Een heerlijke vakantieweek

Hoe geweldig de vorige week geëindigd is, zo geweldig ging het ook deze week weer verder. Ik heb samen met mijn ouders en broer ontzettend veel beleefd in deze week. Ik kan niet zeggen dat ik mij vanavond heel uitgerust voel en er weer helemaal tegenaan kan, het werkende ritme zal ik mijzelf weer even moeten aanwennen. Maar het is het dubbel en dwars waard geweest.

Op maandag was het een heuglijke dag, mijn vader was jarig en werd 38 (of was het nou 48?). Deze ochtend lekker rustig aan gedaan, ontbeten op de porch nadat mijn ouders hun ochtend-zwem-ritueel hadden gedaan. Rond 11.00 uur zijn we vertrokken richting DaaiBooi. De baai waar ik heel graag tijdens mijn weekenden verblijf. Het was er heerlijk rustig. We konden liggen onder een grote parasol en huurden twee bedjes. Veel gesnorkeld hier, dat had ik nooit eerder gedaan. Wat was het mooi! Hele scholen vol prachtige gele vissen, grote papagaaivissen en nog veel meer. Nu kon ik ook eindelijk zien waar de steken aan mijn benen vandaan kwamen. Namelijk kleine gele visjes die al happend op je afkomen, daarna in je been bijten en vervolgens hem snel smeren. Erg grappig om te zien. Het was een heerlijke dag, de tijd verstreek heel snel. Bij de snèk wat hapjes gegeten en daarna gaan afdouchen. Ik kon zelfs genieten van de douche, thuis is het een slap straaltje, maar hier gutste het water eruit. Heerlijk om deze stranddag mee af te sluiten. Om 20:30 kwamen wij aan in de stad nadat wij ons thuis allemaal hadden opgefrist. Hier hebben we aan de handelskade gegeten bij Iguana. Om de verjaardag van mijn vader goed af te sluiten. Een mooie verjaardag, zo op de Antillen.

Dinsdag zijn we ‘s ochtends op pad gegaan richting de ‘Grotten van Hato’. Dit was hartstikke leuk om te doen. Eerst was er een tochtje van een kwartier door stukjes bos, waar er verteld werd over verschillende bomen en cactussen. Ook leerden wij zo, dat bijen oorspronkelijk helemaal niet op Curaçao leefden. Maar dat deze zijn geïmporteerd, doordat sommigen ontstapt zijn aan de imkers, vliegen ze nu ook vrij rond. Nou, dat is even handig geregeld!
Daarna begon de echte tour in de grotten. Het was van binnen ontzettend mooi! Stalagmieten en stalactieten en allerlei druppeltjes die weer nieuwe zouden gaan vormen. 1 cm groeien duurt 100 jaar! Ongelooflijk. En het was bloedje heet in die grotten, normaal is het lekker koel, maar deze grotten houden alle warmte vast. Iedereen had een mooi glimmend laagje over hun huid heen. En buiten was er natuurlijk ook geen verkoeling! Gelukkig konden we een verfrissend drankje drinken na afloop. Van daaruit zijn we door gereden naar het Shete Boka park. Dat betekend de ‘zeven monden’. Van deze zeven monden (wat er volgens sommige boekjes eigenlijk tien zijn), zijn er vier te bekijken. Deze dag echter drie, omdat een van de Boka’s een bijenplaag had. (Eigen schuld dikke bult dus, dan hadden ze deze maar niet moeten importeren). Het was een prachtig plaatje hier, eerst gingen we naar Boka Pistol. Geweldig! Hier kwam de zee bijeen in een rotsmond, wanneer het naar binnen sloeg, schoot het hard omhoog terug de zee in. Vandaag “pistol”. Een andere boka, had een natuurlijke brug. De zee had onder de rotsen een soort gat geslagen, waardoor dit gedeelte op een brug leek. Ook hier sloeg de zee weer wild naar binnen. De derde Boka “Boka tabla” had een grot, hier kon je naar beneden lopen. Van de andere kant sloeg het water deze grot in. Vandaar ook dat het ‘’betreden op eigen risico’’ was. Wanneer er een grote golf naar binnen sloeg, kwam het water namelijk heel hoog. Mijn vader was zo’n held om naar beneden te gaan, maar bij het minste golfje vloog hij weer naar boven. Wel een prachtig gezicht!

