Vanaf nu beginnen de normale weken weer. Gewoon, samen. Samen in het huis, samen naar het strand en samen naar stage. Geen familiebezoek meer, maar die gaan we toch ook alweer bijna zien. Want vliegen kan die tijd hier hard hoor!
Misschien is ‘’het normale leventje’’ toch niet helemaal de juiste woordkeus. Ik blijf mij immers begeven op een prachtig eiland, met geweldige mensen, mooie stranden en ook een schitterende onderwaterwereld. Waar ik op sommige momenten echt intens kan van genieten, en buiten die momenten, geniet ik ook. Dus normaal is mijn leven allerminst op dit moment.

Maandag weer een stagedag. Bezig geweest met de methode die ik moet beoordelen en natuurlijk mijn behandelingen. Overleg gehad over een aantal cliënten van mij. Sommigen gaan heel hard vooruit, ze zijn heel goed bezig met hun communicatiehulpmiddelen en kunnen zich erg goed redden (geweldig toch?). Ook zijn er twee cliënten waarbij het minder gaat, zij begrijpen erg weinig verwijzers, waardoor het lastig is om een map voor hen aan te leggen bijvoorbeeld. Zij blijven een beetje achter, daar moeten we iets nieuws op gaan verzinnen.

Dinsdag weer veel cliënten gehad. Met een jongen van 21 jaar op de computer gezocht naar zijn favoriete muziek. Zo kwamen we uiteindelijk op een rapformatie uit Curaçao waar hij deel uitmaakte. Met grote trots liet hij mij alles horen. Het klonk ook nog goed, al waren de clips af en toe wat dubieus. Maar erg leuk om dit samen te doen. Hij heeft ook alles zelf getypt op de computer, hij was daar eerst wat onzeker over, maar hij kon het heel goed!
Ook elke keer weer geprobeerd om het taalzakboek af te maken, maar elke keer komt er weer iets tussen. Moet er nu toch echt even tijd voor gaan maken en mij niet meer laten afleiden, anders komt er straks niks meer van.

Woensdag ben ik naar Emmastad gegaan, we hadden die ochtend namelijk een gesprek met een docent van school. Zij ging toevallig op vakantie naar Curaçao, dus mocht ze ook een dagje werken. Heb je dan even geluk! Het was een goed gesprek, leuk om echt even iemand van school te spreken. We konden vertellen hoe het allemaal ging, positieve punten maar ook eventuele kritiekpunten. Zo is alles ook voor school helemaal helder. Daarna heb ik een tijd gewacht, omdat we ’s middags eindelijk de feedback terugkregen van ons protocol en het jaarplan. Ik zeg ‘eindelijk’, omdat we hier respectievelijk 4 en 5 weken op gewacht hebben. Erg vervelend vind ik zelf. En het was ook nog behoorlijk wat feedback, dat wisten wij al van te voren. Het was immers de eerste conceptversie en daarbij wordt het een heel officieel protocol, dus het moet ook echt helemaal goed zijn. Nadat wij alle feedback hadden ontvangen hebben we dan ook aangegeven dat we wel meer tijd nodig hebben om dit alles te kunnen verwerken. In principe zijn er namelijk nog maar 4 weken over op dit moment, en dat is gewoonweg veel te weinig. Gelukkig begrepen onze begeleiders dat en krijgen we nu extra tijd om het protocol goed vorm te geven. En ook om de presentatie voor te bereiden. Aan het eind van de stage moeten we namelijk het hele protocol gaan presenteren aan zo’n beetje iedereen van de SGR-groep. Dat gaat nog wel eventjes een klus worden.

Donderdag waren we vrij in verband met Hemelvaart. Heerlijk! De avond ervoor had ik een sms gehad van de duikinstructeur van vorige week maandag. Op donderdag is hij vrij, dus of we misschien naar het strand konden gaan. En dan konden we ook wel een duik gaan maken. Uiteraard! Al vond ik het wel weer een beetje spannend, net zoals die vorige maandag. Deze keer ging het echter echt goed! Mijn vorige duik was tot 12 meter, maar nu zaten we op 20 meter!!! Echt ontzettend diep en geweldig mooi weer. Vooral prachtig koraal gezien. Maar ook een Morena van wel 20 cm dik en 2-3 meter lang. Heel gaaf! Een uur lang zijn we onder water geweest. Echt super gewoon! Er was deze dag alleen geen onderwatercamera meer beschikbaar, dat vond ik wel jammer. Maar achteraf geeft het helemaal niet, ik ga al dit moois toch nooit vergeten!
Verder wat gedronken op een van de hoge rotswanden, wat voor een geweldig uitzicht zorgde, en verder lekker op het strand gelegen. Dat was echt een topdag dus.

Vrijdag zijn Marjolijn en ik wat winkels af gegaan, we hadden onze stagevergoeding weer opgehaald halen, dus konden we wel even gaan winkelen. Viel natuurlijk weer gigantisch tegen. Het is of lelijk of te duur. Dus vanaf nu ga ik gewoon braaf wachten totdat ik weer in Nederland ben. Tot die tijd moet ik het maar doen met mijn kleren die ernstig beginnen te verbleken door de zon. Er waren aan het einde van de avond nog een aantal leuke programma’s op tv. Deze konden we kijken terwijl we half buiten zijn, doordat we zo’n heerlijk grote schuifpui hebben.

