Ik weet het, dit laatste verhaal komt veel later dan verwacht. Daar ik in Curaçao zo gedisciplineerd iedere zondag een verhaal plaatste, zo snel is deze routine verloren gegaan na mijn terugkomst in Nederland.
Nu wordt het echter toch wel tijd om mijn laatste verhaal te posten, immers zijn er in Curaçao en tijdens mijn terugkomst nog dingen gebeurd die tot dit mooie avontuur behoren.

De maandag nadat ik samen met Marjolijn en Ron op Aruba was geweest waren we allemaal mooi gekleurd. De meningen waren verdeeld over deze kleur, bruin, bronzig bruin of rood, het was onduidelijk. Waarschijnlijk neigde het naar het laatste. Deze dag zijn we dus zoveel mogelijk uit de zon gebleven, maar zijn we ook nog even gaan winkelen. Uiteraard voor Ron, hij wilde nog een hangmat zodat hij op Sint Maarten indruk kon maken op de meisjes.
’s Avonds hadden Marjolijn en ik een afscheidsetentje van stage. Ron lieten we achter met bolletjes en knakworstjes, blij als een klein kind was hij.
We hadden afgesproken bij “The Green House”. Dit restaurant hadden we al vaak gezien, het was vlakbij ons. Dit had Roanht mij al eerder bevestigd. Wij kwamen volgens de Antilliaanse begrippen op tijd, vijf minuten te laat. We besloten wat te drinken aan de bar, de rest was namelijk echt Antilliaans Toen de barman ons een menukaart voorschoof zagen wij dat er twee locaties waren van “The Green House”. Dat bracht ons aan het twijfelen, na een telefoontje naar Roanht bleek dat wij inderdaad in het verkeerde restaurant zaten. Zelfs voor logopedisten is communiceren soms lastig…..
Meer dan laat kwamen wij dus aan in het juiste restaurant, en zelfs daar kijkt niemand van op. Geniaal toch als je zo rustig leeft.
Het was een heerlijke avond, met allemaal lekker Antilliaans eten. Ontzettend gezellig en daar uiteraard ook enkele laatste foto’s genomen van ons samen. Vond het helemaal super.

Dinsdagavond was de laatste avond bij “De Molen”, de stamchinees. Daar heb ik afscheid genomen van beide Rob’s, Sigmund, van de jongens uit de Veluwe en van de Molen zelf. Het was een heel gezellige avond. Maar toch ook met een raar gevoel. Ook al blijf ik altijd welkom, geen idee wanneer ik deze mannen weer ga zien….

De overige dagen stonden in het teken van inpakken, opruimen en mijn hysterische gedrag temperen, want wat had ik zin om naar huis te gaan. Echter verdween dat laatste gevoel ook weer snel, tijdens het opruimen werd alles zo definitief. Mijn kamer werd steeds leger, de vuilniszakken steeds voller. We ruimden de kastjes, koelkast en diepvries leeg, bekeken spullen die konden blijven voor nieuwe stagiaires…. Het was echt voorbij.
Die laatste dagen was ik dan ook behoorlijk onrustig, terwijl ik altijd zoveel rust over mij heen had op het eiland, deze laatste dagen gaven mij nogal chaos in mijn hoofd.
In de wetenschap dat thuis veel veranderd zou zijn, en hier alles zo lekker kalm was, vond ik het ineens toch niet meer zo leuk om terug te gaan.

Woensdagavond was de laatste avond “Mundo Birzarro”. Het gezelligste en meest knusse cafeetje wat ik ooit gezien heb. Daar traden Conny en Matthijs zoals gewoonlijk op. Conny had deze avond een heus afscheidsnummer voor mij. Ze zong: “That’s What Friends Are For”. Prachtig deed ze het. Er rolden zeker wat tranen over mijn gezicht, en voelde een trilling in mijn kin. En als ik er aan terugdenk, word ik weer ontroerd. Wat was het fijn de afgelopen tijd…..

