begeleiding Behandeling Onderzoek). Zij zou ons informatie geven omtrent het slikprotocol wat wij aan het opstellen zijn. Zij is namelijk een van de personen die graag wilde dat dit protocol er kwam en is tegelijk ook degene die bepaald wat er mee gaat gebeuren wanneer het af is. We hebben tijdens dit gesprek te horen gekregen dat er al een aantal jaren op een protocol gewacht wordt. Het protocol gaat opgenomen worden in het ‘kwaliteitshandboek’, dit is een boek waar allerlei protocollen opgenomen zijn. Protocollen over omgang met agressie, calamiteiten, intimidatie, handicaps en beperkingen. En uiteindelijk dus ook het slikprotocol. Dat was erg leuk om te horen. We maken dit dus niet voor niets, er wordt in de toekomst echt iets mee gedaan. Ook zullen werknemers verplicht worden om kennis te nemen van het protocol. Het is immers erg belangrijk dat men precies weet welke signalen duiden op mogelijke slikproblemen, om zo ernstige verslikkingen (die in het ergste geval tot de dood kunnen leiden) te voorkomen in de toekomst.
Door dit interview vervielen mijn behandelingen, deze zijn overgenomen door mijn stagebegeleidster. Ik hoorde later van haar dat één van mijn cliënten vol verbazing in de deur opening stond. Ze snapte niet waarom ik er niet was, ze zei “a-e-e” (Anneke dus, aangezien zij in klinkers spreekt). Mijn begeleidster zei dat ze erg chagrijnig was tijdens de behandeling en dat het leek dat ze erg boos zou gaan worden als er teveel van haar gevraagd zou worden. Ze was dus niet zo blij dat ik niet aanwezig was. Aankomende maandag meer geluk, ben benieuwd hoe ze reageren zal.

Dinsdag weer een drukke dag op de revalidatie. Ik probeer steeds tussendoor het taalzakboek te vullen met foto’s en teksten. (Waarover ik al eerder had geschreven, foto materialen uit de omgeving, zodat dit gebruikt kan worden om gesprekken te voeren met de cliënten). Maar iedere keer komt er wel weer iets tussen, waardoor het in de knoop komt. Het doel is nu om het in ieder geval op de computer af te krijgen, zodat het vanaf daar al bruikbaar is.
De middag ben ik opnieuw begonnen met het communicatieapparaat. Deze heb ik vereenvoudigd. Er zijn minder niveaus aangebracht. Er zijn nu drie hoofdknoppen “vragen”, “ik heb iets nodig”, “gevoelens”. Deze knoppen zijn heel groot en dus makkelijk in te drukken. Vervolgens komt er per knop een nieuw scherm, met 6 grote knoppen die invulling geven aan de onderwerpen. Ik hoop dat het op deze manier hanteerbaar is voor mijn cliënt. Het inspreken van het apparaat kwam ook weer aan bod. Ik bedacht dat het toch niet echt goed voor de ego van mijn cliënt als zijn apparaat ingesproken wordt met een vrouwenstem. Daarom hadden we een man nodig, alleen zijn ze schaars op onze locatie. De fysiotherapeut belde ik op, toen hij hoorde waar ik hem voor nodig had, wilde hij niet komen. Met al mijn charmes in de strijd. ‘ah toeee, alsjeblieft, alsjeblieft?’ Gaf hij uiteindelijk zuchtend toe, en kwam hij langs. Gelukt! Toen hij bij mij was, bleek het echter toch niet echt voor hem weggelegd. Hij vond het echt niet prettig om het apparaat in te spreken. Dus moest ik opzoek naar een nieuw slachtoffer. Gelukkig was er nog iemand bereid om mee te werken. Hij sprak het vol overgave in, met allerlei emoties –boos en verdrietig – heel goed ingeleefd. En heel erg hard vooral! Maargoed, dan weet iedereen tenminste wat de cliënt bedoeld zullen we maar zeggen. Volgende week ga ik het introduceren bij mijn cliënt, ik ben zo benieuwd hoe hij het vindt!

