De aller- allerlaatste....

Ik weet het, dit laatste verhaal komt veel later dan verwacht. Daar ik in Curaçao zo gedisciplineerd iedere zondag een verhaal plaatste, zo snel is deze routine verloren gegaan na mijn terugkomst in Nederland.
Nu wordt het echter toch wel tijd om mijn laatste verhaal te posten, immers zijn er in Curaçao en tijdens mijn terugkomst nog dingen gebeurd die tot dit mooie avontuur behoren.

De maandag nadat ik samen met Marjolijn en Ron op Aruba was geweest waren we allemaal mooi gekleurd. De meningen waren verdeeld over deze kleur, bruin, bronzig bruin of rood, het was onduidelijk. Waarschijnlijk neigde het naar het laatste. Deze dag zijn we dus zoveel mogelijk uit de zon gebleven, maar zijn we ook nog even gaan winkelen. Uiteraard voor Ron, hij wilde nog een hangmat zodat hij op Sint Maarten indruk kon maken op de meisjes.
’s Avonds hadden Marjolijn en ik een afscheidsetentje van stage. Ron lieten we achter met bolletjes en knakworstjes, blij als een klein kind was hij.
We hadden afgesproken bij “The Green House”. Dit restaurant hadden we al vaak gezien, het was vlakbij ons. Dit had Roanht mij al eerder bevestigd. Wij kwamen volgens de Antilliaanse begrippen op tijd, vijf minuten te laat. We besloten wat te drinken aan de bar, de rest was namelijk echt Antilliaans Toen de barman ons een menukaart voorschoof zagen wij dat er twee locaties waren van “The Green House”. Dat bracht ons aan het twijfelen, na een telefoontje naar Roanht bleek dat wij inderdaad in het verkeerde restaurant zaten. Zelfs voor logopedisten is communiceren soms lastig…..
Meer dan laat kwamen wij dus aan in het juiste restaurant, en zelfs daar kijkt niemand van op. Geniaal toch als je zo rustig leeft.
Het was een heerlijke avond, met allemaal lekker Antilliaans eten. Ontzettend gezellig en daar uiteraard ook enkele laatste foto’s genomen van ons samen. Vond het helemaal super.

Dinsdagavond was de laatste avond bij “De Molen”, de stamchinees. Daar heb ik afscheid genomen van beide Rob’s, Sigmund, van de jongens uit de Veluwe en van de Molen zelf. Het was een heel gezellige avond. Maar toch ook met een raar gevoel. Ook al blijf ik altijd welkom, geen idee wanneer ik deze mannen weer ga zien….

De overige dagen stonden in het teken van inpakken, opruimen en mijn hysterische gedrag temperen, want wat had ik zin om naar huis te gaan. Echter verdween dat laatste gevoel ook weer snel, tijdens het opruimen werd alles zo definitief. Mijn kamer werd steeds leger, de vuilniszakken steeds voller. We ruimden de kastjes, koelkast en diepvries leeg, bekeken spullen die konden blijven voor nieuwe stagiaires…. Het was echt voorbij.
Die laatste dagen was ik dan ook behoorlijk onrustig, terwijl ik altijd zoveel rust over mij heen had op het eiland, deze laatste dagen gaven mij nogal chaos in mijn hoofd.
In de wetenschap dat thuis veel veranderd zou zijn, en hier alles zo lekker kalm was, vond ik het ineens toch niet meer zo leuk om terug te gaan.

Woensdagavond was de laatste avond “Mundo Birzarro”. Het gezelligste en meest knusse cafeetje wat ik ooit gezien heb. Daar traden Conny en Matthijs zoals gewoonlijk op. Conny had deze avond een heus afscheidsnummer voor mij. Ze zong: “That’s What Friends Are For”. Prachtig deed ze het. Er rolden zeker wat tranen over mijn gezicht, en voelde een trilling in mijn kin. En als ik er aan terugdenk, word ik weer ontroerd. Wat was het fijn de afgelopen tijd…..

De laatste twee dagen, donderdag en vrijdag, wilde ik absoluut alleen maar strand zien. We hebben de hele dag op BlauwBaai gelegen, fantastisch nog steeds. Als ik daar nu aan terug denk verlang ik er ontzettend naar. Zo prachtig als het daar is, warme zon en schaduw, lekkere vruchtencocktails, muziekje, boekje. Puur genieten. Alle rust nog even opsnuiven voordat het drukke leven weer zou gaan beginnen.

Zaterdag was het dan echt zo ver…. De dag van vertrek was ineens aangebroken. Mijn koffer stond gelukkig al helemaal klaar, dus ik hoefde alleen maar rustig wakker te worden, te douchen en te wachten. Conny kwam ons ophalen, zij zou ons naar het vliegveld brengen, onder het motto “Samen uit, samen thuis”. En dat vond ik ontzettend fijn. Na zo’n periode daar, waarin we soms weinig contact hadden en andere weken weer heel veel, bouw je toch een band op. Vond het altijd heerlijk om naar de muziek van Conny te gaan luisteren. Wel of niet in mijn eentje, het was altijd fijn.
Het was heel gek om op het vliegveld afscheid te nemen en de trap op te gaan….. weg van Curaçao en al mijn avonturen.

De vlucht ging heel voorspoedig. We hadden allen een eigen tv in de stoel van de voorganger. Zo verloor ik compleet het tijdsbesef. Ik kon alles bekijken wat ik wilde en zelfs spelletjes doen. Ik heb dan ook helemaal niet geslapen. Op een gegeven moment gaf de tv aan “Deze serie kunt u niet afkijken, de vluchttijd is te kort, wilt u toch verder gaan?”. We waren er al bijna!
Op Schiphol zelf duurde het wel erg lang, we moesten door een controle en het duurde ook erg lang voordat onze koffers arriveerden. Daarna nogmaals door een controle, gelukkig werden we er niet uitgepikt voor de 100%.
Toen konden we eindelijk naar buiten, daar gingen we dan…..
Tot mijn grote verbazing stonden daar Vera, Mireille en Jaminica. Wat geweldig! Met een spandoek. “Vermeijs, welkom terug van je reis”. Zo ontzettend lief en leuk! Dat zorgde voor een grote omhelzing en tranen van geluk. Natuurlijk ook mijn ouders en Koen. Wat gek….. ik was er weer…..
Lekker met zijn allen een kop thee gedronken en toen begon de rit naar huis.
Een grote hoge auto, rustige wegen, vangrails, strepen op de weg, veel rotondes… Heel anders.

Wat mij als eerste opviel in Nederland was absoluut de geur. Wat rook het hier lekker! Die geur had ik al tijden niet meer geroken, het rook als thuis. Vooral in de straat rook ik het heel sterk. Een frisse lucht, van gras en bloemetjes misschien. Heel fris en vrij. Dat vond ik wel een aparte ervaring.

En ja…. Toen weer thuis….. Anders, maar toch hetzelfde. Doodmoe was ik, een uurtje in de hangmat geslapen en toen gaan douchen. ’s Middags kwam familie. Wat was dat fijn! Eindelijk iedereen weer zien, en vooral vasthouden en zoenen. Het was een heerlijke middag. Ook al was ik doodmoe. Geweldig dat iedereen er was! Dank jullie wel!

De rest van de week veel afgesproken met vrienden. Ik zat constant op de fiets, wat had ik dat gemist! Donderdagavond direct gaan stappen, wat was het weer heerlijk! En zaterdags mijn welkom thuis feestje met vrienden. Ook dat was geweldig om alle jongens weer te zien. Het was gelijk weer ouderwets. Wat had ik ze gemist!
Het was wel lastig om uit mijn jetlag te komen, doordat ik alle avonden ontzettend laat ging slapen, ik bleef een beetje in het Curaçao ritme.

Nu is dus het gewone leven weer begonnen. Wat vooral opvalt, is dat, als ik hier een tijd niks doe, er ook niks gebeurt. Als ik op Curaçao niks deed, gebeurde er altijd wel wat. Iets geks op straat, of rondom het huis. Hier gebeuren geen bijzondere dingen. Alles is gewoon, zoals het is.

Inmiddels kan ik ook vertellen dat ik mijn diploma heb behaald. 13 juli heb ik deze ontvangen. Het was nog even spannend, omdat men een cijfer uit mijn derde studiejaar kwijt was. Dat betekende dat ik op mijn knieën moest met een officieel verzoek aan de examencommissie, of ik toch alstublieft mijn diploma mocht ontvangen. Omgekeerde wereld toch. Eigenlijk verloor ik daardoor de zin om überhaupt naar de diplomering te gaan. Achteraf toch blij dat ik wel geweest ben (Nederland verloor immers de finale, dus had ook geen andere dagbesteding). Er werd over alle studenten een leuk stukje verteld. Bij mij ging het over mijn ondernemerschap, mijn trip naar Curaçao en het behalen van mijn brevet. Erg leuk was dat!
Nu is het dus officieel. Anneke Vermeijs, logopedist.

Dit akkefietje met het diploma is wel iets waar ik aan moet wennen. De gekke regeltjes, de snelle frustraties en het hysterische gedoe. Ik kan mij er helemaal niet druk om maken. Want ik heb nog steeds een rustig gevoel over mij heen. Wel zou ik dit heel graag vasthouden, dus ik trek mij niet teveel aan van alle onzin. Eigenlijk is het gewoon lachwekkend. Bijvoorbeeld als je ziet hoe hysterisch iedereen doet als er een trein aankomt op het station. Ik vergat op het knopje te drukken om de deur te openen op het station, toen vlogen er wel drie armen langs mij heen om het knopje in te drukken. Eenmaal uit de trein rende iedereen als een gek naar de volgende, bang dat er geen plek voor ze was, maar dat was er heus wel. Ik stond echt te kijken hiervan, terwijl het eerst zo normaal was dat iedereen het deed, nu vind ik het eigenlijk nergens op slaan…..

Over treinen gesproken…, ik had in de trein een boete aan mijn broek hangen van 50 euro. Ik had namelijk geen geldig vervoersbewijs. Lang leve de OV-Chip, die blijkbaar niet naar behoren werkt. Ondanks dat de conductrice mij snapte, moest ik toch betalen. Klachten helpen geen zier. Want men zegt zonder pardon dat ik mijn pas in een verkeerde gleuf heb gestopt, mijn bankpas vast heb proberen op te laden i.p.v. de OV-Chip, of dat ik andere rare fratsen ermee uit heb gehaald. In ieder geval kletsen ze zich zonder pardon uit hun eigen fouten, met de meest rare beschuldigingen naar mij toe. Ik snap niet hoe mensen zo kunnen doen, het was hun fout, klaar, mijn pas was absoluut niet oplaadbaar. Er was geen pakket op te halen, wat ze ook zeggen. Natuurlijk lukte het afgelopen week ineens wel, waarbij mijn enige bewijs dus samen met het pakje in mijn OV-Chip verdween. Geen poot om op te staan dus. Het is gewoon onzinnig dat er zulke achterlijke regels zijn, die uiteindelijk zorgen voor boetes, terwijl ik niet heb gevraagd om zo’n achterlijke chip. Het is dus wel duidelijk. Nederland heeft rare systemen en daarvan is de OV-Chip de grootste. Het werkt niet naar behoren, maar men is te slap om dat toe te geven. Lang leve het feit dat alles elektronisch, sneller en beter moet, terwijl wij daar duidelijk nog niet aan toe zijn….


Ik sprak zaterdagnacht iemand die vier maanden weg geweest was van huis. Ze zei, “Gek is het hé, jij komt thuis, maar alles gaat door”. En inderdaad, het is gek. Bij alles wat ik zie sta ik stil. Een nieuwe winkel in de stad, een huis dat verbouwd is, een grote boom is verdwenen, een nieuw vloerkleed, mooie kleding van iemand of een ander kapsel. Alles is bijzonder, maar het antwoord luidt altijd “Oh, dat is al heel lang zo”.
Het voelt voor jezelf dat het bijzonder is dat je terug bent, want je ervaart alles anders, maar anderen ervaren het niet zo. Het is fijn dat je weer terug bent, even is dat gek en bijzonder, maar twee dagen later is het de normaalste zaak van de wereld dat ik overal weer bij ben. Logisch waarschijnlijk, maar bij mij blijft het hangen dat ik – 1 week terug, 2 weken terug, 3 weken terug – nog op Curaçao zat.
Ik kan dat gevoel maar lastig loslaten en het voelt ook alsof ik een beetje tussen twee werelden in hang. Het is lastig om te aarden op de een of andere manier, ook al klinkt dat misschien zwaar.
Op het moment dat ik thuis kwam was alles even weg, geen werk, geen school, geen relatie meer. Dat is een hele grote verandering ineens. Zeker nu het nog niet zo vlot met het vinden van een baan of een geschikte vervolgopleiding die mijn toekomstbeeld kan vervullen. Ik moet weer even nieuwe invulling vinden geloof ik…
Maar we gaan ervoor! Alles komt goed, en zo niet, dan toch. Yes!

Ondanks soms wisselende gevoelens, geniet ik er wel van dat ik weer thuis ben. Ik vind het heerlijk dat ik binnen 1 minuut bij mijn opa en oma ben. Dat ik bij tante Jannie en oom Jan op bezoek kon gaan om ze te bedanken voor alle mooie post. Dat ik op dinsdag de hele dag samen met Mireille en Vera bij het zwembad kan liggen. Dat ik samen met Anouk en anderen kan gaan stappen als ik teveel energie heb. Dat ik wanneer ik ook maar wil vrienden kan uitnodigen of naar ze toe kan gaan. Het is heel fijn om iedereen weer in de buurt te hebben.