De laatste twee dagen, donderdag en vrijdag, wilde ik absoluut alleen maar strand zien. We hebben de hele dag op BlauwBaai gelegen, fantastisch nog steeds. Als ik daar nu aan terug denk verlang ik er ontzettend naar. Zo prachtig als het daar is, warme zon en schaduw, lekkere vruchtencocktails, muziekje, boekje. Puur genieten. Alle rust nog even opsnuiven voordat het drukke leven weer zou gaan beginnen.

Zaterdag was het dan echt zo ver…. De dag van vertrek was ineens aangebroken. Mijn koffer stond gelukkig al helemaal klaar, dus ik hoefde alleen maar rustig wakker te worden, te douchen en te wachten. Conny kwam ons ophalen, zij zou ons naar het vliegveld brengen, onder het motto “Samen uit, samen thuis”. En dat vond ik ontzettend fijn. Na zo’n periode daar, waarin we soms weinig contact hadden en andere weken weer heel veel, bouw je toch een band op. Vond het altijd heerlijk om naar de muziek van Conny te gaan luisteren. Wel of niet in mijn eentje, het was altijd fijn.
Het was heel gek om op het vliegveld afscheid te nemen en de trap op te gaan….. weg van Curaçao en al mijn avonturen.

De vlucht ging heel voorspoedig. We hadden allen een eigen tv in de stoel van de voorganger. Zo verloor ik compleet het tijdsbesef. Ik kon alles bekijken wat ik wilde en zelfs spelletjes doen. Ik heb dan ook helemaal niet geslapen. Op een gegeven moment gaf de tv aan “Deze serie kunt u niet afkijken, de vluchttijd is te kort, wilt u toch verder gaan?”. We waren er al bijna!
Op Schiphol zelf duurde het wel erg lang, we moesten door een controle en het duurde ook erg lang voordat onze koffers arriveerden. Daarna nogmaals door een controle, gelukkig werden we er niet uitgepikt voor de 100%.
Toen konden we eindelijk naar buiten, daar gingen we dan…..
Tot mijn grote verbazing stonden daar Vera, Mireille en Jaminica. Wat geweldig! Met een spandoek. “Vermeijs, welkom terug van je reis”. Zo ontzettend lief en leuk! Dat zorgde voor een grote omhelzing en tranen van geluk. Natuurlijk ook mijn ouders en Koen. Wat gek….. ik was er weer…..
Lekker met zijn allen een kop thee gedronken en toen begon de rit naar huis.
Een grote hoge auto, rustige wegen, vangrails, strepen op de weg, veel rotondes… Heel anders.

Wat mij als eerste opviel in Nederland was absoluut de geur. Wat rook het hier lekker! Die geur had ik al tijden niet meer geroken, het rook als thuis. Vooral in de straat rook ik het heel sterk. Een frisse lucht, van gras en bloemetjes misschien. Heel fris en vrij. Dat vond ik wel een aparte ervaring.

En ja…. Toen weer thuis….. Anders, maar toch hetzelfde. Doodmoe was ik, een uurtje in de hangmat geslapen en toen gaan douchen. ’s Middags kwam familie. Wat was dat fijn! Eindelijk iedereen weer zien, en vooral vasthouden en zoenen. Het was een heerlijke middag. Ook al was ik doodmoe. Geweldig dat iedereen er was! Dank jullie wel!

De rest van de week veel afgesproken met vrienden. Ik zat constant op de fiets, wat had ik dat gemist! Donderdagavond direct gaan stappen, wat was het weer heerlijk! En zaterdags mijn welkom thuis feestje met vrienden. Ook dat was geweldig om alle jongens weer te zien. Het was gelijk weer ouderwets. Wat had ik ze gemist!
Het was wel lastig om uit mijn jetlag te komen, doordat ik alle avonden ontzettend laat ging slapen, ik bleef een beetje in het Curaçao ritme.

Nu is dus het gewone leven weer begonnen. Wat vooral opvalt, is dat, als ik hier een tijd niks doe, er ook niks gebeurt. Als ik op Curaçao niks deed, gebeurde er altijd wel wat. Iets geks op straat, of rondom het huis. Hier gebeuren geen bijzondere dingen. Alles is gewoon, zoals het is.