Dinsdagavond een gezellige avond gehad met mijn huisgenoten, een filmpje gekeken en eindelijk weer eens een wijntje gedronken. Heerlijk. Ik sliep erg lekker ook daarna…

Woensdag weer vele vergaderingen. Helaas deed het internet het niet op stage, dus ik kon niet zo goed werken. Voor veel opdrachten had ik namelijk internet nodig, maar ik ben de tijd wel doorgekomen. Mijn cliënt van die dag was even lastig, van het communicatiemapje waar ik al eerder over vertelde, was ditmaal echt niets meer van over. Het zat in een tasje, het was alleen nog maar een prop. Ik ga nu met de ergotherapeut overleggen of het mogelijk is om haar rolstoel een tafelblad te geven. Ze zit sowieso al niet erg prettig in haar stoel heb ik het idee, dus dit zou op beide vlakken praktisch zijn. Dan kan ik namelijk pictogrammen op het tafelblad plakken. Dat kan sowieso niet kapot.
Toen ik die middag over het terrein heen liep en bij de revalidatie was, liep ik langs een van mijn cliënten. Hij zat met de rug naar mij toe en ik liep gewoon langs hem heen. Dit is de meneer die enkel met klanken spreekt (oeoeoe- aa aa aa). Maar ondanks zijn gebrek aan spraak is hij zeer communicatief vaardig, dit is altijd erg mooi om te zien. Ik liep dus langs hem heen en opeens werd mijn naam geroepen. Verras keek ik om, deze meneer riep mij namelijk! Hij stak zijn hand uit en ik ging naar hem toe. Ontzettend vrolijk en onder luid gelach pakte hij mijn hand en gaf hij een zoen er op. Toen mocht ik weer verder gaan. Dat deed ik, maar dit keer helemaal warm en gelukkig van binnen, met een grote grijns op mijn gezicht. Wat geweldig dat hij mij riep. Nog echt mijn naam ook, terwijl hij normaal niet spreekt. Geweldig bijzonder.

Woensdagavond werd ik rond 18.00 uur opgehaald door Conny, Mike en Alyssa. Woensdagavond treedt Conny op bij Mundo Bizarro. Daar was ik nog nooit geweest, dus dat werd hoog tijd. Eerst met Mike en Alyssa ergens gezellig wat gegeten en later naar het café gegaan. Het is een heel gezellige kroeg. Het is net een kleine huiskamer met allemaal verschillende banken, erg knus. Er waren niet veel mensen, maar het was erg gezellig. Later aangeschoven bij andere gasten, zodoende werd de avond steeds gezelliger. Op een gegeven moment was het dan ook ineens 01:00 uur! Eigenlijk maakte het mij niet uit, want het was erg leuk. Maar toch richting huis gegaan. Ik lag om 01:30 in bed en de wekker ging een kleine 5 uur later alweer..

Gek genoeg was ik donderdag topfit en zelfs lichtelijk over actief. Hoe dat mogelijk is, geen idee. Het was weer een hele leuke dag. Donderdagavond was de fundraising voor de Afasie vereniging van Curaçao. Hierbij werd een film gedraaid die gemaakt is van een toneelstuk van Josine van Dalsum. Hierin speelde zij een afasiepatiënt en door het toneelstuk kom je erachter wat afasie precies inhoudt en wat het met de cliënt en zijn omgeving doet. Er waren 220 kaarten verkocht van 25 gulden en er kwamen verschillende donaties binnen. Een erg goede opbrengst die gebruikt gaat worden om een computerprogramma om te zetten naar het Papiamento. Omdat het in de meeste gevallen belangrijk is om de cliënten in hun moedertaal te behandelen.
Die middag moesten er dus veel voorbereidingen getroffen worden. Er was helemaal geen informatie materiaal om mee te geven, wat ik een beetje vreemd vond. Ik ben toen aan de slag gegaan met het maken van een folder. Het was een hele klus, maar het resultaat mocht er absoluut zijn (al zeg ik het zelf). Het is een informatiefolder geworden met Nederlandse en Papiamento tekst, dus voor iedereen begrijpbaar. Het zag er eigenlijk best professioneel uit, ik kreeg er tijdens de fundraising ook erg leuke reacties op. Een meneer vroeg zelfs of ik ook een boekje wilde maken voor de vereniging, omdat het er zo goed uitzag. Nou, dat is natuurlijk hartstikke leuk om te horen! Al met al, was de avond een succes geworden.

