Allereerst dank voor de vele uitleg over de honden van het vorige verhaal. Zelfs via de mail een complete uitleg over het paargedrag van honden ontvangen. Hartelijk dank allen voor deze zeer nuttige en interessante informatie. Toch ben ik nog steeds overtuigd van het feit, dat wanneer jullie het gezien zouden hebben, ook bij jullie twijfel naar boven zou zijn gekomen.
Ook ben ik voldoende gestraft voor mijn gluur gedrag. Afgelopen donderdag werd ik namelijk door een van de twee honden zeer agressief benaderd. Ik kwam aanlopen vanuit stage en zag de beste hond al staan. Grommend en langzaam zijn tanden ontblotend. Anderen honden fokten hem op van achter het hek. De hond kwam op mij af, waar ik toch behoorlijk angstig van werd. Ik zag op de hoek een man in zijn (zeer grote) auto stappen, hopend dat hij mijn kant op zou rijden. Dat deed hij gelukkig ook en hij joeg de hond terug over het hek. Dat is vast mijn redding geweest. Ik zou niet weten wat ik had moeten doen wanneer de hond echt dicht bij mij was gekomen. Nu hoop ik maar dat deze hond zijn lesje heeft geleerd, want het geluk dat de buurman net van huis ging, komt vast geen tweede keer.

De stage bevalt nog steeds ontzettend goed. Er gebeuren niet meer veel nieuwe dingen natuurlijk. Vandaar dat het lastiger wordt om erover te schrijven. Maar toch blijft het erg leuk om hier aan het werk te zijn. Een van mijn cliënten bij de gehandicaptenzorg heeft een communicatiehulpmiddel van mij gekregen. Ze heeft een keykoord, met daaraan drie kaarten. Deze kaart heeft aan beide kanten 6 vakjes met pictogrammen. Dit gaat over ‘Mensen’, ‘Dingen’, ‘Handelingen’. Deze onderwerpen worden nog uitgebreid. Aan de hand van dit hulpmiddel kan zij communiceren met anderen. Zo kan ze aangeven wat ze wil eten of drinken. Of ze naar buiten wil gaan, of zij haar moeder wil bellen enzovoort. Ze was ontzettend blij toen ik het aan haar overhandigde en ze oefende er goed mee. Ik hoorde aan het eind van de week dat zij er dolblij mee is. Ze loopt er echt mee rond te paraderen. De groepsleider zei dat ze er echt mee probeert te praten. Dus deze stap is zeer geslaagd. Nu zal het steeds uitgebreid worden. Ik ben heel benieuwd hoe ver we gaan komen.
Een andere cliënt van mij krijgt volgende week zijn communicatieapparaat. Maandag zal ik de pictogrammen in elkaar zetten en dinsdag ga ik het apparaat inspreken. ’s Middags ga ik dan met hem oefenen, hij kan de knop dan indrukken en dan hoor je mijn stem met het woord of de zin die hij wil zeggen. Toen ik hem vertelde dat hij het volgende week zou krijgen, was hij ontzettend blij.

Bij de revalidatie is het ontzettend druk, er is een collega logopedist vertrokken waardoor Monique veel cliënten over moet nemen. Er zijn op dinsdag weer vele pictogrammen samengesteld om zo allerlei platen te verzamelen over de ‘alledaagse leefomgeving’. Ook weer meegewerkt aan de cliëntenbehandelingen. Ik blijf er van genieten.

Woensdag weer verder gegaan met de gehandicaptenzorg, de behandelingen verliepen goed. Het meisje dat ik behandelde deed deze keer beter mee dan ooit. En ook haar concentratie bleef de gehele behandeling goed bij. Dit was erg prettig. Toen we klaar waren en ik haar gedag zei, riep ze ‘ayo dushi!’. Ik hoorde al dat dit, vanuit haar, erg veel betekende. Omdat ze normaalgesproken ook erg nors kan doen en mensen kan uitschelden. Dat ze mij ‘dushi’ noemt is dus een heel goed teken en dat zal ook samenhangen met het goede verloop van de behandeling.