Na de ‘dies, shete, kuater of tres boka’s’ reden we door richting westpunt. We hadden namelijk besloten om alle baaien aan die kant te gaan bekijken. Na playa Kalki kwamen we aan bij ‘Jaanchies’ een restaurant waar iedereen het hier over heeft. Het is bijna een verplichting om hier te gaan eten. En ja, dat hebben we dan ook gedaan. Het was een mooi restaurant, waar de vogeltjes vrolijk doorheen vlogen. We hadden een pratende menukaart, opgevoerd door de eigenaar zelf. We hebben allemaal lekker gegeten. Na het diner mochten we plaats nemen in de schommelstoelen. Toen kwamen ze aan met voor iedereen een stukje ijstaart en ook lekker thee en koffie. Dit omdat we zo ons best hadden gedaan het voedsel te verorberen. Heel leuk! Bij het weggaan kregen mijn moeder en ik allebei een uit hout uitgesneden papagaai, een prachtige souvenir!
Van hieruit zijn we doorgereden naar andere baaien. Playa kenepi chicki, Playa kenepi grandi, playa Jeremi, playa Santa cruz. Stuk voor stuk prachtige baaien, bij de ene leek de zee nog blauwer dan bij de andere. Overal mooie stranden en palmbomen. Plaatjes zoals in de boeken.

Woensdag gingen we lekker uitrusten van de drukke auto-dag. We werden laat wakker en zijn tegen het middag uur naar ‘’ons eigen’’ jan-thiel strand gegaan. Toch fijn om een strand op loopafstand te hebben. Hier hebben we heerlijk vertoefd tot half 5. Daarna gaan douchen om vervolgens naar Punda te gaan. We hebben bij het Wilhelminaplein gegeten en om half 9 kwamen we aan bij ‘Mundo Bizarro’, het meest huislijke cafeetje van Curaçao (denk ik?). Daar trad Conny zoals gewoonlijk weer op, maar dit keer in het gezelschap van haar zus en mijn ouders en broer. Een heel gezellig avondje!

Op donderdag toch weer vroeg uit de veren. We gingen namelijk ontbijten op het prachtige ‘Blue Bay’, hier heb ik al eerder over verteld, maar het is hier echt schitterend. Om 09:00 uur kwamen we al aan en konden we vier echte bedden reserveren, deze liggen goddelijk. Ontbeten aan de waterkant en daarna weer de gehele dag gesnorkeld, gelezen, geslapen, gedronken, enzovoort. Top. Ook hangen daar hangmatten tussen de palmbomen, wanneer je daar in ligt, begeef je je echt in de hemel. Zonnestralen die tussen de palmbladeren door op je gebruinde huid schijnen, ligt schommelend door de tropische wind die toch verkoeling biedt, met uitzicht op een strak blauwe lucht met daaronder een stralend blauwe zee. Wat wil een mens nog meer?!
Dit strand hebben we pas om 18:00 uur weer verlaten. Wederom een heerlijke dag.

Vrijdag was het dan zover, Koninginnedag! Voor het eerst niet in het mooie Apeldoorn. Vol verwachting klopt ons hart, worden we wakker……regen! We zijn hier op Curaçao heel schappelijk tegenover alle Nederlanders, want volgens ons BVN-televisiekanaal liep daar iedereen ook onder de paraplu. Een ding is dan wel weer prettig aan het Antilliaanse tempo, de boel kwam hier zo rond 13:00 uur op gang, en toen was het weer heerlijk droog met een stralende zon! Grote chaos was het dan wel weer in het centrum, want mensen oproepen om met de fiets naar de stad te komen, daar doen ze hier niet aan. Wonder boven wonder vonden we een beveiligde plek en konden we onze weg te voet vervolgen. Ook hier, net als in Nederland, kleedjesmarkt, gezelligheid. Overal was het druk, overal was het oranje, overal kon je eten en overal was muziek. Eigenlijk net zoals thuis, maar nu met iets meer bruine mensen. En de muziek is ook iets swingender. Een prima vervanging van Koninginnedag op z’n Hollands zullen we maar zeggen. Ik heb mij goed vermaakt. Heerlijk aan de kade gezeten met vruchtenshakes, terwijl we luisterden naar een leuke band en met achter ons de meest prachtige jachtschepen. (Daar waren de eigenaren ook flink mee aan het pronken).
Koninginnedag op z’n Antiliaans, daar kunnen we wel wat mee.
Nog over de regenbui van deze ochtend, daar was onze auto niet helemaal op berekend. Iedere keer wanneer de regen zich inzette, begon ons auto alarm hard te loeien. Uitzetten had volgens mijn vader geen zin, want twee minuten later begon het weer. Een ieder uit onze directe omgeving is dus wakker geworden met een lied van zo’n 6 verschillende genres. En wanneer hij of zij weer was ingedoezeld, begon het weer opnieuw. Dit heeft zo’n anderhalf uur geduurd. Lang leve de auto beveiliging! (niemand kan hier trouwens met die alarmen omgaan, er gaat bijna geen moment voorbij dat er ergens eentje af gaat)