Vrijdagochtend zijn we op tijd vertrokken richting Emmastad. Hier hebben Marjolijn en ik beide de mogelijkheid om op internet te gaan en zo konden we aan ons protocol werken. Het was een productieve dag, we hebben de conceptversie namelijk op kunnen sturen. Het is nog erg basaal, maar het ziet er wel mooi uit. We zijn benieuwd hoe de begeleiders zullen reageren, dan weten we ook of we nog veel moeten aanpassen.
Vrijdagmiddag heb ik Marjolijn bij haar ouders afgezet. Zij zouden eigenlijk al thuis zijn op dat moment, maar door de aswolk die in de lucht hangt door de vulkaanuitbarsting van Ijsland, konden zij niet vertrekken. Ze mochten nog blijven in hun eigen appartement, dus eigenlijk was het wel goed geregeld. Marjolijn bleef daar dan ook weer een nacht slapen.
Ik ben samen met Alyssa en Mike toen doorgegaan naar “Brakkeput Mei Mei” zoals het zo mooi heet. Daar hebben wij samen gegeten om vervolgens naar een cabaretvoorstelling te gaan. Er waren twee meiden uit Nederland die beiden een uurtje mochten spelen. De eerste dame was “Anne van Veen” (De dochter van Herman van Veen ja). Het was even wennen, omdat ik had gedacht dat het cabaret zou zijn. Het was namelijk meer een soort van theaterachtige zang uitvoering met hier en daar een makkelijk grapje. Meer een soort poëtische monologen. Soms lastig om te begrijpen en je moet er wel van houden. De dame die daarna kwam (Yora Rienstra) maakte meer indruk om mij. Dit was wel echt cabaret, ze begeleidde zichzelf soms op de piano, waarbij ze grappige nummers zong. Ze deed leuke typetjes en ook als zichzelf maakte ze goede grappen. Dit was een geweldig leuk uurtje. Helaas viel, naar mijn mening, Anne van Veen daardoor een beetje in het niet. Maar dat is natuurlijk persoonlijke voorkeur.
Daarna zijn we doorgereden naar Cabana, een club aan het water. Er was live muziek en het was erg druk. Heel gezellig. Helaas sloot daar alles ineens om 02:00 uur, eerder dan verwacht. We hadden bedacht om op het strand te gaan slapen, maar helaas bleef de beveiliging rondlopen. Hierdoor konden we ook niet gaan nachtzwemmen jammer genoeg.. Het is bij pootjebaden gebleven. Dit was ook zeker even lekker.
’s nachts weer gezellig bij Conny blijven slapen, dit keer enorm luxe, namelijk in een tweepersoonsbed. Dat was lang geleden! Heerlijk.

Zaterdagmiddag moest ik helaas wel weer even terug naar huis om verschillende zaken voor stage te doen. Aankomende dinsdagmiddag moet ik namelijk een workshop verzorgen voor verpleegkunde studenten. Dit zal gaan over de omgang met afasiepatiënten. Ik hoorde dit pas heel kort van te voren. Dus ik moet dit even goed gaan voorbereiden. Ook was het tijd voor een nieuw verhaal in de schoolkrant van Windesheim, een nieuw verhaal voor de logopedische website en natuurlijk even deze blog voorbereiden. Dus ik had even zat te doen op deze zaterdagmiddag.
’s avonds ben ik richting Zuikertuin gereden, daar was weer muziek en zou ik gaan eten met Conny, Alyssa en Mike. Dit was, na de zaterdagmiddag, de tweede keer dat ik in mijn eentje auto reed hier. En het beviel zeer goed, lekker met een raampje open. Radio aan en lekker hard meezingen. Kan ik toch nog mijn zangkunsten blijven oefenen, want in huis kan het natuurlijk niet meer. Eigenlijk gewoon genieten. Eerst de auto afgezet bij het hotel waar de ouders van Marjolijn zijn, zodat zij zondag nog met de auto er opuit konden.