Donderdag was het weer enorm druk bij de revalidatie. Er was een paar weken terug een meisje van 21 jaar binnen gekomen, zij heeft links een volledige verlamming en rechts voor 50%, haar begrip is aangetast en ook haar spraak is erg verslechterd. Ik heb haar samen met een andere cliënt behandeld. Het is voor haar erg moeilijk en je merkt ook dat ze, emotioneel gezien, veel moeite heeft met het uitvoeren van lastige opdrachten. Het is best vreemd om geconfronteerd te worden met een meisje van je eigen leeftijd, die plotseling dit meemaakt. Het was geheel onverwacht, er waren aderen richting de hersenen verstopt geraakt , en van het ene op het andere moment was het afgelopen.
Ook is er een nieuwe cliënt binnen gekomen vanuit het ziekenhuis. Een jongen van 19 jaar. Hij heeft een auto ongeluk gehad, tegen een boom aangereden. Nu is hij verlamd aan de onderzijde van zijn lichaam. Hij heeft een tracheacanule gekregen (een buisje, die in de luchtpijp gezet wordt, bij de keel zie je dan een knopje/buisje). Dit heeft hij omdat zijn luchtpijp geheel is opgezet. De jongen kan wel eten, dus het achterste deel, richting de slokdarm, is vrij. Maar ademen lukt niet, wanneer hij ademt door zijn neus, komt de lucht niet in zijn longen. Daarom heb je het buisje. Echter kan hij ook niet meer spreken doordat de lucht niet bij de stembanden kan komen. En het buisje wordt onder de stembanden geplaatst, dus lucht gaat ook vroegtijdig naar buiten. De jongen kan gelukkig zijn handen nog wel gebruiken, waardoor hij communiceert via de laptop. Het is nu van belang hem met krachttraining de kans te geven om veel longinhoud te krijgen. Dit kan door te trainen dat hij ook zijn flanken leert gebruiken. Dat zijn de zijkanten van je lichaam, daar kun je ook lucht opslaan. Dit is lastig om te leren. Wanneer je de flanken aanspant, wordt de ademhaling verdiept en is er een betere controle. Hierdoor worden de longen vergroot en krijg je meer onderdruk. Dit is van belang wanneer de jongen zal gaan praten met de tracheacanule. Er is namelijk een aanpassing, waardoor je hiermee kunt spreken. Wanneer je op het knopje drukt, wordt er iets omgezet waardoor je kunt stemgeven. Je kunt dan tussendoor niet ademhalen, daarom is het belangrijk om veel longinhoud te hebben, dan kun je namelijk lange zinnen produceren. Wanneer je het knopje loslaat, kun je weer ademhalen. Zo gaat dat dan voort. Een lastige techniek, maar toch erg mooi dat het bestaat.
Wederom dus weer erg confronterend. Ik heb hier ooit een gastcollege over gehad, dit was enorm interessant. Nu kan ik mijn kennis daarover dus in de praktijk brengen. Dit vind ik wel helemaal geweldig. Ik hoop van harte dat het gaat lukken om deze jongen weer goed te leren spreken.

Vrijdag is de projectdag. Vorige week hebben we de literatuurstudie opgestuurd. Echter hadden we nog geen feedback ontvangen. Het wordt volgende week maandag pas besproken, dus deze dag konden we niet verder. Dat betekend dus een lekker relaxt dagje vrij, maar dat is geen straf in Curaçao. Alle boodschappen weer gedaan en lekker in de tuin rond gehangen.

Zaterdag zijn we wederom naar de film geweest, dit maal een beetje kansloze film, namelijk valentine’s day. Heel toepasselijk op 13 maart. Maar er speelden wat knapperds in, dus we konden het niet aan ons voorbij laten gaan. Het was best een grappige film. Het kost ook vrij weinig om naar de bioscoop te gaan, omgerekend zo’n 5 euro. En we hoorden deze dag ook dat je op dinsdagavond het tweede kaartje gratis krijgt. Dat is dan helemaal super natuurlijk. Waarschijnlijk zullen we nog wel vaker gaan dus, want ze draaien over het algemeen leuke films.
Rond 17.00 uur waren we weer thuis, omdat we nog lekker op een terrasje hadden gezeten. En op het fort hebben gestaan, een mooi uitzicht is daar. Daar zie je ook het zwembad van het renaissance hotel. Dat is echt prachtig. Het ligt hoog en ze hebben er een soort strand van gemaakt. Het zwembad zit compleet vol, waardoor je dus geen stenen rand ziet. Hierdoor lijkt het echt alsof je in de zee zwemt, omdat dit in elkaar overloopt. Ontzettend leuk, helaas is het enkel voor hotelgasten.