En toen was het weekend alweer aangebroken. Deze zaterdag wederom een nieuwe baai aangedaan, dit keer ‘Porto Marie’, en alweer was dit een schitterend strand (wordt het al saai? Nee hoor!). Een heel lang strand dit keer, omdat het ‘’de dag van de arbeid’’ was had iedereen vrij en was het druk. Aan het einde van de baai lag echter nog niemand, dus er waren nog parasols en bedjes vrij. We werden hier vergezeld door een aantal leguanen. Flinke beesten waren het. Ze kwamen zo nu en dan bij ons kijken, ze klommen plotseling ook op mijn bedje (en dan is zo’n beest toch ineens wel erg groot). Ze zorgden voor een hoop hectiek in onze nabije omgeving, maar dat levert zeer mooie plaatjes op. Later heb ik zelfs nog een leguaan wat groente gevoerd, en dan zijn ze ineens weer heel lief met zo’n lang tongetje… De liefde gaat door de maag blijkbaar…
Hier weer de hele dag gesnorkeld, de meest mooie vissen weer voorbij zien komen. Bij de snèk weer wat gegeten, waardoor we hier pas om 18:30 uur weer vertrokken.
Het klinkt eentonig al die stranden, maar het is geweldig, zo ontzettend relaxt en mooi. En zeker wanneer je dan nieuwe dingen tegen komt, zoals rond rennende leguanen. ’s Avonds hebben we een cocktail gedronken aan de bar van het resort. Hier was echter niets te beleven, daarom gingen we door naar Zanzibar. Begin van de avond was het geen doorkomen aan met de auto’s, omdat er een optreden was. Echter was alles om 22.30 uur alweer afgelopen, er was bijna niemand meer te vinden. Toch met mijn ouders een rosé en AmstelBright gedronken om de gezellige dag nog even te bezegelen.

Zondags echt rustig aan gedaan, we kwamen maar langzaam op gang. Uiteindelijk naar het strand van Jan Thiel gelopen. Hier was het erg druk, omdat iedereen vrij was. Er waren veel Antilliaanse gezinnen, met een heleboel kinderen. Erg gezellig. Hier lekker uitgerust van de drukke en fijne week. Opa en oma Vermeijs nog opgebeld, dat had mijn vader afgesproken. Ik heb ze ook nog even aan de telefoon gehad. Het was wel heel vreemd om elkaar na drie maanden eindelijk weer even te spreken. Daardoor vloeiden er heel eventjes wel wat tranen… Het was erg fijn.
Om 20:00 uur had ik gereserveerd bij een restaurant om met zijn vieren te gaan steengrillen. Ik had al een aantal keren deze tip gekregen en dit was een mooie afsluiter van mijn vakantie. Een erg gezellig restaurant, waar we gelukkig wel buiten zaten. Anders is steengrillen in tropische temperaturen natuurlijk geen pretje. Het was inderdaad een gezellige afsluiter van deze super week. Om 22.30 uur naar ‘mijn huis’ terug gereden om hier na een aantal dagen eindelijk weer te gaan slapen, bijna weer klaar voor het echte werk.

En nu zit ik in mijn bed, veel te laat nog dit verhaal te schrijven. Hopelijk staat alles een beetje logisch en leesbaar geschreven, het is inmiddels al 01:00 uur en ik heb alles niet meer heel helder op een rijtje. We hebben ook zoveel leuke dingen gedaan deze week. Ik vond het heerlijk om een echte vakantie week te hebben, hier was ik echt wel aan toe. Ondanks dat we heel druk zijn geweest en ik niet echt het gevoel heb dat ik uitgerust ben, heb ik het geweldig gehad.