Het is een fantastisch avontuur geweest. Het heeft mij veranderd, meer zelfvertrouwen gegeven. Ook al was het begin eng, de stap heb ik genomen. Ik ben een mooi avontuur aan gegaan.
Nu kijken wat de toekomst gaat brengen.
Ik heb een baan aangeboden gekregen bij de stichting op Curaçao. Daar kreeg ik laatst zelfs nog mailtjes over. Het is een prachtig compliment. Maar toch voelt de stap te groot om voor een paar jaar terug te gaan… Ook al mis ik het echt…. Alles.
Toch denk ik dat ik wel weer een keer op reis wil. Kijken naar al het moois wat de wereld te bieden heeft, de andere culturen opsnuiven. Hopelijk is er in de toekomst iemand die dit ook zou willen, zodat al het moois direct gedeeld kan worden.

Tot die tijd zit Curaçao nog in mijn hoofd…
- Het eiland waar iedereen altijd vrolijk en gastvrij is, ook wanneer ze materialistisch gezien niet veel te bieden hebben, liefde is er altijd.
- Het eiland waar flitspalen bestaan, maar er geen ontwikkelcentrum is voor de foto’s. Hardrijders zullen nooit gepakt worden.
- Het eiland waar het mogelijk is dat je een aantal uren in je huis opgesloten zit, omdat er besloten wordt om elektriciteit te schakelen, waardoor alle deuren en poorten niet meer werken.
- Het eiland waar men in overleg met de bevolking gaat bepalen of er behoefte is aan blaastesten. En waarbij deze niet worden ingevoerd op het moment dat een overgroot deel van de bevolking dit idee afwijst.
- Het eiland waar groen heel groen is, waar oranje ook groen is, en waar rood indien mogelijk ook groen is. Lekker racen, terwijl er geen haast is.
- Het eiland met amper verkeersregels, maar waar alles toch verbazingwekkend goed gaat
- Het eiland waar niemand zich druk maakt om tijd, of rare regels. Waar iedereen gewoon leeft, wat verbazingwekkend goed blijkt te werken.
- Het eiland waar iedereen rijk is, door de prachtige omgeving waarin zij zich begeven.
En zo is er nog zoveel meer….

Ik ben blij dat ik dit alles gedaan heb. Het was top! Iedereen op Curaçao bedankt voor de rust, en de prachtige tijd. Iedereen in Nederland bedankt voor alle kaarten en berichten, het deed mij goed om het contact met thuis enigszins te kunnen behouden op deze manier.
En vooral natuurlijk hartelijk dank voor het trouw mee beleven van mijn reis! Super!

Conny, Rob, Rob, Sigmund, Monique en Roanht:
Masha danki tur kos! Mi ta sinti boso falta.

Heel veel liefs van Anneke. Op naar het nieuwe avontuur!

Het laatste verhaal vanuit Curaçao

Zo…. Laat ik eens beginnen met een wellicht ietwat vreemde mededeling….. dit is mijn laatste blog vanuit Curaçao! Aangezien ik altijd op zondagavond een verhaal plaats…. Vast komt er volgende week nog een afsluitend stuk, over de allerlaatste week en mijn thuiskomst. Maar vanuit Curaçao zal ik niet meer schrijven. En dat voelt best vreemd.

Het is een gekke week geweest. Maandag waren wij vrij omdat er een teambuilding dag was bij de SGR-Groep. Stagiaires zouden hier niet aan deelnemen en aangezien Nederland een voetbalwedstrijd moest spelen, mochten wij thuisblijven. Zoals al eerder gezegd, gingen wij voetbal kijken bij de duikschool. Echter toen wij daar rond 07.15 uur voor de deur stonden, was er niemand. Snel wilden wij weer vertrekken, maar toen kwam er toch iemand aan, echter bleef het bij ons drieën. De eigenaar van het restaurant bij de duikschool had nog niets klaargezet en ging rustig zijn stoeltjes neerzetten, we boden aan om te helpen zodat hij de televisie kon gaan zoeken. Nadat deze eindelijk hing keken we via CNN naar de wedstrijd, met op één scherm, vijf verschillende deelschermen, daarbij natuurlijk nog oersaai Engels commentaar. De niet al te spannende wedstrijd werd er daardoor niet spannender op. In de rust hebben Marjolijn en ik dan ook besloten om ons richting de stad te begeven. Onderweg verblijdde Denemarken ons met een eigen doelpunt. Vervolgens schoven we aan in een gezellig café, hier hingen veel tv’s en er was een leuke sfeer. Doordat we laat waren, hadden we plekken achterin, hierdoor hadden we niet zulk goed zicht op de tv’s, maar gingen we af op het geluid. Dit resulteerde in teveel blijdschap voor een wedstrijd die met 3-0 eindigde naar onze mening, dit hebben we twee uur later bijgesteld, toen kwamen we erachter dat het 2-0 was. Echter werd er zo hard gejoeld toen van Bommel een schot op doel had, dat wij in de veronderstelling waren dat deze er echt wel in zat.
De maandag zijn we verder bezig geweest met het voorbereiden van de presentatie over het slikprotocol. Ook hebben we geskyped met Carry, onze docent uit Nederland, dat was erg leuk. Ondertussen was ik met een mevrouw aan het bellen die met een telefonisch consult de tv hielp repareren (wat mislukte) en ik had twee mannen in mijn slaapkamer omdat zij de airco gingen ontdoen van een dode salamander (die er niet in zat). Druk avondje dus.
Het gebeuren rond de airco kwam door de nog steeds aanhoudende nare geur in en rondom mijn kamer, ik denk zelf dat het door de riolering komt (ofwel, de beerput, want riolering is er niet). De huisbaas dacht echter aan rottende beesten in mijn airco. Nu zei de reparateur dat het geheel geen overbodige luxe was dat mijn airco werd schoongemaakt, maar het was niet de reden van de stank. Aangezien de doucheputjes van alle douches nu ook niet meer doorlopen, denk ik toch echt dat ik wel een beetje gelijk heb….

Dinsdag was het dan zo ver, de aller- allerlaatste stagedag. Met deze dag sloot ik mijn stage op Curaçao af, maar het was ook mijn laatste stagedag voor deze opleiding. Heel apart. Ik heb afscheid genomen van alle collega’s, ik had kaartjes voor ze geschreven en wat lekkers meegenomen. Voor mijn begeleidsters had ik wat leuks gekocht en voor de cliënten had ik ook lekkere koekjes. Ik vond het best naar om afscheid te nemen, aan veel cliënten ben ik namelijk toch gehecht geraakt. De meneer waarover ik wel vaak heb verteld, pakte heel lief mijn hand en drukte er een kus op, onder een ietwat minder vrolijk ‘noenoenoe’. Een andere dame gaf mij ook een kusje en zei dat ik maar gewoon hier moest blijven, en op Curaçao moest komen wonen. “Ik ben een beetje verdrietig” zei ze ook… Dat soort dingen zijn toch wel heel erg mooi om te merken. Toen ik over het terrein liep, voelde het ook een beetje als mijn eigen werkplek, en die ga ik nu toch verlaten. Dat vond ik best moeilijk.

Dinsdagmiddag moesten we echt even hard leren voor de presentatie, tussendoor af en toe naar buiten, naast het prachtige diepgroene zwembad. Om zo toch nog wat zonnestraaltjes mee te kunnen pikken.

Woensdag was dan de eindpresentatie, in de ochtend hebben we alles nog eens doorgenomen en tijdens de middag vergadering mochten wij alles ten gehore brengen. De presentatie ging goed, er werd door de disciplines goed op gereageerd en ook onze begeleiders waren erg positief. Daar was ik dus heel erg tevreden over. Op de beoordeling moesten we nog even wachten.
Deze avond hebben we lekker rustig aan gedaan, het voelde toch wel gek dat we nu helemaal vrij waren, en het was ook fijn om dit met een goed gevoel af te kunnen sluiten.

Donderdag zijn we naar de stad gegaan, we hebben een beetje doelloos rondgelopen, op zoek naar niets. Ook niets gevonden daardoor. We hebben lekker op een terrasje gezeten om onze stage afsluiting te vieren. Tijdens het slenteren door de stad begaf een van mijn slippers het, geweldig midden op straat, daardoor moest ik schuifelend verder. Gelukkig waren we redelijk in de buurt van een heuse slipperwinkel, dus daar ben ik heen gestrompeld. Ik kon een mooi paar in de uitverkoop meenemen, prachtig zomerse kleurtjes. Toen ik de slippers gekocht had, kwam ik erachter dat het hele ‘coole havainnas’ waren, zoals op het kaartje stond. Dit heeft een hele goede reden, de slippers zijn namelijk ‘glow in the dark’, maak je daar even indruk mee!
om 19.00 uur zijn we naar Hato gegaan om een ex-collega van Marjolijn op te halen, Ron. Hij loopt stage op SintMaarten en zou een paar dagen op bezoek komen, om ook Curaçao te kunnen verkennen. Zo hebben wij met zijn drieën de hele avond en een stukje van de nacht buiten gezeten. Daar heb ik mijn slippers uitgetest, inderdaad waren zij ‘glow in the dark’, en uiteraard was ik daardoor heel cool.

Vrijdag ging ik richting stage om mijn cijfers op te halen. Het slikprotocol is beoordeeld met een 8,0 de poster en de folder die dit protocol ondersteunen zijn beoordeeld met een 7,0. Een heel mooi resultaat waar ik ook heel blij mee ben.
Wat ik afgelopen week vergeten ben te vertellen, maar wat eigenlijk ontzettend belangrijk is, is het volgende: Ik heb mijn stage gehaald!!
Mijn begeleiders waren heel erg tevreden over mij, ze zien mij als een zelfstandig logopedist met alle kwaliteiten van dien. Al mijn taken zijn beoordeeld van een 7,5 tot een 8,3, dus de cijfers zijn zeer netjes. Een hele goede afsluiting van deze periode zullen we maar zeggen.
En deze vrijdag kwamen dus de cijfers van het slikprotocol er bij, erg mooi!
Verder zijn we richting het reisbureau gegaan, omdat we eigenlijk nog een tripje wilden boeken. We hebben gekozen om zondag naar Aruba te gaan. Het kostte veel geduld bij het reisbureau, maar dan heb je ook wat. Daarna zijn we boodschappen gaan doen, want met een jongen in huis hadden we natuurlijk ineens bier nodig. Om 15.00 uur hadden Marjolijn en ik een afspraak bij de schoonheidsspecialist. Wonderbaarlijk! Daar ben ik nog nooit geweest…. Door het hele warme weer, de vele crèmes die daarom op ons gezicht belanden, gingen onze gave gezichtjes een beetje verloren helaas. Daarom hebben we besloten om eens een professional ons te laten behandelen. Ik kan nu zeggen dat ik er niet mooier op werd, lekker helemaal rood. Wat wel heel erg fijn was, was dat er ook een massage bij gegeven werd, de nek en het gezicht werden lekker gemasseerd, met een rustgevend muziekje op de achtergrond kwam ik helemaal tot rust. Dit had ik echt eens eerder moeten doen, wat heerlijk is dat. Het voelt ook heel decadent. Na bijna vijf maanden zonder rugmassage, was dit zeer welkom.
Thuis aangekomen, bevestigde Ron dat wij er niet beter uitzagen dan daarvoor, wij hoopten dan ook op een nacht die wonderen zou verrichten.

Zaterdagochtend ging de wekker heel vroeg, want om 07.00 uur moesten wij klaar zitten in het café voor de volgende wedstrijd van Nederland. Het was weer erg druk in het café, dit keer hadden wij mooie plekken, dus vergissen zou niet meer gaan. De wedstrijd was niet heel erg spannend, maar gelukkig wonnen we wel. Mooi om te zien dat er dan zoveel Antillianen zijn die Nederland supporten. Iedereen gehuld in oranje kleding en ze schreeuwen wat af. Een mevrouw was er van overtuigd, dat wanneer ze maar hard en vaak genoeg “WEG MET DIE BAL” schreeuwde, deze wel aan de juiste kant van het veld zou blijven. Dit was natuurlijk niet het geval, waardoor ze nog harder ging schreeuwen. Op een gegeven moment ergerde bijna iedereen zich aan haar, maar het was eigenlijk ook wel weer grappig. Aan het eind van de wedstrijd, leek het wel alsof we het WK al volledig gewonnen hadden, want het feest barstte volledig los, geweldig.
Die middag zijn we de stad in gegaan om allerlei spullen voor Ron te kopen, het schijnt namelijk dat je op Sint Maarten heel gemakkelijk slippers, broeken, onderbroeken en t-shirts kwijtraakt. Gewoon… zomaar…. Of er wordt gewoon heel veel alcohol genuttigd op dat eilandje. In ieder geval waren we er de gehele middag zoet mee, maar de knul ziet er weer prachtig uit. Dankzij deze lange tocht waren we allemaal lekker bijgekleurd. (En onze gezichten waren gelukkig niet meer zo rood, de nacht had toch een beetje geholpen).
Zaterdagavond niet al te laat gaan slapen, want op zondag zou de wekker om 04:30 uur gaan. Wiens idee was het ook alweer om naar Aruba te gaan?

