Zo, nu zit de vakantie er officieel op. Deze week heb ik nog twee prachtige dagen gehad en ook de stage is weer opgepakt. Laten we bij het begin beginnen…

Wat ik ten eerste nog vergeten ben te vertellen gaat over vorige week. De dag dat we met zijn vieren naar BlauwBaai gingen. We hebben hier heerlijk gesnorkeld, maar dit keer waren er niet alleen vissen zichtbaar. Er doken namelijk twee schildpadden op! Mijn ouders en Koen hebben deze al snorkelend mogen aanschouwen. Compleet enthousiast kwamen zij terug uit het water, wat was dat prachtig. Inderdaad, dat had ik ook al ondervonden, het is leuk om dit ook met elkaar te kunnen delen. Want verhalen horen over schildpadden is echt vele malen anders dan dit zelf te mogen zien.

De maandag , 3 mei, begon ik weer met stage. Zondagavond laat ben ik terug gebracht door mijn ouders en Koen. Mijn vader begon die avond al steeds over duiken. Dit had hij nog steeds niet gedaan. Ook al had ik meerdere malen aangegeven dat ik wel mensen kende die mooie plekken zouden weten, hij wilde het niet. Nou ja, dan niet toch. Maar zondagavond begon het blijkbaar toch te knagen. Ik had natuurlijk gewoon stage, dus eigenlijk vond ik het heel erg vervelend, want wat moest ik daar nu toch mee…
’s Ochtends bij Roanht dit dus toch maar aangesneden, of ik misschien maandagmiddag en dinsdagmiddag vrij mocht hebben om zo eventueel toch te kunnen gaan duiken. Hier moest ze even over nadenken, toen ik aangaf dan wel donderdagmiddag en vrijdagochtend te willen werken, was het goed. Eerst natuurlijk even hard aan de slag, weer bezig met de Totale Communicatie, en jawel! Ik had mappen gekregen! Een van mijn cliënten was helemaal door het dolle heen, de map was nog in haar lievelingskleur ook, dus ze werd helemaal gek, geweldig.
Na stage direct met de auto naar het resort gereden, duurt toch zo’n half uur. Lekker aan het zwembad neergeploft en de beroemde pasteitjes van mijn stage gegeten. Dat wordt erg veel gegeten hier, dus moesten mijn ouders dat natuurlijk wel even proeven. Mijn vader ging toen eindelijk maar eens naar de duikschool om te informeren of het dinsdag zou kunnen. Na 20 minuten was hij weer terug met de mededeling “over vijf minuutjes kunnen we mee’’. Wat?! Daar had ik niet op gerekend, dus ik had direct mijn hart in mijn keel bonken. Maar waarschijnlijk alleen maar goed, want hoe erg zou dat wel niet zijn als ik nog een dag zou moeten wachten.
We konden direct aanschuiven bij de uitleg. Er was een man met zijn zoon, zij hadden al een brevet. De vriendin van de jongen kwam ook voor een introductieduik, net als ik. Mijn vader moest mee, omdat hij ook een brevet had en mij zo in de gaten kon houden. Want eigenlijk mag er per duik maar één introductie-persoon mee. Dus ik had zeer veel geluk.