Mam; pap; Koen, dank jullie wel! Het was top!

Foto’s zullen zeker gaan komen, maar de verbinding is nu te slecht om deze online te zetten.

Drie maanden voorbij en eindelijk visite!

En er is alweer een week voorbij! Wanneer ik denk dat het niet sneller kan gaan dit, vliegt de tijd nog harder! Twaalf stage weken en dertien weken verblijf, waar blijft de tijd. Het klinkt gek dat ik al zo lang hier ben. Vrijdag 23 april was het officieel drie maanden! Ik ben dit jaar nog slechts 22 dagen in Nederland geweest, het blijft wat vreemd allemaal.

De maandag, na een heerlijk weekend, weer fris en fruitig gestart op stage. Deze dag eindelijk mijn communicatie apparaat geïntroduceerd bij mijn cliënt. Hij was er ontzettend blij mee. Wel vond hij dat er erg weinig knoppen op het apparaat stonden. Daar had hij helemaal gelijk in, maar motorisch gezien is het zeer lastig voor hem. Het touchscreen is erg gevoelig, hij veegt er met zijn hand overheen, wat resulteert in een “mi ta rabia, mi ta rabia, mi ta rabia” en dat nog zo’n 7 keren. Dat is niet geheel de bedoeling, al kon hij er wel om lachen. Ik ga proberen te oefenen met hem, zodat hij iets meer controle krijgt over de knoppen. Hopelijk is het mogelijk om dat te bereiken, dan kan het apparaat ook functioneler worden.

Dinsdag begon de dag niet heel erg voorspoedig. Toen wij de oprit uitreden reed de auto een beetje vreemd. Na een check bleek een van de achterbanden compleet plat te zijn. De auto terug in de oprit gezet en Rob opgebeld. Wij dachten namelijk dat hij dan langs zou komen om een band te verwisselen voor ons. Rob zei ons echter dat de krik achterin de auto lag en de reserveband ook. Dat was het… Tsja, en toen moesten we zelf aan de slag. We hebben ons omgekleed en zijn de achterbak gaan inspecteren. Daar vond ik inderdaad de krik en alle benodigdheden. Proberen maar! Dat moeten we ook een keer gedaan hebben. Het ging wonderbaarlijk genoeg zeer voorspoedig, binnen een half uur hadden we de band verwisseld. Het was nog wel even een hele klus, omdat de bouten erg vast zaten, we moesten wel een aantal malen op de wielsleutel springen om ze los te krijgen. Idem dito om ze goed vast te zetten, bang dat we het wiel zouden verliezen, omdat we misschien niet voldoende kracht in onze handen zouden hebben. Al met al een succes dus en weer een stap richting totale zelfstandigheid.
Ik kwam hierdoor wel een uur later op stage aan, want na het hele avontuur zijn we wel opnieuw gaan douchen. Zelfs om half 8 ‘s ochtends is de zon hier warm genoeg om je te laten zweten bij een klus als dit.
Stage zelf verliep goed, maar Monique en ik hadden beide geen topdag. Mijn dag was natuurlijk niet denderend begonnen en ik was al erg moe. Monique had gewoon even een dag geen zin, dat is natuurlijk mogelijk. In ieder geval fijn dat we op een lijn zaten. Toch is de dag goed verlopen, weer erg druk geweest en goede behandelingen gegeven.