Tegen 20:00 uur vroegen de Belgische stagiaires of wij met hun mee gingen naar een feestje op het DaaiBooiBaai strand. Er schenen daar Nederlandse jongens met een band op te gaan treden. We hebben even voor en nadelen afgewogen. Onder andere dat het natuurlijk wel ontzettend leuk is zo’n strandfeestje, maar dat de weg erheen ook wel erg lang, donker en onvoorspelbaar is. We hadden even contact opgenomen met Conny en die kwam eigenlijk met hetzelfde. Uiteindelijk hebben we toen gezegd, we gaan… deze dingen horen bij Curaçao en je kunt niet altijd thuis blijven omdat het misschien iets te spannend is. Dus we hebben ons snel omgekleed en zijn vertrokken. We hebben de drie andere stagiaires opgepikt (Lindsay, Liesbeth en Inge) en zijn toen naar het strand gegaan. Dat is een half uur rijden in het pikdonker met bochten die overal en nergens heen lijken te gaan, je ziet dus helemaal niets. Dat was wel spannend, maar ook wel weer leuk.
Eenmaal aangekomen bij het strand, waren er redelijk wat mensen. Er was een familie die net klaar waren met de BBQ, zij vertrokken al snel. We zagen een groep jongens, dat waren ze vast, dus wij gingen erheen. Toen bleek dat de jongens geen idee hadden wie Lindsay, Liesbeth en Inge waren. Dat was dus even een rare aankomst. We zijn toen eerst even bij het water gaan zitten, om te bespreken of we zouden blijven. Maar het was wel ontzettend mooi daar in het donker, wanneer je de zee hoort en een prachtige heldere sterrenhemel ziet, met hier en daar een vallende ster. Een van de jongens kwam met een olielamp naar ons toe en vroeg ons naar het kampvuur te komen. Dat hebben we toen toch maar gedaan. Van die ‘Nederlandse Band’ hebben we overigens niets gemerkt, er kwam enkel muziek uit hun iPods. Dus, ik kan niets vertellen over hun muzikale kwaliteiten. Wel hoorde ik van ze dat ze woensdagavond zullen optreden in het café waar Conny op woensdagavond ook is. Dus wie weet gaan we daar nog kijken. In ieder geval is het wel een gezellige avond geworden, we hebben bij het kampvuur gezeten en hebben gekletst en gekaart. Toen was het zo 03:30 uur en hebben we besloten om naar huis te gaan. Iedereen bleef daar verder slapen (er sliepen hier en daar al mensen). Dit schijnen ze elke zaterdag te doen. Op zich wel erg lekker, wanneer je wat spullen hebt om het comfortabel te maken, zal dat vast een fijne nacht zijn onder de mooie sterrenhemel. Zij waren zelf erg goed voorbereid, zelfs hangmatten hadden ze bij zich, dus ze hebben vast lekker geslapen. Om 03:30 uur dus terug gegaan, misschien dat we meer gewend waren aan het donker dan op de heenweg, ik kon alles wel iets beter zien deze keer. Dat was wel prettig. En er was praktisch niemand op de weg, dus ik werd ook niet zo vaak verblind door de grote lichten van andere automobilisten.
Dit was dus onze eerste kampvuur party, die iets minder party bleek te zijn dan gedacht, maar toch was het erg gezellig.

Op zondag ben ik om 10.00 uur uit bed gegaan om een beetje buiten te zitten en daar wakker te worden. Van te lang in bed liggen krijg ik alleen maar hoofdpijn. Deze dag ook lekker rustig aan, bij het zwembad, gewoon gezellig.

