En er is alweer een week voorbij! Wanneer ik denk dat het niet sneller kan gaan dit, vliegt de tijd nog harder! Twaalf stage weken en dertien weken verblijf, waar blijft de tijd. Het klinkt gek dat ik al zo lang hier ben. Vrijdag 23 april was het officieel drie maanden! Ik ben dit jaar nog slechts 22 dagen in Nederland geweest, het blijft wat vreemd allemaal.

De maandag, na een heerlijk weekend, weer fris en fruitig gestart op stage. Deze dag eindelijk mijn communicatie apparaat geïntroduceerd bij mijn cliënt. Hij was er ontzettend blij mee. Wel vond hij dat er erg weinig knoppen op het apparaat stonden. Daar had hij helemaal gelijk in, maar motorisch gezien is het zeer lastig voor hem. Het touchscreen is erg gevoelig, hij veegt er met zijn hand overheen, wat resulteert in een “mi ta rabia, mi ta rabia, mi ta rabia” en dat nog zo’n 7 keren. Dat is niet geheel de bedoeling, al kon hij er wel om lachen. Ik ga proberen te oefenen met hem, zodat hij iets meer controle krijgt over de knoppen. Hopelijk is het mogelijk om dat te bereiken, dan kan het apparaat ook functioneler worden.

Dinsdag begon de dag niet heel erg voorspoedig. Toen wij de oprit uitreden reed de auto een beetje vreemd. Na een check bleek een van de achterbanden compleet plat te zijn. De auto terug in de oprit gezet en Rob opgebeld. Wij dachten namelijk dat hij dan langs zou komen om een band te verwisselen voor ons. Rob zei ons echter dat de krik achterin de auto lag en de reserveband ook. Dat was het… Tsja, en toen moesten we zelf aan de slag. We hebben ons omgekleed en zijn de achterbak gaan inspecteren. Daar vond ik inderdaad de krik en alle benodigdheden. Proberen maar! Dat moeten we ook een keer gedaan hebben. Het ging wonderbaarlijk genoeg zeer voorspoedig, binnen een half uur hadden we de band verwisseld. Het was nog wel even een hele klus, omdat de bouten erg vast zaten, we moesten wel een aantal malen op de wielsleutel springen om ze los te krijgen. Idem dito om ze goed vast te zetten, bang dat we het wiel zouden verliezen, omdat we misschien niet voldoende kracht in onze handen zouden hebben. Al met al een succes dus en weer een stap richting totale zelfstandigheid.
Ik kwam hierdoor wel een uur later op stage aan, want na het hele avontuur zijn we wel opnieuw gaan douchen. Zelfs om half 8 ‘s ochtends is de zon hier warm genoeg om je te laten zweten bij een klus als dit.
Stage zelf verliep goed, maar Monique en ik hadden beide geen topdag. Mijn dag was natuurlijk niet denderend begonnen en ik was al erg moe. Monique had gewoon even een dag geen zin, dat is natuurlijk mogelijk. In ieder geval fijn dat we op een lijn zaten. Toch is de dag goed verlopen, weer erg druk geweest en goede behandelingen gegeven.

Deze dinsdag zijn ‘’eindelijk’’ de ouders van Marjolijn vertrokken. Zij zouden donderdag 15 april alweer richting Nederland gaan, maar door de vulkaan uitbarsting op IJsland verliep dat anders. Toch konden zij dinsdag 20 april lekker richting huis. Deze middag even boodschappen ingeslagen omdat woensdag (als het goed was) mijn ouders en broer zouden komen, natuurlijk is het wel lekker om dan gelijk wat drinken en ontbijt in huis te hebben.
Marjolijn en ik zijn die avond uit eten gegaan samen. Alyssa belde mij op omdat zij en Mike mij wilden uitnodigen om naar de film bij Mambo te komen. Hier zijn Marjolijn en ik dan ook na het eten heen gereden. Het is een goed concept, in de openlucht aan het water, in een relaxte stoel een filmpje kijken. Heerlijk. Samen hebben we na de film nog een drankje gedaan en daarna heb ik Mike en Alyssa nog een lift naar huis gegeven. Alyssa stond erop dat we op de porch nog wat zouden drinken. Dit vond ik ook erg gezellig. Het werd wel steeds later, maar dat was ik al wel gewend van de afgelopen week. Marjolijn wilde rond 01:00 uur toch wel graag naar huis, dus dat hebben we gedaan. Hier heb ik toen afscheid genomen van Mike, dit was inmiddels zijn ‘’vierde laatste avond’’, want ook hij kon niet naar huis van wegen alle as boven het Nederlandse luchtruim. Ik vond het wel jammer, want samen met hem en Alyssa heb ik mij de afgelopen twee weken zeer goed vermaakt. Maar ja, aan alle leuke dingen komt vaak een eind..