Inmiddels kan ik ook vertellen dat ik mijn diploma heb behaald. 13 juli heb ik deze ontvangen. Het was nog even spannend, omdat men een cijfer uit mijn derde studiejaar kwijt was. Dat betekende dat ik op mijn knieën moest met een officieel verzoek aan de examencommissie, of ik toch alstublieft mijn diploma mocht ontvangen. Omgekeerde wereld toch. Eigenlijk verloor ik daardoor de zin om überhaupt naar de diplomering te gaan. Achteraf toch blij dat ik wel geweest ben (Nederland verloor immers de finale, dus had ook geen andere dagbesteding). Er werd over alle studenten een leuk stukje verteld. Bij mij ging het over mijn ondernemerschap, mijn trip naar Curaçao en het behalen van mijn brevet. Erg leuk was dat!
Nu is het dus officieel. Anneke Vermeijs, logopedist.

Dit akkefietje met het diploma is wel iets waar ik aan moet wennen. De gekke regeltjes, de snelle frustraties en het hysterische gedoe. Ik kan mij er helemaal niet druk om maken. Want ik heb nog steeds een rustig gevoel over mij heen. Wel zou ik dit heel graag vasthouden, dus ik trek mij niet teveel aan van alle onzin. Eigenlijk is het gewoon lachwekkend. Bijvoorbeeld als je ziet hoe hysterisch iedereen doet als er een trein aankomt op het station. Ik vergat op het knopje te drukken om de deur te openen op het station, toen vlogen er wel drie armen langs mij heen om het knopje in te drukken. Eenmaal uit de trein rende iedereen als een gek naar de volgende, bang dat er geen plek voor ze was, maar dat was er heus wel. Ik stond echt te kijken hiervan, terwijl het eerst zo normaal was dat iedereen het deed, nu vind ik het eigenlijk nergens op slaan…..

Over treinen gesproken…, ik had in de trein een boete aan mijn broek hangen van 50 euro. Ik had namelijk geen geldig vervoersbewijs. Lang leve de OV-Chip, die blijkbaar niet naar behoren werkt. Ondanks dat de conductrice mij snapte, moest ik toch betalen. Klachten helpen geen zier. Want men zegt zonder pardon dat ik mijn pas in een verkeerde gleuf heb gestopt, mijn bankpas vast heb proberen op te laden i.p.v. de OV-Chip, of dat ik andere rare fratsen ermee uit heb gehaald. In ieder geval kletsen ze zich zonder pardon uit hun eigen fouten, met de meest rare beschuldigingen naar mij toe. Ik snap niet hoe mensen zo kunnen doen, het was hun fout, klaar, mijn pas was absoluut niet oplaadbaar. Er was geen pakket op te halen, wat ze ook zeggen. Natuurlijk lukte het afgelopen week ineens wel, waarbij mijn enige bewijs dus samen met het pakje in mijn OV-Chip verdween. Geen poot om op te staan dus. Het is gewoon onzinnig dat er zulke achterlijke regels zijn, die uiteindelijk zorgen voor boetes, terwijl ik niet heb gevraagd om zo’n achterlijke chip. Het is dus wel duidelijk. Nederland heeft rare systemen en daarvan is de OV-Chip de grootste. Het werkt niet naar behoren, maar men is te slap om dat toe te geven. Lang leve het feit dat alles elektronisch, sneller en beter moet, terwijl wij daar duidelijk nog niet aan toe zijn….


Ik sprak zaterdagnacht iemand die vier maanden weg geweest was van huis. Ze zei, “Gek is het hé, jij komt thuis, maar alles gaat door”. En inderdaad, het is gek. Bij alles wat ik zie sta ik stil. Een nieuwe winkel in de stad, een huis dat verbouwd is, een grote boom is verdwenen, een nieuw vloerkleed, mooie kleding van iemand of een ander kapsel. Alles is bijzonder, maar het antwoord luidt altijd “Oh, dat is al heel lang zo”.
Het voelt voor jezelf dat het bijzonder is dat je terug bent, want je ervaart alles anders, maar anderen ervaren het niet zo. Het is fijn dat je weer terug bent, even is dat gek en bijzonder, maar twee dagen later is het de normaalste zaak van de wereld dat ik overal weer bij ben. Logisch waarschijnlijk, maar bij mij blijft het hangen dat ik – 1 week terug, 2 weken terug, 3 weken terug – nog op Curaçao zat.
Ik kan dat gevoel maar lastig loslaten en het voelt ook alsof ik een beetje tussen twee werelden in hang. Het is lastig om te aarden op de een of andere manier, ook al klinkt dat misschien zwaar.
Op het moment dat ik thuis kwam was alles even weg, geen werk, geen school, geen relatie meer. Dat is een hele grote verandering ineens. Zeker nu het nog niet zo vlot met het vinden van een baan of een geschikte vervolgopleiding die mijn toekomstbeeld kan vervullen. Ik moet weer even nieuwe invulling vinden geloof ik…
Maar we gaan ervoor! Alles komt goed, en zo niet, dan toch. Yes!

