En alweer is het tijd voor een nieuwe blog. De vorige heb ik nog maar net geschreven toch? De tijd gaat echt zo snel ineens, ik heb er nog maar weinig vat op. Heel gek. En ook vandaag is de dag, dat wij precies vier maanden op Curaçao verblijven! Het blijft vreemd, maar het is nog steeds geweldig!

Maandag de hele dag druk geweest bij de gehandicaptenzorg. Veel overleg gehad over cliënten en verder bezig geweest met behandelingen. De behandelingen lopen aan het eind, omdat ik er niet meer zo lang ben. Daarom ga ik nu ook starten met het schrijven van eindverslagen en overdrachtformulieren, zodat een ander straks door kan gaan waar ik gebleven ben.
Deze dag kwam ik de cliënt met het communicatie apparaat tegen. Hij klaagde dat de knoppen bleven hangen, ondanks dat hij nu een druk knop heeft. Een andere cliënt gaf ook aan dat het inderdaad door de gangen schalt, soms wel 10 keer achter elkaar. Daar wordt natuurlijk niemand vrolijk van. Ook kon het apparaat niet meer aan, daarom nam ik hem mee om het apparaat even te onderzoeken. Nu bleek dat de accu volgens mij gewoon kapot is. Wanneer ik deze aan de lader deed, gebeurde er niets. Even afwachten of er nog iets aan veranderd kan worden, ik hoop het maar. Maar ik ben bang dat dit echt het einde is.

Dinsdag heel hard aan de slag gegaan met het taalzakboek, deze moet ook af komen, dus ik zoek mij gek naar allerlei plaatjes. Af en toe is het een hele klus, vooral het onderdeel ‘’lichaamsdelen’’ blijft een gevaarlijke zoekactie.
Helaas kwam ik erachter dat de accu van het communicatie apparaat inderdaad kapot is, na een hele nacht aan de lader te hebben gelegen, gebeurde er niets. Er blijft een klein rood streepje knipperen die zegt dat de batterij leeg is. Nu zal het via de firma opgelost moeten worden, maar daar zullen maanden en maanden overheen gaan.
Wederom dus een slecht nieuwsgesprek voor deze cliënt, hij zal nu echt genoegen moeten nemen met ‘’opgeplakte picto’s’’ op zijn tafelblad. Dat zal een hele teleurstelling voor hem zijn, ik vind het erg jammer.

Op de woensdag eerst bij de revalidatiezorg. Er waren teambesprekingen van twee van mijn cliënten. Ik was erg benieuwd, want bij een van de cliënten zijn wij langzaamaan tot de conclusie gekomen dat zij eigenlijk niets begrijpt. Echter bleek al snel tijdens het overleg dat de overige disciplines hier niet aan willen geloven. Ze zijn ervan overtuigd dat zij wel degelijk begrijpt wat er gezegd wordt, wij zijn van mening dat dit sociaal wenselijk gedrag is. Dit vond ik erg lastig. We zijn er ook niet uit gekomen. De mensen uit de omgeving van de cliënt gaan nu meelopen op het werk, om zelf te gaan ondervinden hoe het met haar gaat, hopelijk helpt dat. Mijn andere bespreking ging na erg lang wachten uiteindelijk niet door, dat vond ik erg vervelend, maar wat doe je eraan. Tussendoor cliënten behandeld, dus ik had wel genoeg te doen.
Verder ben ik erg druk geweest met het afronden van mijn beoordelingsverslag van de logopedische checklist waar ik al eens over gesproken heb. Deze is nu af, ik heb alle meningen van de groepsleiders meegenomen in het verslag, om er zo voor te zorgen dat de checklist weer effectief wordt. Nu moet ik wachten op de beoordeling van mijn stagebegeleidster, ik ben erg benieuwd wat ze er van vind. Ik hoop natuurlijk op een positieve reactie, anders zal ik er nog even mee aan de slag moeten gaan.

Op donderdag zijn we de hele dag bezig geweest met het slikprotocol. We hadden erg veel feedback ontvangen, dit moest allemaal verwerkt worden. We waren naar Emmastad gegaan, zodat we daar beiden op het internet konden wanneer dit nodig was. We zijn gaan zitten in een kleine vergaderzaal, op een gegeven moment kwam een mevrouw allerlei spullen brengen. Koffie en thee, sap en limonade, koekjes en ijsklonten. Toen ik vroeg of er een vergadering zou beginnen wist ze dat niet, ze ging het navragen. Later kwam de mevrouw terug met de mededeling dat er de gehele dag niemand zou komen vergaderen, maar de spullen liet ze staan. Zo hadden wij dus een prachtige kamer ter beschikking met drinken in overvloed, dat is nog eens goed geregeld of niet?
Eigenlijk hadden we gehoopt te kunnen skypen met onze docent in Nederland, daarom zaten wij om 07:45 netjes klaar in die vergaderzaal. Helaas kwam er een mailbericht binnen, onze docent kreeg het niet voor elkaar om te skypen. Of dat aan de computer lag of aan de generatiekloof is nog niet helemaal duidelijk, we gaan binnenkort in ieder geval op voor de herkansing.

