Hoe geweldig de vorige week geëindigd is, zo geweldig ging het ook deze week weer verder. Ik heb samen met mijn ouders en broer ontzettend veel beleefd in deze week. Ik kan niet zeggen dat ik mij vanavond heel uitgerust voel en er weer helemaal tegenaan kan, het werkende ritme zal ik mijzelf weer even moeten aanwennen. Maar het is het dubbel en dwars waard geweest.

Op maandag was het een heuglijke dag, mijn vader was jarig en werd 38 (of was het nou 48?). Deze ochtend lekker rustig aan gedaan, ontbeten op de porch nadat mijn ouders hun ochtend-zwem-ritueel hadden gedaan. Rond 11.00 uur zijn we vertrokken richting DaaiBooi. De baai waar ik heel graag tijdens mijn weekenden verblijf. Het was er heerlijk rustig. We konden liggen onder een grote parasol en huurden twee bedjes. Veel gesnorkeld hier, dat had ik nooit eerder gedaan. Wat was het mooi! Hele scholen vol prachtige gele vissen, grote papagaaivissen en nog veel meer. Nu kon ik ook eindelijk zien waar de steken aan mijn benen vandaan kwamen. Namelijk kleine gele visjes die al happend op je afkomen, daarna in je been bijten en vervolgens hem snel smeren. Erg grappig om te zien. Het was een heerlijke dag, de tijd verstreek heel snel. Bij de snèk wat hapjes gegeten en daarna gaan afdouchen. Ik kon zelfs genieten van de douche, thuis is het een slap straaltje, maar hier gutste het water eruit. Heerlijk om deze stranddag mee af te sluiten. Om 20:30 kwamen wij aan in de stad nadat wij ons thuis allemaal hadden opgefrist. Hier hebben we aan de handelskade gegeten bij Iguana. Om de verjaardag van mijn vader goed af te sluiten. Een mooie verjaardag, zo op de Antillen.

Dinsdag zijn we ‘s ochtends op pad gegaan richting de ‘Grotten van Hato’. Dit was hartstikke leuk om te doen. Eerst was er een tochtje van een kwartier door stukjes bos, waar er verteld werd over verschillende bomen en cactussen. Ook leerden wij zo, dat bijen oorspronkelijk helemaal niet op Curaçao leefden. Maar dat deze zijn geïmporteerd, doordat sommigen ontstapt zijn aan de imkers, vliegen ze nu ook vrij rond. Nou, dat is even handig geregeld!
Daarna begon de echte tour in de grotten. Het was van binnen ontzettend mooi! Stalagmieten en stalactieten en allerlei druppeltjes die weer nieuwe zouden gaan vormen. 1 cm groeien duurt 100 jaar! Ongelooflijk. En het was bloedje heet in die grotten, normaal is het lekker koel, maar deze grotten houden alle warmte vast. Iedereen had een mooi glimmend laagje over hun huid heen. En buiten was er natuurlijk ook geen verkoeling! Gelukkig konden we een verfrissend drankje drinken na afloop. Van daaruit zijn we door gereden naar het Shete Boka park. Dat betekend de ‘zeven monden’. Van deze zeven monden (wat er volgens sommige boekjes eigenlijk tien zijn), zijn er vier te bekijken. Deze dag echter drie, omdat een van de Boka’s een bijenplaag had. (Eigen schuld dikke bult dus, dan hadden ze deze maar niet moeten importeren). Het was een prachtig plaatje hier, eerst gingen we naar Boka Pistol. Geweldig! Hier kwam de zee bijeen in een rotsmond, wanneer het naar binnen sloeg, schoot het hard omhoog terug de zee in. Vandaag “pistol”. Een andere boka, had een natuurlijke brug. De zee had onder de rotsen een soort gat geslagen, waardoor dit gedeelte op een brug leek. Ook hier sloeg de zee weer wild naar binnen. De derde Boka “Boka tabla” had een grot, hier kon je naar beneden lopen. Van de andere kant sloeg het water deze grot in. Vandaar ook dat het ‘’betreden op eigen risico’’ was. Wanneer er een grote golf naar binnen sloeg, kwam het water namelijk heel hoog. Mijn vader was zo’n held om naar beneden te gaan, maar bij het minste golfje vloog hij weer naar boven. Wel een prachtig gezicht!