Bij Sambal samen met Mike, Alyssa en Conny dus gaan eten, lekker saté direct van de BBQ. Onder (harde) achtergrond begeleiding van een driekoppige band. Een drummer, basgitarist en een saxofonist (die ook dwarsfluit speelde). Erg gezellig. Later schoof Steffanie ook aan, haar kende ik nog niet. Rond 23:00 uur toch besloten om nog te gaan stappen. Conny zette ons af bij Bermuda. En wat was het daar een rustige bedoening, ongelooflijk. Waarschijnlijk waren er zo’n 50 mensen binnen, terwijl er ruimte is voor 5000 (naar horen zeggen), dus dat was aardig leeg. Erg jammer, want het is een leuke tent. We hebben het er toch nog wel een tijdje volgehouden omdat Matthijs percussie speelde tijdens de dj sets, en dat is toch wel erg leuk om te horen.
Later zijn we naar Pampus gegaan. Daar was ik nog nooit geweest. Een café/restaurant/kroeg aan het water. Een zeer mooie locatie. Toen wij arriveerden gebeurde er toch iets…. De parkeerplaats van Pampus wordt in tweeën gedeeld door een klein slootje. Om op de parkeerplaats te komen moet je over een soort zanderig bruggetje rijden van zo’n 3 meter breed, daarnaast is wederom water. Niets aan de hand zou je denken. Wel dus wanneer iemand iets te diep in het glaasje heeft gekeken en denkt te kunnen keren op een bruggetje. Ik zag de auto achteruit rijden en met zijn achterwiel van de brug af gaan. Met één wiel in de lucht schreeuwde de bewaker dat hij vooruit moest komen. Braaf als deze meneer was, gaf hij een dot gas en vloog hij zo, vooruit het andere slootje in. Ditmaal stond hij met beide voorwielen in het water en raakten beide achterwielen nog amper de grond. Een hilarisch tafereel om 03:00 uur ‘s nachts. Vooral wanneer de desbetreffende bestuurder half strompelend uit de auto komt en vervolgens hakkend en stotend verteld dat hij helemaal niet gedronken heeft. Het hele gebeuren trok veel bekijks.
In Pampus zelf was het erg gezellig, een hele tijd aan de praat geweest met wat gasten die hier zijn komen wonen. Een van hen werkt voor de krant, dus wie weet, kan ik hier nog eens wat verhalen kwijt. De kans is echter groot dat ik volledig uit het geheugen van mijn gesprekspartners ben verdwenen. Maar dat maakte de avond ook juist weer zo leuk.
We kregen een lift naar huis aangeboden en belandden om 05:00 uur in bed. Veel te laat omdat we weer vroeg op moesten staan. Maar ach, dat is een leuke avond zeker waard.