Begin van deze week dacht ik dat ik voor dit verhaal echt geen input meer zou hebben. Stage gaat namelijk nog steeds zijn gang, het gaat heel goed, het blijft heel leuk en leerzaam. Maar veel bijzonderheden zou ik vast niet meer meemaken.
Nu is het zo dat Marjolijn en ik woensdagmiddag richting Otrabanda zijn gaan rijden. Daar lag wederom een prachtig schip. “Adventures of the Seas” ditmaal. Nog groter dan de vorige, erg leuk om te zien. We zijn op hetzelfde muurtje gaan zitten, waardoor wij alle toeristjes gigantisch in de weg zaten, er waren namelijk massa’s mensen die een foto wilden maken van dit mooie schip. Via Riffort (een mooi binnenplaatsje met kroegjes, terrasjes en souvenirwinkels) liepen wij door naar de pondjesbrug. Daar zijn we overheen gegaan, om even in Punda in een winkeltje te kijken. Toen wij via de brug terug wilden lopen ging plotseling de bel. Het teken dat deze open zou draaien omdat er een boot of schip langs moest. Wij hadden al meerdere malen gezien dat veel mensen zonder haast doorliepen wanneer de bel ging. Dus ook wij maakten gebruik van dit moment door foto’s te maken (van de steeds leger wordende brug). Er was nog een Amerikaans stel wat ons op de foto wilde zetten (deze is helaas mislukt) en wij maakten nog gezellig een foto van hen. Op een gegeven moment lag de brug geheel aan de andere kade. Zo stonden wij vlak naast een groot schip de “Noordam” (Ik ken ze straks allemaal..). Wederom schoten wij vrolijk foto’s. Op een gegeven moment kwamen wij erachter dat wij de enigen waren die nog op de brug stonden. En terwijl wij richting de kade liepen, zagen wij ook dat het hek gesloten was. Dit betekende dat wij er niet af konden en opgesloten zaten op de Pondjesbrug! Wat wil je nog meer tijdens een bezoek op Curaçao. Niemand kan waarschijnlijk zeggen dat zij op een open en lege Pondjesbrug hebben gestaan, dachten wij nog. Na vele foto’s begonnen bij ons wel wat doemscenario’s op te komen. Het was namelijk 16:00 uur geweest en stel nou dat de brug dan gewoon niet meer dicht gaat. (Er zijn immers pondjes die de mensen van de ene naar de andere kant kunnen brengen). Wij maakten ons al klaar voor een lange nacht op de Pondjesbrug, zuinig doen met water en we maakten het ons gemakkelijk door te gaan zitten en liggen op de brug. Een aantal keer vroegen voorbijgangers of wij vastzaten op de brug. Een mevrouw bood aan om drinken voor ons te gaan kopen zodat we het zouden overleven in de zon. Marjolijn begon namelijk al witte bh-bandjes te creëren op haar steeds rodere huid. Het werd steeds stiller om ons heen, want er stonden ook geen mensen meer voor het hek te wachten tot deze open ging. We zagen een bord staan en waren al bang dat daar op zou staan “Brug is tussen 16:00 uur en 06:00 uur gesloten. Dit konden wij echter niet zien vanaf onze positie. Welgeteld een uur later, toen wij maar foto’s van onszelf aan het maken waren, kwamen wij tot de ontdekking dat de brug langzaam in beweging was gekomen. Hij ging weer dicht! Om 16:45 uur konden wij eindelijk de Pondjesbrug verlaten. Een uur lang hebben wij daar dus doorgebracht. Eenmaal er af, bekeken wij het bord nog eens goed. Daar stond “Wanneer de bel klinkt, dient iedereen zo snel mogelijk de brug te verlaten”. “Het is ten strengste verboden om je op de brug te begeven wanneer de hekken gesloten zijn”. Zie daar, onze eerste echte overtreding!
De moraal van dit verhaal.:
“Ook al slaat je toeristenhart nog zo snel, en wil je vele foto’s knallen. Hoor je op de brug een bel, verlaat deze dan als een malle…”

Heel veel liefs, Anneke