Eerst hebben we geluisterd naar allerlei informatie over het duiken en de uitrusting, daarna moesten we de uitrusting bij elkaar zoeken en aantrekken. Een heel gedoe en hartstikke zwaar zo’n fles op je rug wanneer je nog op het droge staat. Uiteindelijk gingen we het water in en moesten we eerst wat oefeningen doen in water van nog geen twee meter diep. Dat vond ik ontzettend lastig, het ademen ging erg moeilijk, het maakte heel veel lawaai waar ik een beetje van schrok. Ik hield mijn adem steeds in, waardoor ik ook moeilijk naar beneden kwam enzovoort. Niet geweldig dus. Ik werd er zelfs een beetje paniekerig van. Mijn vader dacht al dat het gebeurt was en niet zou gaan lukken, maar ik wilde het niet opgeven, dus nog een keertje proberen. Met wat extra hulp van de instructeur lukte het uiteindelijk toch aardig om rustig te blijven ademen. Daarna dus op naar het open water, eerst een stukje zwemmen en daar mochten we onder gaan. Ook dat was weer een hele klus, want echt rustig was ik nog steeds niet. Mijn vader heeft me mee naar beneden genomen en daar gezorgd dat ik in ieder geval op m’n buik in het water lag. Ik had echt geen controle over mezelf op dat gebied. Toen zijn we een beetje rondjes gaan zwemmen en ging het wel redelijk. Iets later bleek dat het meisje die ook mee dook helaas niet meer durfde, echt heel jammer. Daardoor ging de instructeur verder met mij. Langzaamaan steeds ietsje dieper. Ik had best moeite met klaren maar op een gegeven moment ging ook dat wel goed en kon ik gaan genieten van al het moois om mij heen. Het is echt zo prachtig! Zelfs zo diep onder water kun je alles prachtig goed en helder zien, je kunt heel ver kijken. Schitterend koraal en natuurlijk mooie vissen. Ik was er echt een beetje door overrompeld. Uiteindelijk liet de instructeur op zijn horloge zien dat we op 12 meter zaten! Wow…! Echt heel diep gewoon! Dat had ik helemaal niet in de gaten. Ook mijn tijdsbesef was helemaal weg en eng vond ik het ook niet meer, zo apart. Op een gegeven moment moesten we alweer naar boven, ik dacht dat we pas vijf minuten onder water waren. Maar dat bleken er zo’n 35 te zijn. Eenmaal weer boven hoorde ik ook dat ik helemaal niet gezwommen had. Ik schaamde me er wel een beetje voor, dat had ik echt niet gemerkt. Ik weet natuurlijk echt wel dat je moet blijven flipperen om vooruit te komen, maar blijkbaar was ik zo onder de indruk van alles dat ik dat gewoon vergat. De instructeur heeft dus echt voor twee mensen moeten zwemmen (Of dat noem je gewoon werken voor je geld). Daarvoor heb ik dus wel even mijn excuses aangeboden, vond het vrij stom van mezelf, maar ik kon er echt niks aan doen, ik heb het niet geweten! De instructeur vertelde later dat hij dat nog nooit had meegemaakt, dus dat is dan vast een onuitwisbare indruk geweest… dat dan wel weer.
In ieder geval, was het ge-wel-dig! Zo prachtig mooi om mee te makken, ik ben echt blij dat mijn vader dit toch nog heeft willen doen. Echt super ook om dit samen te kunnen doen. Het was echt top!!
Rond 17:30 uur waren we denk ik weer bij het zwembad, even een frisse duik genomen met een ‘frozen awa di limoenchi’ in het zwembad. De rest van de avond lekker rustig aan bij het huisje en zelf gekookt. Om 23:00 uur weer naar ‘’mijn eigen huis’’ vertrokken.

Dinsdag weer begonnen bij de revalidatie. Het was gelijk weer een drukke dag. Met een aantal nieuwe cliënten dus intakes die afgenomen moesten worden. Hiervan heb ik er zelf een uitgevoerd. Door middel van verschillende testen en gesprekjes probeer je dan erachter te komen wat precies de ernst van de aandoening is, zodat je een behandelplan kunt gaan opstellen wanneer dit nodig blijkt te zijn. Verschillende teamverslagen moesten ook weer worden ingevuld, omdat er volgende week over alle cliënten vergaderd gaat worden.
Een cliënt vond ik erg lastig deze dag, ik kwam er namelijk achter dat zij eigenlijk helemaal niets begrijpt. Maar dat ze sociaal wenselijk gedrag vertoont. Ze weet dat ik wil dat ze dingen aanwijst en opzoekt, dus doet ze dat braaf, soms per ongeluk direct goed waardoor lijkt alsof ze het begrijpt. Deze problemen komen ook naar voren bij de groepsleiding. Het lijkt alsof ze alles snapt doordat ze heel vaak ‘ja’ zegt, maar bijvoorbeeld ook ‘’de krant leest’’, terwijl ze eigenlijk alleen maar lekker bladert. Dit vond ik wel een moeilijke ontdekking, want eigenlijk betekend dat, dat we niks meer voor haar kunnen betekenen.
Ook doet dit mij denken aan mijn overgroot-oma die blind was. Zij bleef, vrolijk en vriendelijk als ze was, iedereen die binnenkwam begroeten met “Wat zie je er mooi uit vandaag!”, “Wat zit je haar prachtig, ben je naar de kapper geweest?”. Wat resulteerde in bijvoorbeeld ongesneden brood, ‘ze kon immers toch zien?’

Na stage direct doorgereden naar het resort. De laatste keer. Deze middag zijn we gaan snorkelen bij de ‘tuc-boot’. Deze lag bij de Caracasbaai een eind in het water en het scheen daar vol te zitten met vissen. Dus daar zijn wij natuurlijk even op afgegaan. Na een stukje zwemmen zagen wij inderdaad onder water een bootje liggen. Vol met koralen en plantjes. En plotseling waren er wel honderden vissen (en dat is niet overdreven). Verschillende soorten scholen die allemaal om ons heen en tussen ons door zwommen. Prachtig om te zien, zo dichtbij. Het waren ook stuk voor stuk hele mooie vissen, dus dit was zeer leuk om mee te maken. Zo hebben we een uur rond deze boot gezwommen, met al dat prachtigs om ons heen.
Dit was een mooie afsluiting van onze gezamenlijke zwemavonturen.

Daarna nog even naar de Jan Thiel Baay gegaan, om onze laatste cocktail te nuttigen. Nog zo’n mooie afsluiting. Vervolgens allemaal gaan douchen om te gaan eten bij de Zanzi Bar. En dit was dan de allerlaatste echte afsluiting. De vakantie zit er weer op.