Zondagochtend dus heel, héél erg vroeg naar Hato. En uiteraard, de balies waren nog gesloten, want waarom zou je zo vroeg met werken beginnen? Na lang wachten mochten we inchecken en kon het hele riedeltje beginnen. Allemaal controles en flink geld betalen om Curaçao te mogen verlaten. We gingen naar Aruba met een klein vliegtuigje waar 18 mensen in kunnen, we waren met 6 mensen, dat was wel even een ervaring. Zo’n vliegtuig maakt toch een behoorlijke herrie en het rammelt aan alle kanten, dat is toch wel spannend. Op Aruba werd ik bij de douane gelijk gewenkt, zo klein als mijn handbagage tasje was, hij moest helemaal binnenstebuiten. “Heb je alcohol of drugs in je tas?”, fijn dat die meneer het vroeg, stel je voor dat het er in zou zitten… zo vrolijk was hij niet. Daarna een hele ondervraging over wat ik in Aruba kwam doen, en waarom ik eigenlijk op Curaçao zat. Uiteindelijk wenste hij mij toch een prettige dag en mocht ik verder.
Toen werd het tijd om een auto te huren, bleek ineens dat je 25 moest zijn om een auto te kunnen huren, dat is handig wanneer je dat geen van drieën bent. Uiteindelijk vonden we een verhuurbedrijf die ook verhuurde aan mensen van 23, en dat is Marjolijn. Geregeld dus, maar verder mocht niemand er in rijden.
Aruba ziet er prachtig uit, mooie wegen, veel palmbomen, dure huizen met een prachtig zeezicht. Wanneer je langer doorrijdt, wordt dat allemaal wel minder natuurlijk, maar het blijft mooi. We hebben veel rondgereden en allemaal dingen bekeken, een kerk, een vuurtoren, een natuurlijke brug, grotten, een burcht. Erg leuk allemaal. Tussendoor begon het af en toe te regenen, maar daardoor koelde het ook lekker af. Rond 13.00 uur was iedereen wel moe en zijn we naar een prachtig strand gegaan, daar hebben we lekker gezwommen en geslapen. Aan het einde van de middag aan het water wat gegeten en toen weer richting het vliegveld. Het was wel even spannend hoe het zou verlopen met het terug brengen van de auto. We waren namelijk naar het “national park” gegaan en dit was nogal een vreemde route. Normaalgesproken heb je drempels om de vaart te verminderen, hier waren het echter kuilen over de gehele breedte van de weg. Deze waren echter niet allemaal even lang, waardoor de bumper soms de weg raakte. Het klonk niet altijd even prettig, en de bumper was ook niet meer zo mooi als hij bij het starten van de rit leek. Toch kwam hij de controle weer door bij het verhuurbedrijf, dus hoefden we gelukkig niets bij te betalen.
Daarna weer heel lang moeten wachten op het vliegveld, waar het overal vroor omdat ze lekker bezig waren met de airco’s. Uiteindelijk bij de vertrekhal duurde het ontzettend lang, dat zijn we inmiddels wel gewend, maar er gebeurde echt vrij weinig. Niets werd omgeroepen en er was ook geen personeel te bekennen. Naar honderd keer zelf naar de borden te zijn gegaan, zagen we dat de vlucht vertraging had. Iedereen in de hal begon lichtelijk onderkoelt te raken (dat kan dus best op Aruba blijkbaar) en begon een beetje rond te lopen. Helaas was er nergens koffie te bekennen. Behalve voor Ron, want die deed zielig bij een van de grondstewardessen, waardoor hij een kopje koffie kreeg. Uiteindelijk vertrok het vliegtuig bijna twee uur later, ditmaal was het een groter vliegtuig, voelt op de een of andere manier toch iets veiliger. Pas om half 12 ’s nachts kwamen wij weer aan op Hato. Dat is toch een behoorlijk lange dag geweest, maar natuurlijk wel heel erg mooi. Ik ben blij dat we het gedaan hebben, en heb nu ook weer mooie stempels in mijn paspoort er bij.

Thuis aangekomen bleek dat we nu toch alle drie wel rode koppies hebben, niet meer door de schoonheidsspecialist, maar door de zon. Morgen dus maar de week rustig beginnen en vannacht de after-sun zijn werk laten doen. Als het blijft zoals dit, ben ik er in ieder geval zeker van dat ik niet bleekjes op Schiphol aan zal komen, gelukkig maar, want dat zou na vijf maanden toch wat vreemd zijn.

Nu heb ik eigenlijk genoeg van dit schrijven, want ik ben ontzettend moe en heb het nog steeds koud. Inmiddels is het al half 2 en dus ook de hoogste tijd om te gaan slapen.

Lieve mensen, hartelijk dank voor het trouw blijven lezen van mijn ellenlange verhalen. Dit is dus de laatste vanuit Curaçao, hopelijk hebben jullie vanaf volgende week weer een andere dagbesteding op de late zondagavond of de vroege maandagmorgen.
Ik ga nog even heel erg hard genieten van vijf laatste dagen op Curaçao, nog even genieten van al het moois, de leuke mensen en het lekkere weer (dan moet het wel even droog blijven, op dit moment giet het weer, net zoals de gehele dag).
Stiekem denk ik toch dat ik Curaçao wel ga missen…..


Veel liefs, Anneke

p.s. foto's van Aruba volgen nog!

Ik ben een Padi Open Water Diver!

Dag lieve mensen,

Wat een heerlijke week heb ik achter de rug! Nu ik dit schrijf, lijkt afgelopen maandag zo ontzettend lang geleden!

Maandag heb ik voor de laatste keer mijn cliënten bij de gehandicaptenzorg gezien. Het was erg gek om afscheid van ze te nemen. Ik heb zo goed mogelijk proberen uit te leggen dat dit de laatste behandeling was en dat we ermee stoppen omdat ik terug naar Nederland ga. Sommigen stoppen omdat ze zo goed op weg zijn, dat ze geen logopedie meer nodig hebben. Anderen hebben een tijdelijke stop, totdat de logopedie weer overgenomen wordt. Het leek alsof ze mij goed begrepen, ik hoop dan ook dat ze maandag niet voor de deur staan, dat zou ik sneu vinden.
Aanstaande maandag is er namelijk geen logopedie in verband met een teambuilding dag, dus iedereen is die dag weg. Vandaar ook dat afgelopen maandag mijn laatste behandeldag was bij de gehandicaptenzorg.
In de ochtend heb ik nog een college bijgewoond over verschillende stoornissen uit het autistische spectrum, hoe wij daar bij de revalidatie mee om moeten gaan. Erg interessant.

Dinsdag weer bij de revalidatiezorg geweest, het was een heel gezellige dag. Veel gekletst met mijn cliënten. De meneer waar ik al vaker over verteld heb, was erg blij mij weer te zien, het was namelijk al een tijdje geleden doordat hij een paar keer was verhinderd. Zo leuk om te zien dat hij dan zo blij wordt. Het ging weer geweldig goed, ik heb veel moeten lachen.
Deze meneer bleef iets langer dan noodzakelijk, daardoor kwam de volgende cliënt, een jongen van 24 jaar al binnen. Met de meneer hadden we memory gedaan, spontaan begon hij dit spel aan de jongen uit te leggen. Eerst moest de jongen steeds de plaatjes benoemen, waarbij de meneer met luid “noooooo” aangaf als het fout was, en wanneer de jongen denktijd nodig had, keek hij hem met stralende ogen vol verwachting aan. Prachtig was dit. Uiteindelijk mocht hij beginnen met memory, ikzelf deed ook mee. Wat geweldig. De jongen was de beste, de meneer had steeds niets, maar hij hielp mij wel op dusdanige wijze dat ik paren kon maken, dus hij had duidelijk in de gaten hoe het spel werkte. Samen met Monique heb ik geweldig moeten lachen over de uitleg van de meneer tegenover de jongen, de blikken die ze aan elkaar en aan ons schonken, het was prachtig. Beide zaten we met tranen in de ogen te kijken, ontroerend mooi was het.
Ik vind het dan ook oprecht erg om aanstaande dinsdag afscheid te moeten nemen van deze mensen.

Dinsdagavond besloten wij naar de bioscoop te gaan. Bij “The Movies” is de dinsdagavond het tweede kaartje gratis, het komt er dan op neer dat je per persoon 3 euro betaald. We gingen naar “Just Wright”, waarschijnlijk de leukste film die op dat moment in deze bioscoop draaide. Uiteraard was het drukker dan normaal, want zo’n actie trekt natuurlijk behoorlijk wat volk. De spelers uit de film, waren voornamelijk donkere mensen, ik kan op dit moment zelfs geen enkele blanke speler uit die film voor de dag halen. De zaal zat bomvol, met enkel 10 blanke mensen, waaronder ons. Dat levert behoorlijk grappige taferelen op kan ik vertellen. Het begon al bij de voorfilms, gegil, keihard gelach, geklap, mensen die uit hun stoel springen, er hoeft maar iemand te struikelen en iedereen buldert van het lachen. Popcorn vliegt je om de oren door al dat drukke gedoe. De film zelf was nog mooier, het ging natuurlijk om een vrouw die nooit een man krijgt, terwijl ze toch zo lief is, ze ontmoet een knappe rijke basketbalspeler, maar haar beste vriendin gaat er mee vandoor. Uiteindelijk komt de eerste dame toch weer in contact met die knapperd, maar ze wordt weer aan de kant gezet, op het allerlaatst komt het toch nog allemaal goed. Applaus.
Maar op het moment dat er scènes zijn waarbij de standaard gesprekken boven tafel komen, zoals ‘het ligt niet aan jou, ik vind je heel aardig, je bent zo goed voor mij, maar…’. Dan begint de hysterie in de zaal. “Yeah, that’s what they all say!”. En als de gemene vriendin weer in beeld is om schijnheilig te gaan doen…. Wordt er “Get out of here bitch!” door iemand in de zaal geroepen. Wanneer de aardige dame dan toch eindelijk voor haarzelf kiest… “Yeah! You go girl!”. Dan is iedereen in de zaal weer tevreden. Aangezien de hoofdrolspeler een basketbalspeler was, waren er natuurlijk ook wedstrijden in de film te zien. Nou ongelooflijk, het leek wel alsof ik zelf in die sporthal zat. Wat een geschreeuw! Alsof het een ‘live-game’ was. Iedereen vloog de lucht in en klapte bij de punten die gescoord werden door de juiste partij.
Ongelooflijk, ik heb meer moeten lachen om het publiek dan om de film zelf geloof ik, niet te beschrijven. Het is echt een aanrader om een keer op deze manier een film te bekijken, je weet niet wat je meemaakt.

Woensdag moest Marjolijn om 10.00 uur naar de tandarts, zij had namelijk erg last van haar kies. Na een tijdje kwam zij uit de behandelkamer met de treurige mededeling dat haar kies getrokken moest worden. Dit wilde zij echter in Nederland laten doen. Doordat er een ontsteking onder haar kies zat, was het voor haar niet mogelijk om te gaan duiken. Ik heb toen besloten het wel alleen te gaan doen, ook al leek het mij in eerste instantie fijner om het samen te doen. Ik wist zeker dat ik spijt zou krijgen wanneer ik af zou zeggen, dus ik zou het avontuur in mijn eentje voortzetten.
Deze middag moesten er weer boodschappen gedaan worden en hebben wij aan school gewerkt. Verder tikte de regen weer lekker hard op het dak, zoals de gehele week eigenlijk.

Donderdag was het dan zo ver, om 09.30 uur had ik een afspraak bij een duikschool, Wederfoort Marjolijn ging wel mee om te zien hoe het allemaal gaat, voor een eventuele andere keer. Het voelde direct heel goed, ik had een geweldig leuke instructeur, Eric, de eigenaar van de duikschool. Heel rustig werd alles uitgelegd, ik kreeg nog meer informatie dan tijdens mijn vorige introductieduik. Na een tijd gingen wij spullen bij elkaar zoeken en gingen we te water. Het was allemaal prachtig mooi om te zien, een helderblauwe zee, meer dan 30 meter zicht, prachtige vissen. Wederom overweldigend. Op een leitje schreef mijn instructeur op een gegeven moment “Cursus” ? Ja, dat leek mij wel wat. Met een handdruk werd dit onder water bezegeld. Ik mocht die dag gelijk blijven om ’s middags mijn tweede duik te maken. Ik heb Marjolijn toen naar huis gebracht, zodat zij thuis kon doen wat zij wilde. Om 14.00 uur was mijn tweede duik alweer. Deze keer moesten er verschillende oefeningen gedaan worden, deze behoren tot de cursus. Het zijn oefeningen zoals je mondstuk uithalen, mondstukken wisselen (naar je eigen alternatieve bron of naar die van je buddy), bril af- en opdoen onder water, waarbij je het water eruit moet blazen. Een neutraal drijfvermogen creëren, waarbij je ‘’gaat zitten’’ in het water en niet stijgt of zakt, via een bepaalde sprong het water in gaan met je uitrusting, zoals je moet doen wanneer je vanaf een boot duikt. Allemaal heel leuk om te doen. En natuurlijk gingen we weer een eind het water in om al het moois te aanschouwen. Mijn instructeur was heel tevreden, volgens hem heb ik mijn ademhaling zeer goed onder controle, waardoor ik met weinig gewicht heel gemakkelijk af kan dalen.
Ik vond het echt een topmiddag, heel vrolijk ging ik weer naar huis.
’s avonds ben ik naar de Molen gegaan om daar samen met Conny te eten, Rob en Rob waren er ook. Daardoor kon ik al mijn nieuwe indrukken en ervaringen ook weer kwijt, het was erg gezellig.

Toen ik rond 21.30 uur weer thuis was, snel mijn Padi boek open geslagen, want voor de duikcursus moet natuurlijk ook geleerd worden.