Na de ‘dies, shete, kuater of tres boka’s’ reden we door richting westpunt. We hadden namelijk besloten om alle baaien aan die kant te gaan bekijken. Na playa Kalki kwamen we aan bij ‘Jaanchies’ een restaurant waar iedereen het hier over heeft. Het is bijna een verplichting om hier te gaan eten. En ja, dat hebben we dan ook gedaan. Het was een mooi restaurant, waar de vogeltjes vrolijk doorheen vlogen. We hadden een pratende menukaart, opgevoerd door de eigenaar zelf. We hebben allemaal lekker gegeten. Na het diner mochten we plaats nemen in de schommelstoelen. Toen kwamen ze aan met voor iedereen een stukje ijstaart en ook lekker thee en koffie. Dit omdat we zo ons best hadden gedaan het voedsel te verorberen. Heel leuk! Bij het weggaan kregen mijn moeder en ik allebei een uit hout uitgesneden papagaai, een prachtige souvenir!
Van hieruit zijn we doorgereden naar andere baaien. Playa kenepi chicki, Playa kenepi grandi, playa Jeremi, playa Santa cruz. Stuk voor stuk prachtige baaien, bij de ene leek de zee nog blauwer dan bij de andere. Overal mooie stranden en palmbomen. Plaatjes zoals in de boeken.

Woensdag gingen we lekker uitrusten van de drukke auto-dag. We werden laat wakker en zijn tegen het middag uur naar ‘’ons eigen’’ jan-thiel strand gegaan. Toch fijn om een strand op loopafstand te hebben. Hier hebben we heerlijk vertoefd tot half 5. Daarna gaan douchen om vervolgens naar Punda te gaan. We hebben bij het Wilhelminaplein gegeten en om half 9 kwamen we aan bij ‘Mundo Bizarro’, het meest huislijke cafeetje van Curaçao (denk ik?). Daar trad Conny zoals gewoonlijk weer op, maar dit keer in het gezelschap van haar zus en mijn ouders en broer. Een heel gezellig avondje!

Op donderdag toch weer vroeg uit de veren. We gingen namelijk ontbijten op het prachtige ‘Blue Bay’, hier heb ik al eerder over verteld, maar het is hier echt schitterend. Om 09:00 uur kwamen we al aan en konden we vier echte bedden reserveren, deze liggen goddelijk. Ontbeten aan de waterkant en daarna weer de gehele dag gesnorkeld, gelezen, geslapen, gedronken, enzovoort. Top. Ook hangen daar hangmatten tussen de palmbomen, wanneer je daar in ligt, begeef je je echt in de hemel. Zonnestralen die tussen de palmbladeren door op je gebruinde huid schijnen, ligt schommelend door de tropische wind die toch verkoeling biedt, met uitzicht op een strak blauwe lucht met daaronder een stralend blauwe zee. Wat wil een mens nog meer?!
Dit strand hebben we pas om 18:00 uur weer verlaten. Wederom een heerlijke dag.

Vrijdag was het dan zover, Koninginnedag! Voor het eerst niet in het mooie Apeldoorn. Vol verwachting klopt ons hart, worden we wakker……regen! We zijn hier op Curaçao heel schappelijk tegenover alle Nederlanders, want volgens ons BVN-televisiekanaal liep daar iedereen ook onder de paraplu. Een ding is dan wel weer prettig aan het Antilliaanse tempo, de boel kwam hier zo rond 13:00 uur op gang, en toen was het weer heerlijk droog met een stralende zon! Grote chaos was het dan wel weer in het centrum, want mensen oproepen om met de fiets naar de stad te komen, daar doen ze hier niet aan. Wonder boven wonder vonden we een beveiligde plek en konden we onze weg te voet vervolgen. Ook hier, net als in Nederland, kleedjesmarkt, gezelligheid. Overal was het druk, overal was het oranje, overal kon je eten en overal was muziek. Eigenlijk net zoals thuis, maar nu met iets meer bruine mensen. En de muziek is ook iets swingender. Een prima vervanging van Koninginnedag op z’n Hollands zullen we maar zeggen. Ik heb mij goed vermaakt. Heerlijk aan de kade gezeten met vruchtenshakes, terwijl we luisterden naar een leuke band en met achter ons de meest prachtige jachtschepen. (Daar waren de eigenaren ook flink mee aan het pronken).
Koninginnedag op z’n Antiliaans, daar kunnen we wel wat mee.
Nog over de regenbui van deze ochtend, daar was onze auto niet helemaal op berekend. Iedere keer wanneer de regen zich inzette, begon ons auto alarm hard te loeien. Uitzetten had volgens mijn vader geen zin, want twee minuten later begon het weer. Een ieder uit onze directe omgeving is dus wakker geworden met een lied van zo’n 6 verschillende genres. En wanneer hij of zij weer was ingedoezeld, begon het weer opnieuw. Dit heeft zo’n anderhalf uur geduurd. Lang leve de auto beveiliging! (niemand kan hier trouwens met die alarmen omgaan, er gaat bijna geen moment voorbij dat er ergens eentje af gaat)