Woensdag weer bij de gehandicaptenzorg aan de slag. Ik had veel tijd om te werken aan mijn verslag over een bepaalde methode die binnen de stichting wordt gebruikt. Hier ben ik nu bijna mee klaar. Daarna weer de gebruikelijke vergaderingen en om 12.00 uur mocht ik weer naar huis. Daar even doorgewerkt aan het verslag en om 14.00 uur naar Hato gegaan om daar echt afscheid te gaan nemen van mijn ouders en Koen. Samen nog even wat gedronken buiten aan de bar en om 15:15 uur was het moment toch echt daar. Ik heb mij de hele tijd heel erg goed kunnen houden, want het was heel erg leuk, maar niet heel erg dat ze weer naar huis gingen. Het is vanaf nu immers nog maar 8 weken, en dat is zo goed te overzien dat ik er eigenlijk geen moeite mee had. Toen ze door de poortjes liepen kwamen echter toch wat tranen, gelukkig had ik een zonnebril….

Deze woensdagavond was ik heerlijk in mijn eentje, want plotseling zijn mijn twee huisgenoten met de noorderzon vertrokken. Maar het was heel erg fijn, want na al die drukke dagen had ik daar wel even behoefte aan.

Donderdag de hele dag naar stage gegaan om mijn maandagmiddag in te halen. In de ochtend weer lekker druk geweest bij de revalidatiezorg. Met veel plezier gewerkt en ’s middags heb ik drie ComVoor testen afgenomen. Degene waar ik al eerder over verteld heb, het sorteren van voorwerpen en plaatjes. Eerder heb ik deze alleen afgenomen bij een groep met een laag niveau, zij hadden motorisch gezien veel moeite, maar ook de opdrachten zelf waren te moeilijk. Deze groep is echter van dusdanig hoog niveau dat sommige cliënten mij aankeken met een blik van ‘’je meent toch niet serieus dat ik dit moet doen’’ zo simpel. Tsja, dat kan dus ook nog. Daardoor ben je wel extra lang bezig, omdat je de test helemaal af moet maken. Maar dan heb ik hem nu dus ook eindelijk eens gered tot het einde, weet ik ook hoe de test afloopt.

Vrijdagochtend ook weer drie van deze testen afgenomen. Gelukkig werd mijn biologische klokje zelf om 07:20 uur wakker, want mijn wekker slaat de vrijdag over. Deze dag hoort eigenlijk bij het weekend namelijk en dat was ik even vergeten. Dus heel snel in de kleren en in de auto. Zo was ik maar vijf minuutjes te laat.
Ook de vrijdagavond heerlijk rustig aan gedaan, met wat kaarsjes en een boek gelegen op de bank op de porch. Zo verslijt ik graag mijn avond, poko poko.

Zaterdag was ik van plan om naar het strand te gaan. Maar ik had veel achterstallig wasgoed wat eerst gedaan moest worden, dus daar ben ik eerst een tijdje mee bezig geweest. Daarna kwamen Marjolijn met haar zus en zwager nog even langs om wat spullen op te halen, dus daar even mee gekletst. En toen was het eigenlijk al te laat om te gaan. Om 18:00 uur moest ik deze avond namelijk weg in verband met een etentje. Dit was bij een restaurantje waar ik zelf nog nooit geweest was. Met de stoelen en tafels in het zand en het zeewater op een meter afstand. Leuke olielampjes op de tafels voor een klein beetje sfeerlicht. En zo de zonsondergang kunnen zien. Een erg gezellige avond.
Wel weer lekker op tijd thuis, zo kon ik ook weer wat slaap inhalen van de afgelopen dagen. Want het feit dat ik een heerlijke vakantie heb gehad, wil niet zeggen dat ik ervan uitgerust ben. Maar het was het zeker waard.

En nu is het weer zondag. Lekker in de tuin gelegen met een boekje er bij. Om 14:00 uur Marjolijn opgehaald bij het hotel waar haar zus en zwager sliepen. Zij gingen vandaag namelijk weer naar huis toe. Even bij de Italiaan een ijsje gegeten en wat boodschappen gedaan voor het avondeten. Lekker samen met anti-muggen-kaarsjes op de porch gezeten, stokbroodje, kruidenboter en lekker drinken. Wat een lekker weertje toch ook ‘s avonds.

En vanaf nu zijn we weer alleen. Al het geweldige familiebezoek is geweest, nu is het weer tijd om nog 6 weken hard te werken op stage en daarna nog een lekkere week vakantie.

Pap, mam, Koen, nog bedankt voor de laatste twee mooie dagen. Ik heb van alles genoten en ik weet jullie ook. Geweldig om al dit moois met jullie te kunnen delen. Tot heel snel.

Veel liefs, Anneke xxx