Vrijdag ging mijn wekker weer op tijd, want ik ging om 09.30 uur weer duiken. Voor die tijd werd gecontroleerd of ik hoofdstuk 1 goed kende. Daar verwachtte ik niet veel van, want na een uur lezen viel ik de avond ervoor al in slaap. Echter viel het reuze mee, waardoor ik direct een toets voor mijn neus geschoven kreeg. Ik had alle vragen goed, een tien dus! Dat is een mooi begin.
Tijdens de eerste duik weer allerlei oefeningen, nu bijvoorbeeld ook het afdoen van de loodgordel en het uittrekken van de uitrusting onder water. En nog vele andere oefeningen betreffende het mondstuk en de bril. Zo wordt er ook geoefend hoe het is om zonder lucht te komen, de fles wordt onderwater dicht gedraaid, en op het moment dat je merkt dat het moeilijk wordt om te ademen, geef je dit aan en kan je lucht krijgen via de alternatieve luchtbron of via ‘’buddy-breathen’’ zoals dat zo mooi heet, dan doe je om-en-om met één mondstuk (octopus heet dat trouwens).
Na deze duik had ik een uur tot de volgende, daarom heb ik mijn boek maar weer open geslagen, voor hoofdstuk twee. Na de tweede duik van die dag werd ik weer getoetst, wederom behaalde ik een 10. Ook deze duik was weer geweldig mooi, we zagen een ballonvis. Dat is zo mooi om te zien, mijn instructeur haalde hem voorzichtig uit zijn schuilplaats, waardoor de vis zich langzaam opblies. Op een gegeven moment had ik een ballon met bolle ogen in mijn handen, zo gaaf om te zien!

Zaterdagmiddag had ik mijn vijfde duik. Voor die tijd kon ik weer leren om zo de derde toets te halen, eentonig als het lijkt behaalde ik weer een 10. Deze keer mocht ik tot 18 meter duiken, prachtig, bij deze duikplek kom je op een gegeven moment namelijk bij een koraalmuur. Dat is schitterend om te zien. De bodem is daar zo ver weg, dat is niet meer te zien, en overal waar je kijkt staan de prachtigste koralen, met daardoor ook schitterende vissen. Dit keer was er tijdens het duiken nog een jongen mee, hij heeft net zijn brevetten tot instructeur gehaald. Terwijl mijn eigen instructeur druk bezig was met het voeren van visjes, waren wij op 18 meter diepte gewoon een beetje aan het rond dartelen, ondersteboven, achterstevoren, staand en liggend, lekker rondkijken, totdat onze manometers aangaven dat we op de helft van onze lucht waren, en toen gingen we weer langzaam terug. Schitterend was het weer. Ik raak er niet over uitgesproken.

Zondag om 08.45 uur stond ik weer bij de duikschool, Marjolijn had mij dit keer afgezet omdat zij naar de kerk ging, hierdoor was ik een beetje vroeg. Ik kon echter direct beginnen aan de vierde en laatste toets. Deze behaalde ik, ja, een tien. Deze laatste duik zouden er twee kinderen mee gaan, een meisje van 12 en een jongen van 15, zij waren toe aan hun derde duik, ook bezig voor hun brevet. Omdat zij de tweede toets nog moesten maken, kon ik beginnen aan het echte examen. Deze is langer dan de overige toetsen, namelijk 50 vragen. De lat lag een beetje hoog, want op de school noemden zij mij al ‘lady ten’, ik had een naam hoog te houden. Samen met mijn instructeur keek ik het na, ik noemde alle antwoorden op en hij controleerde. Aan het eind schreeuwde hij zo hard, dat ik er van schrok. Ik had een 100% score, dat was deze maand nog niet voorgekomen, en sowieso schijnt dat maar zelden te gebeuren. Ik werd door iedereen gezoend en gefeliciteerd. Dan sta je wel raar te kijken, als iedereen zo blij doet. (Zelf was ik er natuurlijk ook erg gelukkig mee).
Tijd voor de laatste duik dus, met vier man gingen we na alle buddycheck’s het water in. Deze keer een duik tot 12 meter, want de andere twee mochten nog niet naar 18 meter. Dat gaf niet, weer veel mooie dingen gezien. Tijdens de oefeningen van de anderen mocht ik zelf een beetje rond zwemmen in de buurt, toen heb ik geprobeerd om foto’s te schieten. Ik hoop dat ik er wat kan plaatsen. Daarbij moet ik wel zeggen dat het de kleuren in het echt vele malen mooier zijn. Het licht wordt namelijk geabsorbeerd. Het schijnt met nachtduiken daardoor mooier te zijn voor foto’s, omdat je dan een zaklamp mee hebt. Wellicht komt dat ooit nog……

Aan het einde van de duik, was er nog slechts een ding wat mij in de weg stond voor het behalen van mijn brevet. Namelijk een minuutje watertrappelen. Gelukkig heb ik deze laatste zware taak kunnen doorstaan. Het 'Padi Open Water Brevet' was voor mij!
Na de nodige handtekeningen en foto’s voor pasjes, was ik weer vrij om te gaan.
Ik denk dat ik nu wel in een gat val, wat moet ik iedere dag nu gaan doen. Gelukkig heb ik veel leuke nieuwe mensen leren kennen bij de duikschool. Op dit moment zijn er nog een paar jongens bezig met hun brevet, telefoonnummers zijn al uitgewisseld, wanneer zij begin van de week klaar zijn gaan we afspraken maken. Super!

En ja, nu ben ik best wel een beetje trots. Mijn brevet, als kers op de slagroom, of slagroom op de taart. Hoe je het dan ook wilt zeggen, het is een mooi extra aandenken voor dit geweldige verblijf. En het heeft mijn verblijf hier ook zeker verrijkt. Geweldig.

Nu is het dan weer zondagavond, over twee weken ben ik al thuis. Het gaat nu veel te hard. Zeker met het duiken, al die mooie dingen. Mijn instructeur gaf aan dat het buitengewoon goed ging met mij en dat ik eigenlijk door zou moeten gaan met het duiken. Hij had het zelfs over het worden van instructeur! (Zie ik daar een tweede baan voorbij komen? Ja..). Voor het eerst vind ik het eigenlijk jammer dat ik nu bijna weg moet. En dat ik tijd te kort kom om meer te doen met het duikbrevet.

Wie weet, door deze ervaring…. Nu denk ik met zekerheid te zeggen dat ik terug ga komen naar Curaçao en zeker naar deze duikschool. Zo leuk was het om te doen. Wie weet zit er dan nog wel een carrièreswitch aan te komen in de toekomst…. Geweldig toch als je van je hobby en passie je beroep kunt maken….. Nu snap ik de Nederlandse mensen die daar werken wel.

Morgen sta ik om 07.00 uur weer voor de deur van de duikschool. Ditmaal om gezamenlijk het Nederlandse elftal aan te moedigen. Thuis kan dit niet meer ,want de televisie is op mysterieuze wijze kapot gegaan, lekker zo voor het WK, als het maar geen voorteken is….
Maar ach, des te gezelliger om met een leuke club mensen de wedstrijd te gaan bekijken.

Zo, door dit avontuur is het weer een behoorlijk verhaal geworden. Hopelijk is het voor jullie niet te langdradig. Ik hoop dat het lukt om een foto impressie te geven, anders houden jullie het over twee weken tegoed!


Veel liefs! Anneke

Nog maar drie weken te gaan en nog zoveel om te doen!

Nu vandaag heb ik nog precies drie weken te gaan. En ik moet nog zoveel doen…. Veel afrondende zaken voor stage en school, maar ook op het eiland wil ik nog eens even alles goed bekijken en proberen nog te duiken…

Deze week begon weer met een drukke maandag-stage-dag. Wederom langs gegaan bij alle cliënten, aangeven aan de leiders dat volgende week mijn laatste behandelingen zouden zijn. Nog pogingen gedaan om groepsleiders op de foto te zetten, voor communicatiehulpmiddelen. Maar daar heeft ook lang niet altijd iedereen zin in (lees: het lukt eigenlijk nooit). Dus dat schoot niet echt op. Wel foto’s van de cliënten zelf gemaakt, dus dan wordt hun boekje wat persoonlijker.
Verder gewerkt aan mijn evaluatieverslagen, deze zijn nu zo goed als af gelukkig.

Dinsdag weer bij de revalidatiezorg druk geweest, het was weer lekker hectisch door dubbele afspraken, afzeggingen en uitloop. Lichte chaos dus, maar we redden ons altijd wel. Ik heb de laatste hand kunnen leggen aan het verzamelen van foto’s, volgende week dinsdag nog de woorden in het Papiamento erbij zetten en dan is het taalzakboek klaar.
Dinsdag was het verder een echte Hollandse dag. Het was de hele dag al grauw weer en rond half 12 barstte de hemel open. Het begon keihard te gieten, gelukkig zou Marjolijn mij ophalen omdat we boodschappen gingen doen. Ik ben snel naar de buitenste hekken gerend, waarbij het water mij in de schoenen liep en ik gelijk helemaal onder de modder zat. Tussen de plassen kon ik nog een overdekte plek vinden om te wachten op Marjolijn. Ik dacht dat ze eraan kwam en ging snel naar de weg, het was echter een andere Mazda. Toen stond ik daar in de regen onder een boom. Het water gutste over de stoepranden heen, allerlei auto’s stonden onder luid getoeter te wachten op hun kinderen die alle mogelijke moeite deden om droge voeten te houden. Ikzelf kon net op tijd wegspringen voor de schoolbus die zo hard van de drempel reed dat er een vloedgolf mijn kant op kwam. Eindelijk kwam Marjolijn er aan en zo kon ik via een drempel in de auto springen. De rest van de tocht was ook chaotisch, zoveel regen en water overal. Het werd bloedheet in de auto omdat de ramen eigenlijk niet open konden, daardoor hield ik de hendel van het raam maar vast om zo af en toe toch frisse lucht toe te laten. Iedere keer was ik net op tijd om een nieuwe golf van water buiten te houden, een heel avontuur.
Bij de supermarkt even alle boodschappen gedaan en bij de visafdeling vonden we haring. Dat was erg lang geleden, en onder het motto ‘vis is gezond’ hebben we dit meegenomen. Thuis aangekomen konden wij dus haring met uitjes eten, terwijl de regen nog steeds met bakken uit de hemel kwam zetten. We konden elkaar en de televisie niet eens verstaan, zo hard ging het. Hollandser kan het niet worden toch?
Toch wel… ’s avonds gingen we naar de bioscoop en wel naar ‘’de gelukkige huisvrouw’’. Een Nederlandse film ja… Zo gelukkig werd ik er zelf echter niet van. Ik heb nog nooit met mijn handen voor mijn ogen en mond gezeten, helemaal verkrampt van al het engs wat ik te zien kreeg. Baby’s maken is leuk en een baby hebben vast ook wel, maar alles wat daar tussen zit is voor mij vanaf nu een hel. Verschrikkelijk hoe ze dat allemaal lieten zien, echt een Nederlandse film, met heel veel bloot en alles in beeld, vooral de dingen die je niet wilt zien. De vrouw die beviel had zo’n dramatische bevalling dat ze daarna direct in een postnatale depressie belandde…. Ik zeg, aan mijn lijf voorlopig nog geen polonaise.
Compleet onder de indruk naar huis gereden, gelukkig heb ik wel goed kunnen slapen.

Woensdag heeft Rob ons rond 08.00 uur opgehaald, we gingen weer een stukje touren. Langs allerlei mooie dingen, waarbij Rob vaak stopte om van alles te vertellen. Van verschillende soorten bomen, vruchten en cactussen, tot de manier waarop de huizen vroeger gebouwd werden. Erg leuk.
We hebben die middag kokosnootmelk gedronken en kokosnoot gegeten. Marjolijn en ik hebben samen gedeeld, met twee rietjes uit een noot, hoe gezellig. We moesten wel wennen aan de smaak, maar we hebben het opgekregen. Het harde gedeelte van de noot eten beviel ons beter. Later zijn we nog langs de kust gereden, over wegen waar ik mijzelf met onze auto absoluut niet zou begeven. We hobbelden alle drie door de auto heen, zo’n kuilenweg was het. De auto zag er ook niet uit naderhand, maar dat was zorg voor degene die hem moest wassen, en dat waren wij lekker niet.
Om 13.00 uur kwamen wij weer thuis, helemaal door elkaar geschud, met lichte hoofdpijn.
De rest van de dag rustig aan gedaan, geprobeerd de politiek nog een beetje te volgen en bezig geweest met verslaglegging, want daar zijn we hier immers voor.

Donderdag hebben we ons de hele dag opgesloten op stage, omdat het duiken helaas niet doorging. Echt heel erg jammer! Heb wel contact opgenomen met een andere duikschool om te informeren naar een cursus, ben benieuwd. Op stage zijn we gaan werken aan het slikprotocol, de poster en de folder. We zijn hier heel erg mee opgeschoten, het is weer opgestuurd naar onze begeleiders voor feedback, nu maar hopen dat we het snel terugkrijgen en het voornaamste, dat het goed is zo. Helaas hebben we van geen enkele groepsleider een reactie gehad op het protocol, dat hadden we eigenlijk we verwacht, maar het blijft jammer. Wel een hele productieve dag gehad gelukkig.
’s avonds ben ik nog naar ‘De Molen’ gegaan, daar waren Conny, Rob en Rob. Dat was weer even gezellig. Vind het ook altijd fijn om zo ’s avonds dan even in mijn eentje rond te rijden. De radio belachelijk hard, raampjes open en meezingen. Ik vergat daarbij wel even dat de overige bestuurders ook allemaal de ramen open hebben, dus bij de stoplichten trok ik per ongeluk een beetje de aandacht. Kan gebeuren.