Woensdagochtend een beetje moe richting stage gegaan. Ik had een rustige dag. Op de computer kon ik werken aan wat school zaken, omdat er vergaderingen waren. Om half 10 heb ik altijd een behandeling, maar mijn cliënt bleek ziek te zijn. Daardoor had ik enkel nog van half 11 tot 12.00 uur een vergadering en kon ik daarna alweer richting huis. Het was een erg relaxte ochtend dus. Thuis aangekomen heb ik alles een beetje opgeruimd en alle was gedaan. Om 16:00 uur zijn we richting Hato vertrokken om mijn ouders en Koen te verwelkomen. Wat is het vreemd en leuk tegelijk om elkaar dan ineens na drie maanden weer te zien! En ook al heel snel is het weer de normaalste zaak van de wereld om samen te zijn. Ook Conny was op Hato om haar zusje Ellen op te halen, zij zat in hetzelfde vliegtuig. Terwijl zij met de bus richting het resort reden heb ik met Marjolijn mijn spullen opgehaald en ook de doos vol boodschappen. Op weg naar het resort wat snacks gehaald bij een chinees, omdat iedereen wel toe was aan een warm hapje.
Wat een prachtig huisje troffen wij aan, heerlijk ruim, met een grote porch en vlak bij de zee. Hier wilde ik mijn vakantie wel spenderen! En wat was ik daar aan toe om eerlijk te zijn. Het is hier heerlijk en de stage is ontzettend leerzaam, maar daardoor ook best vermoeiend. De eerste weken heb ik dat niet gemerkt, maar de laatste week kwam ik er toch wel achter dat ik behoorlijk moe aan het worden was. Een aantal vrije dagen zijn dus meer dan welkom!

Deze woensdagavond heerlijk bij gekletst, maar mijn ouders en Koen begonnen langzaamaan een beetje weg te zakken. Natuurlijk logisch, want na zo’n lange tocht komt er een behoorlijke jetlag om de hoek kijken. Tot 22.00 uur kunnen rekken en toen gaan slapen. Mijn nieuwe kamertje beviel erg goed, een lekker bed en ook een klamboe, ik was heel tevreden.

Donderdagochtend was iedereen erg vroeg wakker. Er was ’s ochtends een info-uurtje bij een hostess. Zij vertelde allerlei dingen over het eiland en praatte iedereen wat tourtjes aan. Dit is voor ons natuurlijk niet nodig, omdat ik na drie maanden toch behoorlijk goed de weg weet.
Tijdens het ontbijt hadden mijn ouders een verrassing. Ze kwamen met een tas vol met spulletjes aanzetten voor mij. Van Jeanne (de buurvrouw) kreeg ik een snorkelset, omdat ik deze laatst heb moeten huren. Van twee andere buurvrouwen mevrouw van de Wetering en mevrouw Hartgers kreeg ik ook een leuke brief. Ontzettend lief! Van Marloes en Ton (nichtje en oom) kreeg ik een blik vol nootjes en snoepjes met een leuke kaart er bij. Van opa en oma Vermeijs kreeg ik een hele lange brief vol wetenswaardigheden en de opdracht om iets leuks te kopen als aandenken voor hun 50 jarige huwelijksfeest wat ik helaas zal missen. Dit zal ik zeker doen! En dan van Mireille en Vera (allerliefste vriendinnen) een hele lieve kaart en een knuffelbeertje, zo lief! Heel leuk om dit alles te ontvangen, hartelijk dank allemaal, het was heel fijn!
Om 10.00 uur kwam Rob een huurauto brengen. Wat een mooie wagen! En wat rijdt deze stil! Onze eigen huurauto maakt een enorm kabaal, doordat alle waaiers aan staan en ook hier en daar rammelt er wat. Maar hier hoor je niks en de kleine hobbels in de weg merk je niet eens. Dat rijdt dus helemaal super! Ik sta hier ook op het contract, zodat ik lekker gids kan spelen en de rest de mogelijkheid heeft om uit het raam te turen. Even flink inkopen gedaan, om de koelkast te vullen met drinken en toen op naar het strand. Jan Thiel Baai genaamd, daar was ik zelf nog nooit geweest. Erg mooi. Lekker op bedjes gelegen en een hele tijd gesnorkeld. Er zijn daar erg veel vissen en het is ontzettend diep. Wanneer je zo’n 20 meter van het strand af zwemt duikt de bodem ineens meters ver de diepte in. Complete duisternis heb je dan onder je, best eng eigenlijk. Maar toch veel moois gezien.
Aan het eind van de middag hier onze eerste gezamenlijke cocktail gedronken, de ‘apple breeze’, ontzettend lekker, verfrissend en een heuse alcoholbom.
Ook deze avond is het niet geluk om de stad in te komen, de jetlag was nog niet voorbij…