En toen was het weekend alweer aangebroken. Deze zaterdag wederom een nieuwe baai aangedaan, dit keer ‘Porto Marie’, en alweer was dit een schitterend strand (wordt het al saai? Nee hoor!). Een heel lang strand dit keer, omdat het ‘’de dag van de arbeid’’ was had iedereen vrij en was het druk. Aan het einde van de baai lag echter nog niemand, dus er waren nog parasols en bedjes vrij. We werden hier vergezeld door een aantal leguanen. Flinke beesten waren het. Ze kwamen zo nu en dan bij ons kijken, ze klommen plotseling ook op mijn bedje (en dan is zo’n beest toch ineens wel erg groot). Ze zorgden voor een hoop hectiek in onze nabije omgeving, maar dat levert zeer mooie plaatjes op. Later heb ik zelfs nog een leguaan wat groente gevoerd, en dan zijn ze ineens weer heel lief met zo’n lang tongetje… De liefde gaat door de maag blijkbaar…
Hier weer de hele dag gesnorkeld, de meest mooie vissen weer voorbij zien komen. Bij de snèk weer wat gegeten, waardoor we hier pas om 18:30 uur weer vertrokken.
Het klinkt eentonig al die stranden, maar het is geweldig, zo ontzettend relaxt en mooi. En zeker wanneer je dan nieuwe dingen tegen komt, zoals rond rennende leguanen. ’s Avonds hebben we een cocktail gedronken aan de bar van het resort. Hier was echter niets te beleven, daarom gingen we door naar Zanzibar. Begin van de avond was het geen doorkomen aan met de auto’s, omdat er een optreden was. Echter was alles om 22.30 uur alweer afgelopen, er was bijna niemand meer te vinden. Toch met mijn ouders een rosé en AmstelBright gedronken om de gezellige dag nog even te bezegelen.

Zondags echt rustig aan gedaan, we kwamen maar langzaam op gang. Uiteindelijk naar het strand van Jan Thiel gelopen. Hier was het erg druk, omdat iedereen vrij was. Er waren veel Antilliaanse gezinnen, met een heleboel kinderen. Erg gezellig. Hier lekker uitgerust van de drukke en fijne week. Opa en oma Vermeijs nog opgebeld, dat had mijn vader afgesproken. Ik heb ze ook nog even aan de telefoon gehad. Het was wel heel vreemd om elkaar na drie maanden eindelijk weer even te spreken. Daardoor vloeiden er heel eventjes wel wat tranen… Het was erg fijn.
Om 20:00 uur had ik gereserveerd bij een restaurant om met zijn vieren te gaan steengrillen. Ik had al een aantal keren deze tip gekregen en dit was een mooie afsluiter van mijn vakantie. Een erg gezellig restaurant, waar we gelukkig wel buiten zaten. Anders is steengrillen in tropische temperaturen natuurlijk geen pretje. Het was inderdaad een gezellige afsluiter van deze super week. Om 22.30 uur naar ‘mijn huis’ terug gereden om hier na een aantal dagen eindelijk weer te gaan slapen, bijna weer klaar voor het echte werk.

En nu zit ik in mijn bed, veel te laat nog dit verhaal te schrijven. Hopelijk staat alles een beetje logisch en leesbaar geschreven, het is inmiddels al 01:00 uur en ik heb alles niet meer heel helder op een rijtje. We hebben ook zoveel leuke dingen gedaan deze week. Ik vond het heerlijk om een echte vakantie week te hebben, hier was ik echt wel aan toe. Ondanks dat we heel druk zijn geweest en ik niet echt het gevoel heb dat ik uitgerust ben, heb ik het geweldig gehad.

Mam; pap; Koen, dank jullie wel! Het was top!

Foto’s zullen zeker gaan komen, maar de verbinding is nu te slecht om deze online te zetten.