Omdat ik nog zoveel te doen had voor school wilde ik vrijdag ook weer naar stage toe. Daar zit je eigenlijk heel fijn en er is wat minder afleiding. Daar hebben we dus weer de hele dag aan school gewerkt, nu heb ik wat meer orde in de chaos kunnen scheppen. Het blijft lastig om een proces van 20 weken in een logisch en leesbaar verhaal op te schrijven. Ik ga nu alles nog een keer doorlezen en dan hoop ik dat het goed genoeg is om te versturen.

Zaterdag hebben we een beetje uitgeslapen en was het weer tijd voor wasjes. Daarna zijn we op pad gegaan. Er was een fancy fair bij de kerk waar Marjolijn heen gaat, daar wilde ze graag heen. Daar aangekomen bleek er niet veel te beleven, er waren denk ik 5 kraampjes, waarvan er 4 bestonden uit eten. En er was een springkussen. Dolle boel dus, daar waren we binnen 15 minuten weer weg.
Vanuit daar zijn we doorgereden naar de stad, weer even rondgeslenterd en verschillende winkeltjes in. We kennen ze inmiddels bijna allemaal. Natuurlijk even over de brug heen en weer en toen richting huis. Daardoor mistten we net het jeugdjournaal debat, erg jammer natuurlijk. Toen heb ik zowaar op mijn vrije zaterdag nog wat tijd besteed aan school en ’s avonds gingen we weer naar ‘Sambal’ omdat Conny daar weer een optreden had. Met Marjolijn naar haar gezang geluisterd terwijl we weer een sateetje van de barbecue aten. Een gezellige avond. Nog aangesproken door knullen die vroegen waar het hier leuk was op de zaterdagavond, dus daar even mee gepraat. Het bleek op een gegeven moment dat hij 36 jaar was, wat mij wederom bevestiging gaf dat ik vanaf een jaar of 25 leeftijden absoluut niet meer kan schatten, dat was een beetje een domper.

Zondag ging Marjolijn naar de kerk en doordat ik daar wakker van werd ben ik ook snel uit bed gegaan. Op de een of andere manier ruikt mijn kamer sinds zaterdag naar een riool. Ik heb geen flauw idee waar het vandaan komt, maar het stinkt verschrikkelijk. Ik heb onderzoek gedaan, maar er ligt niks in mijn kamer wat de stank kan veroorzaken, het is alleen wel ondraaglijk. Vannacht dan ook niet heel lekker geslapen, want iedere keer wanneer ik wakker werd rook ik het weer. Alles is aan het doorluchten, dus ik hoop dat het weg trekt, anders moet ik nog verhuizen naar een andere kamer, want ik weetniet of ik het anders volhoudt in dat hok. Erg vreemd weer.
In de middag zouden we lekker naar het strand gegaan, want die lange stagedagen in de airco zorgen ervoor dat wij langzaam weer veranderen in echte witte Nederlanders en dat kan niet te bedoeling zijn. Maar de lucht begon behoorlijk te betrekken, dus besloten wij gewoon lekker met muziek, kussens en handdoeken in de tuin te gaan liggen. Naast het mooie gifgroen geworden zwembad. Ik lag net lekker, ingesmeerd en wel, muziekje in en toen kwamen de druppels. Ik dacht als ik de muziek wat harder zet, dan merk ik het vast niet en gaat het wel weg. Maar binnen een paar seconden ging het zo verschrikkelijk hard, dat ik toch maar naar binnen ben gerend. En helaas, het is niet meer gestopt. Wederom konden wij elkaar niet meer verstaan, alle was op de porch werd nat, de regen waaide zelfs helemaal naar binnen. Hartstikke fijn, zelfs nog wat onweer. Deze zondagmiddag was net kamperen…. Lezen, muziek luisteren, en ja ook schoolwerk, met boven ons het gekletter van de regen, net als op een tentzeil.

Dat was de week dan alweer, het blijft snel gaan. Aanstaande dinsdag is mijn eindevaluatie, erg spannend! Ik ben heel benieuwd wat mijn beoordeling zal zijn. En ja, daarna nog wel een paar stagedagen, maar die staan vooral in het teken van afscheid nemen. Als ik daar nu aan denk…. zit ik volgens mij zo weer in Nederland, gelukkig begint het bij jullie ook lekker warm te worden, hoeven we daar niet aan te wennen.

Iedereen weer een goede week gewenst, Bon siman! Liefs Anneke

Wederom een week voorbij gevlogen

Wederom is er een week voorbij gevlogen. De laatste maand is nu officieel ingegaan. Er zijn nog 3 stageweken te gaan en een vakantieweek. Helaas zijn we op dit moment echt heel druk, hopelijk is alles in die laatste week af, zodat we toch nog kunnen genieten.

Maandag de hele dag bezig met behandelingen bij de gehandicaptenzorg. Een van mijn cliënten kwam na een maand weer langs, dit in verband met het afbouwen van haar therapie. Ze werkt heel goed met haar communicatiehulpmiddel. Hij lag daardoor wel weer helemaal uit elkaar. Na een paar flinke meters plakband en een half uur plakken, zag alles er wel weer netjes uit. Ik hoop dat het met deze extra laag tape alles iets langer in elkaar blijft zitten, dat is wel zo prettig.
Bij andere cliënten ben ik langs gegaan, een van hen was aan het puzzelen. Niet zo maar een puzzel, hij is één meter bij één meter en de stukjes zijn zeer klein. De rand ligt er inmiddels bijna, maar ik geloof dat ze daarmee geholpen is. Ze zit al een aantal weken elke dag bij diezelfde puzzel, sinds een week of 4 ga ik bij haar langs i.p.v. haar bij mij te laten komen. Zoveel verschil heb ik nog niet kunnen ontdekken, meestal druk ik er snel wat stukjes in als ik bij haar zit. De puzzel is echter zo moeilijk dat zelfs ik de stukjes niet bij elkaar kan vinden. Ik vraag me af of ze deze puzzel ooit af gaat krijgen…
Deze maandag werd mijn methode beoordeeld, ik heb het goed gedaan, want ik heb een 8,3 gekregen. Daar ben ik erg tevreden mee. Mijn begeleidster was het met veel kritiekpunten eens, waarschijnlijk wordt alles aangepast en dan hoop ik dat de methode effectiever wordt in de toekomst.
Ook het jaarplan dat ik samen met Marjolijn beoordeeld heb, heeft een cijfer gekregen. Een 7,5 en ook daar zijn wij heel tevreden mee.

Dinsdag weer veel cliënten behandeld bij de revalidatiezorg en tussendoor probeer ik steeds dat taalzakboek in elkaar te zetten. Er komt zo vaak wat tussen dat het lastig is om alles in elkaar te passen, maar ik was eind van de middag aardig tevreden. Mijn begeleidster vind het er ook allemaal goed uit zien, dus dat gaat nog wel lukken voordat ik vertrek.
Dinsdagavond zijn we naar de Molen gegaan, daar waren Conny, Rob en Rob, ook nog twee dames uit Apeldoorn die een paar dagen bij Conny logeerden. Erg gezellig. Deze avond hebben wij voor de allerlaatste keer de autohuur aan Rob betaald. Die middag had ik al voor het laatst mijn huur voor het huis betaald, dan merk je toch echt dat we bijna weer naar huis gaan.

De woensdag, donderdag en vrijdag hebben eigenlijk alle drie in het teken gestaan van het slikprotocol. Woensdagmiddag hadden we nog een interview met de arts van de gehandicaptenzorg. Dat was een interview met allerlei zeer lastige termen, die ik als notulist in heel raar Nederlands heb opgetypt. Gelukkig zat ik tegenover de dokter, wanneer hij had gezien wat ik typte had hij mij vast uitgelachen. Het is nu nog steeds acadabra wat er staat, maar de grote kern kan ik er wel uithalen. Mijn geluk is dat de groepsleiders al deze termen ook niet kennen, dus ze hoeven niet in het protocol te komen.
De rest van deze dagen dus druk met de uitwerkingen. We hebben diverse malen de groepsleiding om feedback gevraagd, maar zoals wij hadden kunnen voorspellen, dit hebben we niet ontvangen. Nu moeten we even een andere manier vinden om feedback van hen te kunnen ontvangen, de tijd begint namelijk te dringen (bah).
Ook veel bezig met eigen verslagen, reflecties, procesverslagen, evaluatieverslagen, echt puur genieten. Maar dat hoort er nu eenmaal bij, ergens is het toch best fijn om alles even goed op papier te hebben staan, maar het is nogal een bult werk. Je moet namelijk alle doelen waar je aan hebt gewerkt evalueren, en dat zijn er behoorlijk wat. Dat is natuurlijk heel positief, maar het brengt een flinke administratie met zich mee. Discipline en concentratie heb ik dus echt even heel hard nodig, lastig wanneer de zon schijnt en de mooie vogels fluiten. Langzaamaan zie ik dan ook mijn bruine vakantie-kleur weer verdwijnen. Sommige dagen merk ik niets van het zonnige weer, behalve tussen de tralies van de porch door… zucht.

Mijn hoogtepunt van de week was absoluut donderdag. Donderdag waren opa en oma Vermeijs 50 jaar met elkaar getrouwd. Zo’n geweldige prestatie verdient natuurlijk een groot feest. Maar helaas ben ik hier en is iedereen daar, dus ik was er niet bij. Wat wel geweldig was, was dat mijn ouders de laptop mee hadden genomen en 100 minuten internet hadden gekocht bij de Cantharel. ’s Avonds bij het familie-diner zat ik dus ook aan tafel! Het was geweldig om zo even de hele Vermeijzenfamilie te kunnen zien! Bij het eerste beeld waar iedereen opstond heb ik dan ook wel een traan moeten laten, gelukkig hoorde ik ook een snotterende oma in de microfoon, dus ik was niet de enige. Zo heb ik met iedereen kunnen kletsen, iedereen kunnen zien, terwijl ik vanaf de kop van de tafel over het diner uitkeek. Ik heb vernomen dat opa alle obers heeft aangesproken om te vertellen dat zijn kleindochter vanaf Curaçao op de webcam was. Dus goede indrukken heb ik zeker achtergelaten, als ik hem mag geloven zijn er diverse telefoonnummers uitgewisseld, dus terug in Apeldoorn krijg ik het absoluut druk. Al met al hebben we met z’n allen bijna de volle 100 minuten vol gepraat. Dat was echt super. Opa en oma hebben ook een geweldige dag gehad met ontzettend veel vrienden, dat vind ik heel fijn. En dankzij skype kon ik er ook nog een beetje bij zijn.

Vrijdagmiddag zijn we richting het postkantoor gereden omdat er voor Marjolijn een mysterieus briefje in de brievenbus lag. Het was een hele tocht, want Marjolijn dacht te weten waar het postkantoor was, dit was echter niet zo. Geeft niks, duurt alleen wat langer. Uiteindelijk hadden we het postkantoor gevonden en lag er een heel mooi gekleurd pakketje voor haar klaar. Spannend. Thuis bleek het van een vriendin van haar te zijn, die de doos had volgestopt met thee en Hollandse snoepjes. Dit alles zat in een echt Hollands koekblik samen met een Hollands theekopje en zo’n houdertje voor natte theezakjes. Ontzettend leuk bedacht, maar hoe Marjolijn dit ooit mee naar huis krijgt…..?
Het begon die middag ineens keihard te regenen, dus ik reed plotseling door een grote rivier. Het water loopt hier helemaal niet weg, dus alles stond binnen no-time blank. Het wordt er wel heel glad van op de weg, dus voorzichtigheid is dan wel geboden.

Deze week heb ik trouwens wel weer indruk gemaakt in de auto. Ik stond bij het stoplicht met naast mij twee andere auto’s vol met jonge knullen. Iedereen rijdt hier altijd zo ver mogelijk naar voren, meestal staan ze al half op het kruispunt. Ik had daardoor ongeveer een autolengte achterstand. Dat laat ik natuurlijk niet gebeuren. Ik hield het verkeerslicht goed in de gaten en toen deze op groen sprong was ik weg! Had ik even mooi twee auto’s eruit gereden. Dat vonden ze volgens mij niet zo leuk, na een lange tijd haalden ze mij eindelijk weer in, terwijl ze heel blij naar ons keken. Dat telt natuurlijk niet. Inmiddels stonden we alweer bij het tweede verkeerslicht en daar gebeurde hetzelfde. Dat was even heel slecht voor hun ego, maar goed voor de mijne….

Zaterdag zijn we ‘s middags met de auto op pad gegaan. Eindelijk heb ik dan ook na al die weken het ‘’mooiste uitzichtpunt van Curaçao’’ gezien. Het was voor onze auto even een flinke klim, maar inderdaad het uitzicht was prachtig. Nu kan ik dan ook eindelijk weer wat foto’s laten zien. Vanaf daar met een omweg weer naar huis gereden, zo hebben we de hele Westpunt van het eiland weer meegepakt. Altijd lekker met een briesje door de auto, terwijl we de mega-top-40 van Dolfijn.fm konden luisteren.
Zaterdagavond had Conny weer een optreden bij Sambal, hier wilde ik graag heen. Marjolijn ging ook mee, we hebben samen daar saté van de BBQ gegeten terwijl we naar Conny konden luisteren.
Het was weer bloedje warm, zoals de laatste dagen het geval is. Er is nu een Westenwind, wat eigenlijk neer komt op helemaal geen wind. Dus het is heel erg warm, niet op een prettige manier. Maar we doen er niks aan. Conny vertelde nog iets wat volgens haar toch echt wel op mijn blog moest verschijnen. Bij deze dus. De Isla begint eindelijk weer een beetje te werken, dat betekend dat die smerige, stinkende wolken ook weer uit de fabriek gaan komen. Normaalgesproken gaat deze vieze lucht altijd eenzelfde kant uit. Aan de kant waar het nooit kan komen staan de meest prachtige, grote, dure huizen die je maar kunt bedenken. Maar doordat de wind nu anders staat, je raadt het al, staan deze mooie huizen in de vieze stinklucht. En dat vinden de mensen hier toch echt wel heel erg leuk.