Vrijdagochtend een stagebezoek gedaan, mijn ouders en Koen hebben kennis gemaakt met mijn stagebegeleidster, Monique, en ik heb ze rondgeleid over het terrein. Mijn cliënt van de revalidatie (van het Gospelkoor) reageerde heel leuk toen ik vertelde dat mijn ouders en broer mij hier opzochten. Hij heeft ze allemaal de hand geschut en zat er heel vrolijk en tevreden bij. Toch wel erg leuk om echt te kunnen laten zien wat ik hier allemaal doe, en met wie. Roanht was helaas niet op het werk, ze had een dagje vrij. Dat was jammer. Daarna richting mijn huis van de komende tijd gegaan. Mijn ouders waren erg onder de indruk van mijn woonomgeving. Het is dan ook een prachtig optrekje. Lekker een glas koud ijswater gedronken op de porch. Zoals ik daar ook zo vaak zit…
Van hieruit richting de stad vertrokken, om over de Juliana- en de Emmabrug te rijden en te lopen. Daarna aan de kade wat gedronken. Aan het eind van de middag weer bij de Jan Thiel baai gaan liggen om te genieten van de laatste zonnestralen en uiteindelijk van de mooie zonsondergang. Deze avond eindelijk een stapgenootje overgehouden. Samen met mijn vader een AmstelBright en een Rosé gedronken aan de strandbar. De cocktails werden helaas niet meer gemaakt, maar dit was ook erg lekker. Om 00.00 uur gaan slapen, dat is in ieder geval één persoon die over zijn jetlag heen geholpen is.

Zaterdag richting de ‘ostrichfarm’ vertrokken. Daar met een jeep langs vele struisvogels gereden, van 3 dagen oud, tot 18 jaar oud. Er werd veel en heel leuk verteld over deze dieren. Allerlei wetenswaardigheden. Het gezegde “steek je kop maar in het zand” klopt in ieder geval niet, want dat hebben struisvogels nog nooit gedaan. Struisvogels gevoerd en op een struisvogel ei gestaan. (Wie wil dat nou niet). En aan het eind van de tour kon je, hoe gek ook, struisvogelbiefstuk eten. En ja, dat hebben we gedaan. Erg lekker. En je kunt van de eieren ook erg grote omeletten maken, zo bleek. Een leuke ochtend was dat!
Nog even richting de St. Joris Baai gereden, wat voor mij een behoorlijke slingertocht was om allerlei gaten, kuilen en rare heuvels te omzeilen. Helaas bleek het water een beetje vervuild, maar je kon wel leuk kijken naar allerlei jongens die aan het kite-surfen waren. Toch nog een stukje off-road gereden dus.
Van daaruit terug naar het resort om wederom bij Jan Thiel te eindigen, hier was het echter enorm druk. Het Happy-Hour van de zaterdagavond was inmiddels begonnen en dat trekt behoorlijk veel mensen aan. Lekker in de zon gelegen met op de achtergrond de dj. Zelf ook maar gebruik gemaakt van het happy-hour, waar de cocktails helaas buiten vielen, maar ach, wat geeft dat. Het is vakantie!
De barmannen draaiden over uren en zo ook de pizzabakker, iedereen krijgt na al die biertjes natuurlijk flinke trek. Dus deze jongen werkte zich totaal in het zweet terwijl hij in een rap tempo pizza’s in de lucht draaide. Ook wij hebben er een laten maken en aten deze daarna lekker op de porch. Een rustige zaterdagavond, ditmaal beide ouders in wakkere toestand. Enkel Koen lag om 20:30 uur te slapen (hij houdt zijn eigen Nederlandse tijden aan). Ondanks dat de ogen redelijk open bleven, dus niet erop uit gegaan. Boekje gelezen en een drankje gedronken en rond 22:30 uur toch maar gaan slapen.