Ondanks soms wisselende gevoelens, geniet ik er wel van dat ik weer thuis ben. Ik vind het heerlijk dat ik binnen 1 minuut bij mijn opa en oma ben. Dat ik bij tante Jannie en oom Jan op bezoek kon gaan om ze te bedanken voor alle mooie post. Dat ik op dinsdag de hele dag samen met Mireille en Vera bij het zwembad kan liggen. Dat ik samen met Anouk en anderen kan gaan stappen als ik teveel energie heb. Dat ik wanneer ik ook maar wil vrienden kan uitnodigen of naar ze toe kan gaan. Het is heel fijn om iedereen weer in de buurt te hebben.

Het is een fantastisch avontuur geweest. Het heeft mij veranderd, meer zelfvertrouwen gegeven. Ook al was het begin eng, de stap heb ik genomen. Ik ben een mooi avontuur aan gegaan.
Nu kijken wat de toekomst gaat brengen.
Ik heb een baan aangeboden gekregen bij de stichting op Curaçao. Daar kreeg ik laatst zelfs nog mailtjes over. Het is een prachtig compliment. Maar toch voelt de stap te groot om voor een paar jaar terug te gaan… Ook al mis ik het echt…. Alles.
Toch denk ik dat ik wel weer een keer op reis wil. Kijken naar al het moois wat de wereld te bieden heeft, de andere culturen opsnuiven. Hopelijk is er in de toekomst iemand die dit ook zou willen, zodat al het moois direct gedeeld kan worden.

Tot die tijd zit Curaçao nog in mijn hoofd…
- Het eiland waar iedereen altijd vrolijk en gastvrij is, ook wanneer ze materialistisch gezien niet veel te bieden hebben, liefde is er altijd.
- Het eiland waar flitspalen bestaan, maar er geen ontwikkelcentrum is voor de foto’s. Hardrijders zullen nooit gepakt worden.
- Het eiland waar het mogelijk is dat je een aantal uren in je huis opgesloten zit, omdat er besloten wordt om elektriciteit te schakelen, waardoor alle deuren en poorten niet meer werken.
- Het eiland waar men in overleg met de bevolking gaat bepalen of er behoefte is aan blaastesten. En waarbij deze niet worden ingevoerd op het moment dat een overgroot deel van de bevolking dit idee afwijst.
- Het eiland waar groen heel groen is, waar oranje ook groen is, en waar rood indien mogelijk ook groen is. Lekker racen, terwijl er geen haast is.
- Het eiland met amper verkeersregels, maar waar alles toch verbazingwekkend goed gaat
- Het eiland waar niemand zich druk maakt om tijd, of rare regels. Waar iedereen gewoon leeft, wat verbazingwekkend goed blijkt te werken.
- Het eiland waar iedereen rijk is, door de prachtige omgeving waarin zij zich begeven.
En zo is er nog zoveel meer….

Ik ben blij dat ik dit alles gedaan heb. Het was top! Iedereen op Curaçao bedankt voor de rust, en de prachtige tijd. Iedereen in Nederland bedankt voor alle kaarten en berichten, het deed mij goed om het contact met thuis enigszins te kunnen behouden op deze manier.
En vooral natuurlijk hartelijk dank voor het trouw mee beleven van mijn reis! Super!

Conny, Rob, Rob, Sigmund, Monique en Roanht:
Masha danki tur kos! Mi ta sinti boso falta.

Heel veel liefs van Anneke. Op naar het nieuwe avontuur!