Zondag ging Marjolijn naar de kerk en probeerde ik een beetje uit te slapen, maar het ging op een gegeven moment heel hard regenen en dat maakt zoveel lawaai. Dan lukt het niet meer om door te slapen. Eenmaal op internet had ik vele mailtjes van mijn nicht Marloes en van opa en oma de Graaf. Na het horen van mijn skype-avontuur met de Vermeijzen waren zij een klein beetje jaloers. Marloes had skype op haar laptop en zo kon ik ook opa en oma de Graaf na vier maanden eindelijk weer even zien. En ja, ook daar vielen aan beide kanten van de laptop wederom wat tranen. Erg leuk om ook hen nu gesproken te hebben. Nu kunnen we er allemaal weer even tegenaan en dan ben ik zo weer thuis.
’s middags heeft Rob mij opgehaald op “Hebbe”, dit is zijn threewheel-quad. Wat een gaaf ding! Ik mocht achterop meerijden, echt zo geweldig is dat! Achterop zit je hoog, dus je kunt alles mooi overzien. En wanneer je hard rijdt is het helemaal heerlijk! Zo ongeveer een uur rondgereden langs mooie plekken op het eiland. Ook een heuvel op, zo stijl omhoog, om vervolgens een prachtig uitzicht te hebben. Zelfs met “Hebbe” de Julianabrug over gereden. Wanneer je met 80 km per uur, lekker in de frisse lucht, achterop zo’n driewieler zit. Dan ben je op de top echt even koningin van de wereld. Wat geweldig is dat, terug naar beneden slaat de wind je om de oren en wanneer je stilstaat voel je nog steeds de tintelingen van de wind op je gezicht. Geweldig! Puur genieten!
Omdat het Rob in de zon iets te warm was, reden we naar zijn huis toe om zijn auto “Prince” te halen, zodat we beschermd en koel verder konden. De oprijlaan van Rob, zo’n 7 kilometer lang was ook super. Je mag daar 50 kilometer per uur rijden (Lees: 85) En om je heen allemaal mooi groen en veel cactussen. Super.
Met de auto vervolgens verder gereden, allerlei heuvels op gegaan, waar de antennes van de telefooncentrales staan. Vanuit daar schitterende uitzichten, een van de heuvels “seinpoort” gaf eigenlijk zicht op het hele eiland, overal waar je keek zag je in de verte de zee, prachtig!
Vanuit daar nog even naar Otrabanda gereden, want daar was een fancyfair van de Rotaryclub. Daar was het een soort kermis, je kon allerlei spelletjes doen en er waren drank en eettentjes, alle opbrengsten zijn voor goede doelen. Heel erg leuk, alleen daar wel verschrikkelijk warm, want er was geen zuchtje wind.
Zo heb ik de hele middag doorgebracht van 11.00 uur tot 17.00 uur, geweldig. Helaas heb ik nog geen bewijs dat ik op “Hebbe” heb gezeten, want doordat we Marjolijn net misliepen en er verder geen mensen waren om een foto te maken, is het hier niet van gekomen. Maar ik mag in ieder geval voor de foto nog even op voor de herkansing, dan kan ik laten zien hoe stoer de driewieler is! Nog eventjes geduld!

Dankzij deze tocht ben ik wel weer bijgekleurd, helaas alleen niet zo mooi. Ik had mij goed ingesmeerd, maar op mijn rug heb ik precies een middenstuk gemist, daar kon ik blijkbaar niet bij. Dus dit heeft nu een licht rood kleurtje en je ziet daaronder nog precies tot waar ik met mijn handen en vingers heb geveegd. Een prachtig gezicht, dat begrijpen jullie… Nu maar hopen dat dit nog zal rechttrekken.

Tijdens de tocht ook nog door verschillende wijken gereden. Zo merk je echt de verschillen die ook hier op Curaçao aanwezig zijn. Er staan op verschillende plaatsen hier prachtig mooie grote huizen, die waarschijnlijk zeer veel geld kosten, zowel voor de grond als voor de bouw zelf.
Maar vandaag ook langs huizen gereden die heel anders gebouwd zijn. Nog veel hout, en klein. Toch ook goed om deze verschillen te aanschouwen.Maar ook denk ik, dat ondanks deze eenvoud, deze mensen heel mooi leven. Want de huisjes staan soms op de meest prachtige plekken. En er waren veel kinderen die vrolijk speelden en blij zwaaiden wanneer wij langs reden. Toch ook dan, is het vaak goed.

En dit was dan een mooie afsluiter van deze week. Straks lekker avondeten op de porch en een beetje op tijd slapen voor weer een nieuwe stagedag.

Iedereen weer bon siman!
Liefs, Anneke

Al vier maanden aan het genieten

En alweer is het tijd voor een nieuwe blog. De vorige heb ik nog maar net geschreven toch? De tijd gaat echt zo snel ineens, ik heb er nog maar weinig vat op. Heel gek. En ook vandaag is de dag, dat wij precies vier maanden op Curaçao verblijven! Het blijft vreemd, maar het is nog steeds geweldig!

Maandag de hele dag druk geweest bij de gehandicaptenzorg. Veel overleg gehad over cliënten en verder bezig geweest met behandelingen. De behandelingen lopen aan het eind, omdat ik er niet meer zo lang ben. Daarom ga ik nu ook starten met het schrijven van eindverslagen en overdrachtformulieren, zodat een ander straks door kan gaan waar ik gebleven ben.
Deze dag kwam ik de cliënt met het communicatie apparaat tegen. Hij klaagde dat de knoppen bleven hangen, ondanks dat hij nu een druk knop heeft. Een andere cliënt gaf ook aan dat het inderdaad door de gangen schalt, soms wel 10 keer achter elkaar. Daar wordt natuurlijk niemand vrolijk van. Ook kon het apparaat niet meer aan, daarom nam ik hem mee om het apparaat even te onderzoeken. Nu bleek dat de accu volgens mij gewoon kapot is. Wanneer ik deze aan de lader deed, gebeurde er niets. Even afwachten of er nog iets aan veranderd kan worden, ik hoop het maar. Maar ik ben bang dat dit echt het einde is.

Dinsdag heel hard aan de slag gegaan met het taalzakboek, deze moet ook af komen, dus ik zoek mij gek naar allerlei plaatjes. Af en toe is het een hele klus, vooral het onderdeel ‘’lichaamsdelen’’ blijft een gevaarlijke zoekactie.
Helaas kwam ik erachter dat de accu van het communicatie apparaat inderdaad kapot is, na een hele nacht aan de lader te hebben gelegen, gebeurde er niets. Er blijft een klein rood streepje knipperen die zegt dat de batterij leeg is. Nu zal het via de firma opgelost moeten worden, maar daar zullen maanden en maanden overheen gaan.
Wederom dus een slecht nieuwsgesprek voor deze cliënt, hij zal nu echt genoegen moeten nemen met ‘’opgeplakte picto’s’’ op zijn tafelblad. Dat zal een hele teleurstelling voor hem zijn, ik vind het erg jammer.

Op de woensdag eerst bij de revalidatiezorg. Er waren teambesprekingen van twee van mijn cliënten. Ik was erg benieuwd, want bij een van de cliënten zijn wij langzaamaan tot de conclusie gekomen dat zij eigenlijk niets begrijpt. Echter bleek al snel tijdens het overleg dat de overige disciplines hier niet aan willen geloven. Ze zijn ervan overtuigd dat zij wel degelijk begrijpt wat er gezegd wordt, wij zijn van mening dat dit sociaal wenselijk gedrag is. Dit vond ik erg lastig. We zijn er ook niet uit gekomen. De mensen uit de omgeving van de cliënt gaan nu meelopen op het werk, om zelf te gaan ondervinden hoe het met haar gaat, hopelijk helpt dat. Mijn andere bespreking ging na erg lang wachten uiteindelijk niet door, dat vond ik erg vervelend, maar wat doe je eraan. Tussendoor cliënten behandeld, dus ik had wel genoeg te doen.
Verder ben ik erg druk geweest met het afronden van mijn beoordelingsverslag van de logopedische checklist waar ik al eens over gesproken heb. Deze is nu af, ik heb alle meningen van de groepsleiders meegenomen in het verslag, om er zo voor te zorgen dat de checklist weer effectief wordt. Nu moet ik wachten op de beoordeling van mijn stagebegeleidster, ik ben erg benieuwd wat ze er van vind. Ik hoop natuurlijk op een positieve reactie, anders zal ik er nog even mee aan de slag moeten gaan.

Op donderdag zijn we de hele dag bezig geweest met het slikprotocol. We hadden erg veel feedback ontvangen, dit moest allemaal verwerkt worden. We waren naar Emmastad gegaan, zodat we daar beiden op het internet konden wanneer dit nodig was. We zijn gaan zitten in een kleine vergaderzaal, op een gegeven moment kwam een mevrouw allerlei spullen brengen. Koffie en thee, sap en limonade, koekjes en ijsklonten. Toen ik vroeg of er een vergadering zou beginnen wist ze dat niet, ze ging het navragen. Later kwam de mevrouw terug met de mededeling dat er de gehele dag niemand zou komen vergaderen, maar de spullen liet ze staan. Zo hadden wij dus een prachtige kamer ter beschikking met drinken in overvloed, dat is nog eens goed geregeld of niet?
Eigenlijk hadden we gehoopt te kunnen skypen met onze docent in Nederland, daarom zaten wij om 07:45 netjes klaar in die vergaderzaal. Helaas kwam er een mailbericht binnen, onze docent kreeg het niet voor elkaar om te skypen. Of dat aan de computer lag of aan de generatiekloof is nog niet helemaal duidelijk, we gaan binnenkort in ieder geval op voor de herkansing.

Doordat we deze dag zo hard gewerkt hadden, was het slikprotocol aan het eind van de middag af. Tenminste naar onze zin dan, we moeten nog drie interviews houden, maar buiten dat hebben we het naar ons idee goed aangepast. We hebben het protocol vervolgens opgestuurd naar 14 programmabegeleiders, met de vraag of zij het door willen lezen en van feedback willen voorzien. Nu zullen we moeten wachten op hun meningen en dan kunnen we weer verder. Ik ben heel benieuwd!

Vrijdag konden we dus even niet verder met het protocol, maar we hebben een hele goede invulling van de dag gevonden. Souvenirs shoppen! Wat is dat leuk zeg, ik heb geen flauw idee wat ik allemaal heb gekocht en voor wie, maar alles is leuk. Ik voelde mijzelf net een echte toerist. Wel kwam met het souvenirs kopen het ‘thuisgevoel’ naar boven. Het liefst wil ik namelijk alles uitpakken en neerzetten en ophangen, maar dat kan nog niet. Door deze bezigheid kwam op de een of andere manier onze thuiskomst wel een stuk dichterbij. Nu moet ik alleen nog zorgen dat alles in mijn koffer kan, qua kilo’s zal het even spannend worden. Al heb ik wel een flinke tas met kleding terug gegeven aan mijn ouders, dus ik zie het positief in.
Vrijdagavond een etentje bij ons thuis, dat was een gezellig avondje. Ook weer nieuwe duikafspraken gemaakt en Marjolijn zal deze keer ook meegaan. Over twee weken ga ik dus weer onder water, ik heb er nu al zin in! Wanneer het Marjolijn ook bevalt die dag, gaan we misschien wel op voor ons brevet. We zullen zien!

Ondanks dat het vrijdagavond 23.30 uur is geworden, was ik de zaterdagochtend om 07.00 uur alweer uit de veren. Ik heb geen flauw idee hoe dat kan, maar toch is het zo. De ochtend heb ik goed kunnen besteden, lekker buiten op de bank gelegen, gelezen en kaarten geschreven.
Toen Marjolijn ook wakker werd zijn we lekker naar het strand gegaan. De dag was helder maar niet heel zonnig, toch een heerlijke middag gehad.
’s Avonds zijn zouden we naar de bioscoop gaan, maar toen bleek dat er in het weekend alleen middagfilms draaiden. Dus even wachten nog..

Zondag ging Marjolijn naar de kerk en heb ik geprobeerd toch uit te slapen. Maar als er iemand driemaal door je kamer moet lopen, is het voor mij erg lastig om te blijven slapen. Toch met een muziekje de tijd een beetje proberen te rekken. Als ik iedere keer zo vroeg uit bed ga kom ik de avonden haast niet door. Uiteindelijk maar verplaatst naar de bank buiten, daar lig ik toch het lekkerst.
Deze middag dus eindelijk weer eens naar de bioscoop gegaan. Deze week kwam namelijk Shrek 3D uit. We wisten vanaf januari al dat dit zou gebeuren, dus het staat al heel erg lang gepland. En nu was het zomaar ineens 23 mei geworden. (In het begin had ik nooit gedacht dat deze dag ooit zou aanbreken, gek toch hoe je gedachten daarover kunnen veranderen).
Eenmaal bij de bioscoop aangekomen was het enorm druk. Bij de kassa hing een papier “Shrek 3D uitverkocht”. Er waren dus meerder mensen met hetzelfde plan. We hebben besloten om een andere film te gaan kijken, namelijk ‘’The backup plan”. Dit was een hele leuke film, dus vond ik het ook niet erg om Shrek gemist te hebben. Daar gaan we over een week of twee wel heen, dan zal de run op bioscooptickets vast voorbij zijn.