Zondagochtend ontdekte mijn vader een scheur in een van de autobanden. Voor mij als ervaren bandenverwisselaar is dat natuurlijk geen enkel probleem. Jammer was alleen dat de reserve band ook leeg was. Samen zijn we naar een tankstation gereden, daar maakte de pomp de banden echter nog leger dan ze al waren. Inmiddels stonden er twee auto’s achter ons en gingen de raampjes al open. De mannen hielpen ons eerst, maar al snel bleek dat de pomp inderdaad kapot was. Een van de mannen zou naar een andere plek gaan en nam ons mee, we kwamen terecht bij een Tire Center. Hier was het gigantisch druk, want op zondag zijn ze praktisch allemaal gesloten. Volgens mij stonden er wel zo’n 30 auto’s, waarvan de banden gewisseld, gemaakt of gepompt moesten worden. Een hele gezellige bedoening dus eigenlijk, want je kon er ook lekker biertjes drinken. Daar konden wij onze banden goed oppompen. Nog een tijd met deze man gepraat en daarna weer richting huis vertrokken. Dit is een van de dingen waarom ik Curaçao zo mooi vind, de vriendelijkheid van vreemden, die je overal mee naartoe nemen wanneer ze je moeten helpen. Hij vroeg nog of ik in een goede buurt woonde en wat ikzelf betaalde voor mijn huurauto. Hij zei dat ik al een echte Antiliaan was met de prijzen waar ik mee in zee was gegaan, positief dus. Erg leuk.

Deze dag heerlijk rustig aan gedaan. Om 12 uur gingen mijn ouders en Koen richting het zwembad van het resort. Ik was nog even verzonken in mijn boek dus bleef nog bij het huisje. Samen met mijn vader de bank uit de woonkamer op de porch gezet. Daardoor heerlijk relaxt in een zonnig briesje mijn boek kunnen lezen. Gewoon genieten van de rust. Later ook nog een tijdje bij het zwembad gelegen, gekletst met mensen die ‘’eindelijk’’ naar huis mochten.

Om 15:30 vertrokken wij richting Chaloma. Door Conny waren we uitgenodigd voor een “BBQ voor leuke mensen”. En ja, dat zijn wij! Volgens Conny kwamen wij daar door een zandweg in te rijden waarbij het zou lijken dat je van Curaçao af ging. Nou, daar had zij volkomen gelijk in. Zand, stenen, kuilen en bulten. Meer was het niet. Uiteindelijk kwamen we bij de poort aan en wachtten wij op de anderen. Drie andere auto’s sloten bij ons aan en toen kwam Rob de Wolf om de slagbomen te openen naar ‘zijn Chaloma’. Toen begon de tocht pas echt, want de weg werd steeds ruiger. Ik moest natuurlijk voorzichtig doen met ons prachtige huurautootje, dus ik werd zelfs ingehaald door de andere gasten. Nu hadden zij ook gewoon dikke auto’s op hoge wielen, zij hadden niets te vrezen. Maar goed, het heeft ook wel weer wat zo’n tocht en ook bleek dat de bestemming dit dubbel en dwars waard was. Rob heeft aan de St. Joris Baai een leuk huisje staan, met een tuintje en een stijger. Wat een prachtige plek, ongelooflijk mooi. Zeker nu het wat heeft geregend en alles groen wordt. Eerst met iedereen op de porch gezeten, met nog een lekker zonnetje. Daarna ontfermde Siegmund zich over de barbecue. Hij had bakken vol met biefstuk en karbonades mee. Met de top BBQ van Rob was dit alles in een mum van tijd botergaar. Het leek wel een restaurant op een toplocatie. Iedereen heeft lekker kunnen eten, dit was er in overvloed. Lekker drankjes gedronken tijdens het ondergaan van de zon. Puur genieten. Op deze plek wekt Rob zelf de stroom op door een molen die hij naast zijn huis heeft staan en via zonnepanelen op zijn dak. Daarvan laat hij de lampen branden en houdt de koelkast het eten en drinken koel. Wat heeft hij het goed voor elkaar daar.
Ik kan zeer goed begrijpen dat je verder niets nodig hebt dan dit. Een mooi huis aan een prachtig water met gezellige vrienden en kennissen. Dit is het zoveelste mooie avontuur wat ik hier meemaak op Curaçao, iedere keer lijkt het beter te worden.

Ik heb wederom geweldig genoten van een van de zoveelste mooie zondagen op ‘Dushi Korsou’. En eindelijk zijn nu ook mijn ouders en broer mee aan het genieten van een klein deel van mijn grootse avontuur.