Om 09:00 uur zat ik weer vrolijk bij Conny buiten op de porch. Het felle zonlicht deed mijn hoofd niet veel goeds helaas. Deze dag zouden wij naar een ‘’nieuw’’ strand gaan met de ‘duikclub’. We waren uitgenodigd om mee te komen. En dat laat ik mij natuurlijk geen twee keer zeggen.
Het was even een flinke tocht, over zandpaden met stenen en kuilen, maar dan heb je ook wat bleek wel weer! Een prachtige baai met mooie bomen en een hele blauwe zee. Hier waren alle mensen bij elkaar die ik vorige week zondag op de boot ook al ontmoet had. Een heel gezellige club. Hier werd gedoken en konden we ook snorkelen. Mike en ik hadden op de heenweg beide een snorkelset gehuurd. Dit kon voor 20 gulden en we kregen ook waterschoenen en flippers, helemaal super. Erg mooie vissen gezien in het water. Zebra vissen en Papagaai vissen (zo mooi gekleurd, zoals je ze eigenlijk alleen getekend in kinderboeken ziet). Natuurlijk was er ook een middagmaaltijd. Iedere maand spreken deze mensen met elkaar af om een nieuwe baai te verkennen, dan zijn er ook altijd twee mensen die zorgen voor de lunch. De kokkin van deze maand had erg haar best gedaan, heerlijke salade en vlees en vis. Zo de hele middag heerlijk met zijn allen onder de bomen en in de zon gezeten, gelachen en gedronken. Het was zo alweer tijd om naar huis te gaan helaas. Op de terugweg zijn we nog wat snacks gaan eten bij Coral Estate, een gebied waar veel grote (lees: zeer grote) huizen staan (van o.a. Barry Hay) en ook is er een hotel/appartementencomplex. Hier kunnen andere mensen ook naar binnen om te eten en naar de muziek te luisteren. Het zag er ontzettend mooi uit, met weer prachtig uitzicht op zee (dat gaat trouwens nog steeds niet vervelen). Een leuke band zorgde daar voor de muziek. Een basgitarist, een drummer en een man die speelde op een Steelpan. Dat geeft prachtige klanken. Conny kon het niet laten om een paar nummertjes met hun mee te zingen, heel leuk.
Rond 18:30 uur gingen wij weer richting huis, dat was nog wel even een rit. Ook duurde het langer dan normaal doordat er een file stond. Dit kwam door alle wagens van het Oogstfeest. Vandaag bleek namelijk dat de optocht van tweede Paasdag, nogmaals werd gelopen. De wagens zijn nogal groot en zwaar beladen, waardoor ze niet zo hard rijden, dit veroorzaakte de file.
Het was heel duidelijk te merken dat het zondagavond was. Veel vreemd rijgedrag (Kamikaze rijden, zoals Conny het noemt). Op een gegeven moment hoorden wij een ambulance aankomen, deze kwam van achteren en reed over de andere weghelft. Iedereen moest de berm in. Tot mijn verbazing reden er zo’n 6 of 7 auto’s als gekken achter deze ambulance aan. Zo dachten zij even een stuk van de file over te kunnen slaan. Deze gekke taferelen zorgden bijna voor een ongeluk. Je weet niet wat je ziet, dat mensen zulke rare dingen kunnen doen om een kwartier eerder thuis te komen. (Met direct het risico om helemaal nooit meer ergens aan te kunnen komen, behalve dan de hemel…)

Nu is het inmiddels al 22:00 uur en verlang ik eigenlijk heel erg naar mijn bed. Natuurlijk moest ik nog deze blog schrijven, want thuis zitten Conny, Mike en Alyssa met smart te wachten. Ze hebben alle drie een eervolle vermelding verdiend. Want zij hebben mijn afgelopen dagen geweldig leuk gemaakt. Ik kan dan ook zeggen dat ik het heel erg jammer vind dat Mike binnen afzienbare tijd vertrekt en dat ook Alyssa binnen twee weken weer richting Nederland zal gaan. Het is namelijk zo leuk nu! Maar het blijkt dat contacten op Curaçao binnen no-time zijn opgedaan en wie weet komen er weer leuke nieuwe huurders bij Conny. De ervaring leert mij namelijk dat Conny’s huis verbroederd, dus dat moet helemaal goed komen.

Alle drie, dank jullie wel! Vond het weer helemaal super dit weekend (en woensdagavond ook!)

Nu duik ik snel mijn bed in, morgen weer erg vroeg op. Wel heb ik het idee dat ik deze keer iets minder gestructureerd en duidelijk heb verwoord wat er allemaal gebeurt is de afgelopen dagen. Maar dat kan ook door de vermoeidheid komen. Zoveel slaap heb ik niet gehad. Dus nu ga ik even snel 8 uurtjes pakken.

Bon siman! Sunchi, Anneke xxxx

Ik zal Alyssa nog vragen om wat foto’s, dan kan ik weer wat laten zien. Er zijn ook foto’s van het ‘’auto-incident’’, maar dat is natuurlijk niet zo netjes om online te zetten. Later dit weekend bleek trouwens dat Conny bevriend is met de (helemaal niet dronken) bestuurder van de ‘te water geraakte auto’. Ja ja, Curaçao blijft klein!