Doordat we deze dag zo hard gewerkt hadden, was het slikprotocol aan het eind van de middag af. Tenminste naar onze zin dan, we moeten nog drie interviews houden, maar buiten dat hebben we het naar ons idee goed aangepast. We hebben het protocol vervolgens opgestuurd naar 14 programmabegeleiders, met de vraag of zij het door willen lezen en van feedback willen voorzien. Nu zullen we moeten wachten op hun meningen en dan kunnen we weer verder. Ik ben heel benieuwd!

Vrijdag konden we dus even niet verder met het protocol, maar we hebben een hele goede invulling van de dag gevonden. Souvenirs shoppen! Wat is dat leuk zeg, ik heb geen flauw idee wat ik allemaal heb gekocht en voor wie, maar alles is leuk. Ik voelde mijzelf net een echte toerist. Wel kwam met het souvenirs kopen het ‘thuisgevoel’ naar boven. Het liefst wil ik namelijk alles uitpakken en neerzetten en ophangen, maar dat kan nog niet. Door deze bezigheid kwam op de een of andere manier onze thuiskomst wel een stuk dichterbij. Nu moet ik alleen nog zorgen dat alles in mijn koffer kan, qua kilo’s zal het even spannend worden. Al heb ik wel een flinke tas met kleding terug gegeven aan mijn ouders, dus ik zie het positief in.
Vrijdagavond een etentje bij ons thuis, dat was een gezellig avondje. Ook weer nieuwe duikafspraken gemaakt en Marjolijn zal deze keer ook meegaan. Over twee weken ga ik dus weer onder water, ik heb er nu al zin in! Wanneer het Marjolijn ook bevalt die dag, gaan we misschien wel op voor ons brevet. We zullen zien!

Ondanks dat het vrijdagavond 23.30 uur is geworden, was ik de zaterdagochtend om 07.00 uur alweer uit de veren. Ik heb geen flauw idee hoe dat kan, maar toch is het zo. De ochtend heb ik goed kunnen besteden, lekker buiten op de bank gelegen, gelezen en kaarten geschreven.
Toen Marjolijn ook wakker werd zijn we lekker naar het strand gegaan. De dag was helder maar niet heel zonnig, toch een heerlijke middag gehad.
’s Avonds zijn zouden we naar de bioscoop gaan, maar toen bleek dat er in het weekend alleen middagfilms draaiden. Dus even wachten nog..

Zondag ging Marjolijn naar de kerk en heb ik geprobeerd toch uit te slapen. Maar als er iemand driemaal door je kamer moet lopen, is het voor mij erg lastig om te blijven slapen. Toch met een muziekje de tijd een beetje proberen te rekken. Als ik iedere keer zo vroeg uit bed ga kom ik de avonden haast niet door. Uiteindelijk maar verplaatst naar de bank buiten, daar lig ik toch het lekkerst.
Deze middag dus eindelijk weer eens naar de bioscoop gegaan. Deze week kwam namelijk Shrek 3D uit. We wisten vanaf januari al dat dit zou gebeuren, dus het staat al heel erg lang gepland. En nu was het zomaar ineens 23 mei geworden. (In het begin had ik nooit gedacht dat deze dag ooit zou aanbreken, gek toch hoe je gedachten daarover kunnen veranderen).
Eenmaal bij de bioscoop aangekomen was het enorm druk. Bij de kassa hing een papier “Shrek 3D uitverkocht”. Er waren dus meerder mensen met hetzelfde plan. We hebben besloten om een andere film te gaan kijken, namelijk ‘’The backup plan”. Dit was een hele leuke film, dus vond ik het ook niet erg om Shrek gemist te hebben. Daar gaan we over een week of twee wel heen, dan zal de run op bioscooptickets vast voorbij zijn.

Op de terugweg naar huis reden we weer over de Julianabrug. Ik zat op de bijrijders stoel. Het raam was open, de zon ging zakken, er lagen twee kleine cruise schepen in de helderblauwe haven. Terwijl de wind door mijn haren waaide kwam ik tot de conclusie dat ik het toch echt wel heel fijn en prachtig vind hier. Dit zal ik absoluut gaan missen.
Thuis aangekomen was op televisie een concert van Michael Bublé te zien, hij zong het nummer “home”. Ontzettend mooi. En ja, ondanks dat ik het hier zo geweldig en prachtig vind, dit is niet mijn thuis.
Tot de tijd dat ik wel weer thuis ben, nog 35 dagen lang op en top genieten van al het prachtigs dat Curaçao en haar bewoners mij te bieden hebben, en dat is nog zoveel!
(Het is trouwens geen heimwee, het voelt heel anders, ik heb het hier geweldig goed, ik weet niet wat het is. Tijdens het stagegesprek kwam de vraag “De afgelopen tijd heb je vast verandering gemerkt. Waar ben je het meest trouw aan, wat heb je lief”. En ja, dat is thuis en alles en iedereen wat daarbij hoort. Het is goed zo)

En nu, zondagavond, weer een beetje op tijd slapen, want morgen gaan we weer hard aan het werk. Ondanks dat het tweede Pinksterdag is ja, daar doen ze hier plotseling niet meer aan. De reden is mij geheel onduidelijk, toen wij hier kwamen hadden we een lijst met vrije dagen, ook 24 mei stond daar op. Maar zo’n 2 weken geleden bleek dat dit toch geen vrije dag zou zijn, terwijl men hier wel aan Hemelvaart doet. Vreemd toch?

Jullie allen nog een hele fijne vrije dag!

Veel liefs, Anneke