Op de terugweg naar huis reden we weer over de Julianabrug. Ik zat op de bijrijders stoel. Het raam was open, de zon ging zakken, er lagen twee kleine cruise schepen in de helderblauwe haven. Terwijl de wind door mijn haren waaide kwam ik tot de conclusie dat ik het toch echt wel heel fijn en prachtig vind hier. Dit zal ik absoluut gaan missen.
Thuis aangekomen was op televisie een concert van Michael Bublé te zien, hij zong het nummer “home”. Ontzettend mooi. En ja, ondanks dat ik het hier zo geweldig en prachtig vind, dit is niet mijn thuis.
Tot de tijd dat ik wel weer thuis ben, nog 35 dagen lang op en top genieten van al het prachtigs dat Curaçao en haar bewoners mij te bieden hebben, en dat is nog zoveel!
(Het is trouwens geen heimwee, het voelt heel anders, ik heb het hier geweldig goed, ik weet niet wat het is. Tijdens het stagegesprek kwam de vraag “De afgelopen tijd heb je vast verandering gemerkt. Waar ben je het meest trouw aan, wat heb je lief”. En ja, dat is thuis en alles en iedereen wat daarbij hoort. Het is goed zo)

En nu, zondagavond, weer een beetje op tijd slapen, want morgen gaan we weer hard aan het werk. Ondanks dat het tweede Pinksterdag is ja, daar doen ze hier plotseling niet meer aan. De reden is mij geheel onduidelijk, toen wij hier kwamen hadden we een lijst met vrije dagen, ook 24 mei stond daar op. Maar zo’n 2 weken geleden bleek dat dit toch geen vrije dag zou zijn, terwijl men hier wel aan Hemelvaart doet. Vreemd toch?

Jullie allen nog een hele fijne vrije dag!

Veel liefs, Anneke

Het normale leventje is weer begonnen

Vanaf nu beginnen de normale weken weer. Gewoon, samen. Samen in het huis, samen naar het strand en samen naar stage. Geen familiebezoek meer, maar die gaan we toch ook alweer bijna zien. Want vliegen kan die tijd hier hard hoor!
Misschien is ‘’het normale leventje’’ toch niet helemaal de juiste woordkeus. Ik blijf mij immers begeven op een prachtig eiland, met geweldige mensen, mooie stranden en ook een schitterende onderwaterwereld. Waar ik op sommige momenten echt intens kan van genieten, en buiten die momenten, geniet ik ook. Dus normaal is mijn leven allerminst op dit moment.

Maandag weer een stagedag. Bezig geweest met de methode die ik moet beoordelen en natuurlijk mijn behandelingen. Overleg gehad over een aantal cliënten van mij. Sommigen gaan heel hard vooruit, ze zijn heel goed bezig met hun communicatiehulpmiddelen en kunnen zich erg goed redden (geweldig toch?). Ook zijn er twee cliënten waarbij het minder gaat, zij begrijpen erg weinig verwijzers, waardoor het lastig is om een map voor hen aan te leggen bijvoorbeeld. Zij blijven een beetje achter, daar moeten we iets nieuws op gaan verzinnen.

Dinsdag weer veel cliënten gehad. Met een jongen van 21 jaar op de computer gezocht naar zijn favoriete muziek. Zo kwamen we uiteindelijk op een rapformatie uit Curaçao waar hij deel uitmaakte. Met grote trots liet hij mij alles horen. Het klonk ook nog goed, al waren de clips af en toe wat dubieus. Maar erg leuk om dit samen te doen. Hij heeft ook alles zelf getypt op de computer, hij was daar eerst wat onzeker over, maar hij kon het heel goed!
Ook elke keer weer geprobeerd om het taalzakboek af te maken, maar elke keer komt er weer iets tussen. Moet er nu toch echt even tijd voor gaan maken en mij niet meer laten afleiden, anders komt er straks niks meer van.

Woensdag ben ik naar Emmastad gegaan, we hadden die ochtend namelijk een gesprek met een docent van school. Zij ging toevallig op vakantie naar Curaçao, dus mocht ze ook een dagje werken. Heb je dan even geluk! Het was een goed gesprek, leuk om echt even iemand van school te spreken. We konden vertellen hoe het allemaal ging, positieve punten maar ook eventuele kritiekpunten. Zo is alles ook voor school helemaal helder. Daarna heb ik een tijd gewacht, omdat we ’s middags eindelijk de feedback terugkregen van ons protocol en het jaarplan. Ik zeg ‘eindelijk’, omdat we hier respectievelijk 4 en 5 weken op gewacht hebben. Erg vervelend vind ik zelf. En het was ook nog behoorlijk wat feedback, dat wisten wij al van te voren. Het was immers de eerste conceptversie en daarbij wordt het een heel officieel protocol, dus het moet ook echt helemaal goed zijn. Nadat wij alle feedback hadden ontvangen hebben we dan ook aangegeven dat we wel meer tijd nodig hebben om dit alles te kunnen verwerken. In principe zijn er namelijk nog maar 4 weken over op dit moment, en dat is gewoonweg veel te weinig. Gelukkig begrepen onze begeleiders dat en krijgen we nu extra tijd om het protocol goed vorm te geven. En ook om de presentatie voor te bereiden. Aan het eind van de stage moeten we namelijk het hele protocol gaan presenteren aan zo’n beetje iedereen van de SGR-groep. Dat gaat nog wel eventjes een klus worden.

Donderdag waren we vrij in verband met Hemelvaart. Heerlijk! De avond ervoor had ik een sms gehad van de duikinstructeur van vorige week maandag. Op donderdag is hij vrij, dus of we misschien naar het strand konden gaan. En dan konden we ook wel een duik gaan maken. Uiteraard! Al vond ik het wel weer een beetje spannend, net zoals die vorige maandag. Deze keer ging het echter echt goed! Mijn vorige duik was tot 12 meter, maar nu zaten we op 20 meter!!! Echt ontzettend diep en geweldig mooi weer. Vooral prachtig koraal gezien. Maar ook een Morena van wel 20 cm dik en 2-3 meter lang. Heel gaaf! Een uur lang zijn we onder water geweest. Echt super gewoon! Er was deze dag alleen geen onderwatercamera meer beschikbaar, dat vond ik wel jammer. Maar achteraf geeft het helemaal niet, ik ga al dit moois toch nooit vergeten!
Verder wat gedronken op een van de hoge rotswanden, wat voor een geweldig uitzicht zorgde, en verder lekker op het strand gelegen. Dat was echt een topdag dus.

Vrijdag zijn Marjolijn en ik wat winkels af gegaan, we hadden onze stagevergoeding weer opgehaald halen, dus konden we wel even gaan winkelen. Viel natuurlijk weer gigantisch tegen. Het is of lelijk of te duur. Dus vanaf nu ga ik gewoon braaf wachten totdat ik weer in Nederland ben. Tot die tijd moet ik het maar doen met mijn kleren die ernstig beginnen te verbleken door de zon. Er waren aan het einde van de avond nog een aantal leuke programma’s op tv. Deze konden we kijken terwijl we half buiten zijn, doordat we zo’n heerlijk grote schuifpui hebben.

Alle avonden deze week hebben we trouwens heerlijk gegeten op onze porch. Dat hebben we in de beginperiode helemaal niet gedaan, maar het is echt ontspannen. Meestal eten we gewoon simpel, salades, stokbrood enzovoort. Met een wijntje erbij. We hebben hier een soort aardbeienwijn ontdekt, ook al ruikt het heel vies, het is heerlijk. Die avondjes vind ik zo fijn, lekker beetje op de bank liggen buiten, met een wijntje erbij. Kan haast niet beter.

Zaterdag eindelijk weer een stranddag met zijn tweetjes. Het was heerlijk rustig bij DaaiBooi, hadden een mooie schaduwplek. Lekker lang in het water gelegen. Op een gegeven moment begon de lucht wel te betrekken en ging het hard regenen. Op dat moment waren we echter in zee, dus maakte het niks uit, we waren toch al nat. Leuk om te zien hoe iedereen dan over het strand rent om de spullen veilig te stellen.
De zaterdagavond zelfs heel gezond gekookt, allemaal groenten gesneden, we leren het wel. En ’s avonds kwamen alle leuke Nederlandse programma’s op de herhaling, dus we hadden een rustige tv avond.

Zondag ging Marjolijn naar de kerk en toen zij terug kwam heeft zij mij naar Conny gebracht. Het was immers weer baaidag. Ik was verbaast, dat is namelijk één keer in de maand en ik had niet in de gaten dat de vorige alweer ‘’zo lang geleden’’ was… Deze keer was Conny aan de beurt met koken, Hollandse pot welteverstaan. Ze had zuurkool en hutspot gemaakt. Honderden aardappels zijn daarvoor gesneden. Toen ik bij haar aan kwam was ze al druk bezig alles op te warmen. Een keuken vol potten en pannen. De magnetron, de oven en het gasfornuis draaiden op volle toeren. Voor zover het op Curaçao nog niet tropisch was, in de keuken van Conny stijgen de temperaturen tot grote hoogte! Samen hebben we geprobeerd alles lekker warm te houden, na een uurtje waren we daar toch aardig in geslaagd. Toen begon de tocht richting de baai, zoals bekend zijn de wegen hier niet altijd heel goed. En de baaien waar we heen gaan zijn enkel bereikbaar door een ritje over zandweggetjes met stenen en kuilen. Bang voor een achterbak vol jus, vlees en stamppot, zijn gingen wij op pad. Wonderbaarlijk kwamen wij een uur later erachter dat alles nog netjes in de pannen zat. De timing was perfect, de duikers kwamen net uit het water, dus iedereen kon aanvallen. Die Hollandse pot van Conny viel goed in de smaak, dat is natuurlijk even wat anders dan het echte eten van hier. De Baaidag was weer op een strand waar ik nog nooit geweest was, namelijk playa largu. Het zag er weer heel erg mooi uit, veel rotsen waar de zee op sloeg. Daar de hele middag samen met een klein maar zeer gezellig gezelschap doorgebracht. Ik vind deze middagen altijd fijn, stuk voor stuk leuke mensen om mee te kletsen, allerlei verschillende verhalen en een hele mooie omgeving.
Om 17.00 uur vertrok iedereen zo’n beetje weer richting huis, Conny en ik dus ook. Vanuit daar reden we door naar Boca Sami, waar het restaurant Octopus zit, bij de duikschool Wederfoort. Ik was daar nog nooit geweest, dus Conny was blij mij een ‘’nieuwe plek’’ te laten zien. En wat is het daar inderdaad prachtig. Het is een klein dorpje direct aan de zee. En het restaurant heeft een groot terras wat voor een deel over de zee heen licht. Daar zit je dus prachtig. Het was inmiddels tijd voor de zonsondergang, dus met een drankje konden we daar naar kijken. Terwijl er verschillende zeilbootjes in het water dobberden veranderden de kleuren van de lucht. Er was totaal geen bewolking, waardoor de zon duidelijk in beeld mooi de zee in zakte. (Ondanks dat er een zeilbootje in de weg lag, schitterend). Daarna ontstond er een kleurenpracht in de lucht en kwam de maan hoog aan de hemel te voorschijn.
Samen met Conny fijn en rustig kunnen praten over allerlei zaken. Dit vond ik een hele mooie afsluiting van mijn week.

Nu lijkt het er op dat ik deze keer voor het eerst slechts twee kantjes in Word volgeschreven heb. Normaalgesproken zijn dat er drie tot vier. Dan is iedereen dus ook eens wat sneller klaar met lezen. Hoe het komt weet ik niet, want ik blijf nog steeds veel moois meemaken. Zoals het geweldige duiken en weer een leuke baaidag. Maar stage is nu bezig met de afronding en er komen geen nieuwe dingen meer bij, ik denk dat dat een oorzaak is van mijn kortere schrijven dit keer. Wen er dan maar aan.
Er komen nog maar 5 stageweken aan, waarvan de laatste stageweek echte afronding en afscheid is, dus het einde is nu echt in zicht…

De zon in Nederland gaat ook schijnen, heerlijk zal dat zijn, geniet er van.

Veel liefs, Anneke

Ik heb gedoken!!

Zo, nu zit de vakantie er officieel op. Deze week heb ik nog twee prachtige dagen gehad en ook de stage is weer opgepakt. Laten we bij het begin beginnen…

Wat ik ten eerste nog vergeten ben te vertellen gaat over vorige week. De dag dat we met zijn vieren naar BlauwBaai gingen. We hebben hier heerlijk gesnorkeld, maar dit keer waren er niet alleen vissen zichtbaar. Er doken namelijk twee schildpadden op! Mijn ouders en Koen hebben deze al snorkelend mogen aanschouwen. Compleet enthousiast kwamen zij terug uit het water, wat was dat prachtig. Inderdaad, dat had ik ook al ondervonden, het is leuk om dit ook met elkaar te kunnen delen. Want verhalen horen over schildpadden is echt vele malen anders dan dit zelf te mogen zien.