Alle avonden deze week hebben we trouwens heerlijk gegeten op onze porch. Dat hebben we in de beginperiode helemaal niet gedaan, maar het is echt ontspannen. Meestal eten we gewoon simpel, salades, stokbrood enzovoort. Met een wijntje erbij. We hebben hier een soort aardbeienwijn ontdekt, ook al ruikt het heel vies, het is heerlijk. Die avondjes vind ik zo fijn, lekker beetje op de bank liggen buiten, met een wijntje erbij. Kan haast niet beter.

Zaterdag eindelijk weer een stranddag met zijn tweetjes. Het was heerlijk rustig bij DaaiBooi, hadden een mooie schaduwplek. Lekker lang in het water gelegen. Op een gegeven moment begon de lucht wel te betrekken en ging het hard regenen. Op dat moment waren we echter in zee, dus maakte het niks uit, we waren toch al nat. Leuk om te zien hoe iedereen dan over het strand rent om de spullen veilig te stellen.
De zaterdagavond zelfs heel gezond gekookt, allemaal groenten gesneden, we leren het wel. En ’s avonds kwamen alle leuke Nederlandse programma’s op de herhaling, dus we hadden een rustige tv avond.

Zondag ging Marjolijn naar de kerk en toen zij terug kwam heeft zij mij naar Conny gebracht. Het was immers weer baaidag. Ik was verbaast, dat is namelijk één keer in de maand en ik had niet in de gaten dat de vorige alweer ‘’zo lang geleden’’ was… Deze keer was Conny aan de beurt met koken, Hollandse pot welteverstaan. Ze had zuurkool en hutspot gemaakt. Honderden aardappels zijn daarvoor gesneden. Toen ik bij haar aan kwam was ze al druk bezig alles op te warmen. Een keuken vol potten en pannen. De magnetron, de oven en het gasfornuis draaiden op volle toeren. Voor zover het op Curaçao nog niet tropisch was, in de keuken van Conny stijgen de temperaturen tot grote hoogte! Samen hebben we geprobeerd alles lekker warm te houden, na een uurtje waren we daar toch aardig in geslaagd. Toen begon de tocht richting de baai, zoals bekend zijn de wegen hier niet altijd heel goed. En de baaien waar we heen gaan zijn enkel bereikbaar door een ritje over zandweggetjes met stenen en kuilen. Bang voor een achterbak vol jus, vlees en stamppot, zijn gingen wij op pad. Wonderbaarlijk kwamen wij een uur later erachter dat alles nog netjes in de pannen zat. De timing was perfect, de duikers kwamen net uit het water, dus iedereen kon aanvallen. Die Hollandse pot van Conny viel goed in de smaak, dat is natuurlijk even wat anders dan het echte eten van hier. De Baaidag was weer op een strand waar ik nog nooit geweest was, namelijk playa largu. Het zag er weer heel erg mooi uit, veel rotsen waar de zee op sloeg. Daar de hele middag samen met een klein maar zeer gezellig gezelschap doorgebracht. Ik vind deze middagen altijd fijn, stuk voor stuk leuke mensen om mee te kletsen, allerlei verschillende verhalen en een hele mooie omgeving.
Om 17.00 uur vertrok iedereen zo’n beetje weer richting huis, Conny en ik dus ook. Vanuit daar reden we door naar Boca Sami, waar het restaurant Octopus zit, bij de duikschool Wederfoort. Ik was daar nog nooit geweest, dus Conny was blij mij een ‘’nieuwe plek’’ te laten zien. En wat is het daar inderdaad prachtig. Het is een klein dorpje direct aan de zee. En het restaurant heeft een groot terras wat voor een deel over de zee heen licht. Daar zit je dus prachtig. Het was inmiddels tijd voor de zonsondergang, dus met een drankje konden we daar naar kijken. Terwijl er verschillende zeilbootjes in het water dobberden veranderden de kleuren van de lucht. Er was totaal geen bewolking, waardoor de zon duidelijk in beeld mooi de zee in zakte. (Ondanks dat er een zeilbootje in de weg lag, schitterend). Daarna ontstond er een kleurenpracht in de lucht en kwam de maan hoog aan de hemel te voorschijn.
Samen met Conny fijn en rustig kunnen praten over allerlei zaken. Dit vond ik een hele mooie afsluiting van mijn week.

Nu lijkt het er op dat ik deze keer voor het eerst slechts twee kantjes in Word volgeschreven heb. Normaalgesproken zijn dat er drie tot vier. Dan is iedereen dus ook eens wat sneller klaar met lezen. Hoe het komt weet ik niet, want ik blijf nog steeds veel moois meemaken. Zoals het geweldige duiken en weer een leuke baaidag. Maar stage is nu bezig met de afronding en er komen geen nieuwe dingen meer bij, ik denk dat dat een oorzaak is van mijn kortere schrijven dit keer. Wen er dan maar aan.
Er komen nog maar 5 stageweken aan, waarvan de laatste stageweek echte afronding en afscheid is, dus het einde is nu echt in zicht…

De zon in Nederland gaat ook schijnen, heerlijk zal dat zijn, geniet er van.

Veel liefs, Anneke