De maandag , 3 mei, begon ik weer met stage. Zondagavond laat ben ik terug gebracht door mijn ouders en Koen. Mijn vader begon die avond al steeds over duiken. Dit had hij nog steeds niet gedaan. Ook al had ik meerdere malen aangegeven dat ik wel mensen kende die mooie plekken zouden weten, hij wilde het niet. Nou ja, dan niet toch. Maar zondagavond begon het blijkbaar toch te knagen. Ik had natuurlijk gewoon stage, dus eigenlijk vond ik het heel erg vervelend, want wat moest ik daar nu toch mee…
’s Ochtends bij Roanht dit dus toch maar aangesneden, of ik misschien maandagmiddag en dinsdagmiddag vrij mocht hebben om zo eventueel toch te kunnen gaan duiken. Hier moest ze even over nadenken, toen ik aangaf dan wel donderdagmiddag en vrijdagochtend te willen werken, was het goed. Eerst natuurlijk even hard aan de slag, weer bezig met de Totale Communicatie, en jawel! Ik had mappen gekregen! Een van mijn cliënten was helemaal door het dolle heen, de map was nog in haar lievelingskleur ook, dus ze werd helemaal gek, geweldig.
Na stage direct met de auto naar het resort gereden, duurt toch zo’n half uur. Lekker aan het zwembad neergeploft en de beroemde pasteitjes van mijn stage gegeten. Dat wordt erg veel gegeten hier, dus moesten mijn ouders dat natuurlijk wel even proeven. Mijn vader ging toen eindelijk maar eens naar de duikschool om te informeren of het dinsdag zou kunnen. Na 20 minuten was hij weer terug met de mededeling “over vijf minuutjes kunnen we mee’’. Wat?! Daar had ik niet op gerekend, dus ik had direct mijn hart in mijn keel bonken. Maar waarschijnlijk alleen maar goed, want hoe erg zou dat wel niet zijn als ik nog een dag zou moeten wachten.
We konden direct aanschuiven bij de uitleg. Er was een man met zijn zoon, zij hadden al een brevet. De vriendin van de jongen kwam ook voor een introductieduik, net als ik. Mijn vader moest mee, omdat hij ook een brevet had en mij zo in de gaten kon houden. Want eigenlijk mag er per duik maar één introductie-persoon mee. Dus ik had zeer veel geluk.

Eerst hebben we geluisterd naar allerlei informatie over het duiken en de uitrusting, daarna moesten we de uitrusting bij elkaar zoeken en aantrekken. Een heel gedoe en hartstikke zwaar zo’n fles op je rug wanneer je nog op het droge staat. Uiteindelijk gingen we het water in en moesten we eerst wat oefeningen doen in water van nog geen twee meter diep. Dat vond ik ontzettend lastig, het ademen ging erg moeilijk, het maakte heel veel lawaai waar ik een beetje van schrok. Ik hield mijn adem steeds in, waardoor ik ook moeilijk naar beneden kwam enzovoort. Niet geweldig dus. Ik werd er zelfs een beetje paniekerig van. Mijn vader dacht al dat het gebeurt was en niet zou gaan lukken, maar ik wilde het niet opgeven, dus nog een keertje proberen. Met wat extra hulp van de instructeur lukte het uiteindelijk toch aardig om rustig te blijven ademen. Daarna dus op naar het open water, eerst een stukje zwemmen en daar mochten we onder gaan. Ook dat was weer een hele klus, want echt rustig was ik nog steeds niet. Mijn vader heeft me mee naar beneden genomen en daar gezorgd dat ik in ieder geval op m’n buik in het water lag. Ik had echt geen controle over mezelf op dat gebied. Toen zijn we een beetje rondjes gaan zwemmen en ging het wel redelijk. Iets later bleek dat het meisje die ook mee dook helaas niet meer durfde, echt heel jammer. Daardoor ging de instructeur verder met mij. Langzaamaan steeds ietsje dieper. Ik had best moeite met klaren maar op een gegeven moment ging ook dat wel goed en kon ik gaan genieten van al het moois om mij heen. Het is echt zo prachtig! Zelfs zo diep onder water kun je alles prachtig goed en helder zien, je kunt heel ver kijken. Schitterend koraal en natuurlijk mooie vissen. Ik was er echt een beetje door overrompeld. Uiteindelijk liet de instructeur op zijn horloge zien dat we op 12 meter zaten! Wow…! Echt heel diep gewoon! Dat had ik helemaal niet in de gaten. Ook mijn tijdsbesef was helemaal weg en eng vond ik het ook niet meer, zo apart. Op een gegeven moment moesten we alweer naar boven, ik dacht dat we pas vijf minuten onder water waren. Maar dat bleken er zo’n 35 te zijn. Eenmaal weer boven hoorde ik ook dat ik helemaal niet gezwommen had. Ik schaamde me er wel een beetje voor, dat had ik echt niet gemerkt. Ik weet natuurlijk echt wel dat je moet blijven flipperen om vooruit te komen, maar blijkbaar was ik zo onder de indruk van alles dat ik dat gewoon vergat. De instructeur heeft dus echt voor twee mensen moeten zwemmen (Of dat noem je gewoon werken voor je geld). Daarvoor heb ik dus wel even mijn excuses aangeboden, vond het vrij stom van mezelf, maar ik kon er echt niks aan doen, ik heb het niet geweten! De instructeur vertelde later dat hij dat nog nooit had meegemaakt, dus dat is dan vast een onuitwisbare indruk geweest… dat dan wel weer.
In ieder geval, was het ge-wel-dig! Zo prachtig mooi om mee te makken, ik ben echt blij dat mijn vader dit toch nog heeft willen doen. Echt super ook om dit samen te kunnen doen. Het was echt top!!
Rond 17:30 uur waren we denk ik weer bij het zwembad, even een frisse duik genomen met een ‘frozen awa di limoenchi’ in het zwembad. De rest van de avond lekker rustig aan bij het huisje en zelf gekookt. Om 23:00 uur weer naar ‘’mijn eigen huis’’ vertrokken.

Dinsdag weer begonnen bij de revalidatie. Het was gelijk weer een drukke dag. Met een aantal nieuwe cliënten dus intakes die afgenomen moesten worden. Hiervan heb ik er zelf een uitgevoerd. Door middel van verschillende testen en gesprekjes probeer je dan erachter te komen wat precies de ernst van de aandoening is, zodat je een behandelplan kunt gaan opstellen wanneer dit nodig blijkt te zijn. Verschillende teamverslagen moesten ook weer worden ingevuld, omdat er volgende week over alle cliënten vergaderd gaat worden.
Een cliënt vond ik erg lastig deze dag, ik kwam er namelijk achter dat zij eigenlijk helemaal niets begrijpt. Maar dat ze sociaal wenselijk gedrag vertoont. Ze weet dat ik wil dat ze dingen aanwijst en opzoekt, dus doet ze dat braaf, soms per ongeluk direct goed waardoor lijkt alsof ze het begrijpt. Deze problemen komen ook naar voren bij de groepsleiding. Het lijkt alsof ze alles snapt doordat ze heel vaak ‘ja’ zegt, maar bijvoorbeeld ook ‘’de krant leest’’, terwijl ze eigenlijk alleen maar lekker bladert. Dit vond ik wel een moeilijke ontdekking, want eigenlijk betekend dat, dat we niks meer voor haar kunnen betekenen.
Ook doet dit mij denken aan mijn overgroot-oma die blind was. Zij bleef, vrolijk en vriendelijk als ze was, iedereen die binnenkwam begroeten met “Wat zie je er mooi uit vandaag!”, “Wat zit je haar prachtig, ben je naar de kapper geweest?”. Wat resulteerde in bijvoorbeeld ongesneden brood, ‘ze kon immers toch zien?’

Na stage direct doorgereden naar het resort. De laatste keer. Deze middag zijn we gaan snorkelen bij de ‘tuc-boot’. Deze lag bij de Caracasbaai een eind in het water en het scheen daar vol te zitten met vissen. Dus daar zijn wij natuurlijk even op afgegaan. Na een stukje zwemmen zagen wij inderdaad onder water een bootje liggen. Vol met koralen en plantjes. En plotseling waren er wel honderden vissen (en dat is niet overdreven). Verschillende soorten scholen die allemaal om ons heen en tussen ons door zwommen. Prachtig om te zien, zo dichtbij. Het waren ook stuk voor stuk hele mooie vissen, dus dit was zeer leuk om mee te maken. Zo hebben we een uur rond deze boot gezwommen, met al dat prachtigs om ons heen.
Dit was een mooie afsluiting van onze gezamenlijke zwemavonturen.

Daarna nog even naar de Jan Thiel Baay gegaan, om onze laatste cocktail te nuttigen. Nog zo’n mooie afsluiting. Vervolgens allemaal gaan douchen om te gaan eten bij de Zanzi Bar. En dit was dan de allerlaatste echte afsluiting. De vakantie zit er weer op.

Woensdag weer bij de gehandicaptenzorg aan de slag. Ik had veel tijd om te werken aan mijn verslag over een bepaalde methode die binnen de stichting wordt gebruikt. Hier ben ik nu bijna mee klaar. Daarna weer de gebruikelijke vergaderingen en om 12.00 uur mocht ik weer naar huis. Daar even doorgewerkt aan het verslag en om 14.00 uur naar Hato gegaan om daar echt afscheid te gaan nemen van mijn ouders en Koen. Samen nog even wat gedronken buiten aan de bar en om 15:15 uur was het moment toch echt daar. Ik heb mij de hele tijd heel erg goed kunnen houden, want het was heel erg leuk, maar niet heel erg dat ze weer naar huis gingen. Het is vanaf nu immers nog maar 8 weken, en dat is zo goed te overzien dat ik er eigenlijk geen moeite mee had. Toen ze door de poortjes liepen kwamen echter toch wat tranen, gelukkig had ik een zonnebril….

Deze woensdagavond was ik heerlijk in mijn eentje, want plotseling zijn mijn twee huisgenoten met de noorderzon vertrokken. Maar het was heel erg fijn, want na al die drukke dagen had ik daar wel even behoefte aan.

Donderdag de hele dag naar stage gegaan om mijn maandagmiddag in te halen. In de ochtend weer lekker druk geweest bij de revalidatiezorg. Met veel plezier gewerkt en ’s middags heb ik drie ComVoor testen afgenomen. Degene waar ik al eerder over verteld heb, het sorteren van voorwerpen en plaatjes. Eerder heb ik deze alleen afgenomen bij een groep met een laag niveau, zij hadden motorisch gezien veel moeite, maar ook de opdrachten zelf waren te moeilijk. Deze groep is echter van dusdanig hoog niveau dat sommige cliënten mij aankeken met een blik van ‘’je meent toch niet serieus dat ik dit moet doen’’ zo simpel. Tsja, dat kan dus ook nog. Daardoor ben je wel extra lang bezig, omdat je de test helemaal af moet maken. Maar dan heb ik hem nu dus ook eindelijk eens gered tot het einde, weet ik ook hoe de test afloopt.

Vrijdagochtend ook weer drie van deze testen afgenomen. Gelukkig werd mijn biologische klokje zelf om 07:20 uur wakker, want mijn wekker slaat de vrijdag over. Deze dag hoort eigenlijk bij het weekend namelijk en dat was ik even vergeten. Dus heel snel in de kleren en in de auto. Zo was ik maar vijf minuutjes te laat.
Ook de vrijdagavond heerlijk rustig aan gedaan, met wat kaarsjes en een boek gelegen op de bank op de porch. Zo verslijt ik graag mijn avond, poko poko.

Zaterdag was ik van plan om naar het strand te gaan. Maar ik had veel achterstallig wasgoed wat eerst gedaan moest worden, dus daar ben ik eerst een tijdje mee bezig geweest. Daarna kwamen Marjolijn met haar zus en zwager nog even langs om wat spullen op te halen, dus daar even mee gekletst. En toen was het eigenlijk al te laat om te gaan. Om 18:00 uur moest ik deze avond namelijk weg in verband met een etentje. Dit was bij een restaurantje waar ik zelf nog nooit geweest was. Met de stoelen en tafels in het zand en het zeewater op een meter afstand. Leuke olielampjes op de tafels voor een klein beetje sfeerlicht. En zo de zonsondergang kunnen zien. Een erg gezellige avond.
Wel weer lekker op tijd thuis, zo kon ik ook weer wat slaap inhalen van de afgelopen dagen. Want het feit dat ik een heerlijke vakantie heb gehad, wil niet zeggen dat ik ervan uitgerust ben. Maar het was het zeker waard.

En nu is het weer zondag. Lekker in de tuin gelegen met een boekje er bij. Om 14:00 uur Marjolijn opgehaald bij het hotel waar haar zus en zwager sliepen. Zij gingen vandaag namelijk weer naar huis toe. Even bij de Italiaan een ijsje gegeten en wat boodschappen gedaan voor het avondeten. Lekker samen met anti-muggen-kaarsjes op de porch gezeten, stokbroodje, kruidenboter en lekker drinken. Wat een lekker weertje toch ook ‘s avonds.

En vanaf nu zijn we weer alleen. Al het geweldige familiebezoek is geweest, nu is het weer tijd om nog 6 weken hard te werken op stage en daarna nog een lekkere week vakantie.

Pap, mam, Koen, nog bedankt voor de laatste twee mooie dagen. Ik heb van alles genoten en ik weet jullie ook. Geweldig om al dit moois met jullie te kunnen delen. Tot heel snel.

Veel liefs, Anneke xxx