Deze dinsdag zijn ‘’eindelijk’’ de ouders van Marjolijn vertrokken. Zij zouden donderdag 15 april alweer richting Nederland gaan, maar door de vulkaan uitbarsting op IJsland verliep dat anders. Toch konden zij dinsdag 20 april lekker richting huis. Deze middag even boodschappen ingeslagen omdat woensdag (als het goed was) mijn ouders en broer zouden komen, natuurlijk is het wel lekker om dan gelijk wat drinken en ontbijt in huis te hebben.
Marjolijn en ik zijn die avond uit eten gegaan samen. Alyssa belde mij op omdat zij en Mike mij wilden uitnodigen om naar de film bij Mambo te komen. Hier zijn Marjolijn en ik dan ook na het eten heen gereden. Het is een goed concept, in de openlucht aan het water, in een relaxte stoel een filmpje kijken. Heerlijk. Samen hebben we na de film nog een drankje gedaan en daarna heb ik Mike en Alyssa nog een lift naar huis gegeven. Alyssa stond erop dat we op de porch nog wat zouden drinken. Dit vond ik ook erg gezellig. Het werd wel steeds later, maar dat was ik al wel gewend van de afgelopen week. Marjolijn wilde rond 01:00 uur toch wel graag naar huis, dus dat hebben we gedaan. Hier heb ik toen afscheid genomen van Mike, dit was inmiddels zijn ‘’vierde laatste avond’’, want ook hij kon niet naar huis van wegen alle as boven het Nederlandse luchtruim. Ik vond het wel jammer, want samen met hem en Alyssa heb ik mij de afgelopen twee weken zeer goed vermaakt. Maar ja, aan alle leuke dingen komt vaak een eind..

Woensdagochtend een beetje moe richting stage gegaan. Ik had een rustige dag. Op de computer kon ik werken aan wat school zaken, omdat er vergaderingen waren. Om half 10 heb ik altijd een behandeling, maar mijn cliënt bleek ziek te zijn. Daardoor had ik enkel nog van half 11 tot 12.00 uur een vergadering en kon ik daarna alweer richting huis. Het was een erg relaxte ochtend dus. Thuis aangekomen heb ik alles een beetje opgeruimd en alle was gedaan. Om 16:00 uur zijn we richting Hato vertrokken om mijn ouders en Koen te verwelkomen. Wat is het vreemd en leuk tegelijk om elkaar dan ineens na drie maanden weer te zien! En ook al heel snel is het weer de normaalste zaak van de wereld om samen te zijn. Ook Conny was op Hato om haar zusje Ellen op te halen, zij zat in hetzelfde vliegtuig. Terwijl zij met de bus richting het resort reden heb ik met Marjolijn mijn spullen opgehaald en ook de doos vol boodschappen. Op weg naar het resort wat snacks gehaald bij een chinees, omdat iedereen wel toe was aan een warm hapje.
Wat een prachtig huisje troffen wij aan, heerlijk ruim, met een grote porch en vlak bij de zee. Hier wilde ik mijn vakantie wel spenderen! En wat was ik daar aan toe om eerlijk te zijn. Het is hier heerlijk en de stage is ontzettend leerzaam, maar daardoor ook best vermoeiend. De eerste weken heb ik dat niet gemerkt, maar de laatste week kwam ik er toch wel achter dat ik behoorlijk moe aan het worden was. Een aantal vrije dagen zijn dus meer dan welkom!

Deze woensdagavond heerlijk bij gekletst, maar mijn ouders en Koen begonnen langzaamaan een beetje weg te zakken. Natuurlijk logisch, want na zo’n lange tocht komt er een behoorlijke jetlag om de hoek kijken. Tot 22.00 uur kunnen rekken en toen gaan slapen. Mijn nieuwe kamertje beviel erg goed, een lekker bed en ook een klamboe, ik was heel tevreden.

Donderdagochtend was iedereen erg vroeg wakker. Er was ’s ochtends een info-uurtje bij een hostess. Zij vertelde allerlei dingen over het eiland en praatte iedereen wat tourtjes aan. Dit is voor ons natuurlijk niet nodig, omdat ik na drie maanden toch behoorlijk goed de weg weet.
Tijdens het ontbijt hadden mijn ouders een verrassing. Ze kwamen met een tas vol met spulletjes aanzetten voor mij. Van Jeanne (de buurvrouw) kreeg ik een snorkelset, omdat ik deze laatst heb moeten huren. Van twee andere buurvrouwen mevrouw van de Wetering en mevrouw Hartgers kreeg ik ook een leuke brief. Ontzettend lief! Van Marloes en Ton (nichtje en oom) kreeg ik een blik vol nootjes en snoepjes met een leuke kaart er bij. Van opa en oma Vermeijs kreeg ik een hele lange brief vol wetenswaardigheden en de opdracht om iets leuks te kopen als aandenken voor hun 50 jarige huwelijksfeest wat ik helaas zal missen. Dit zal ik zeker doen! En dan van Mireille en Vera (allerliefste vriendinnen) een hele lieve kaart en een knuffelbeertje, zo lief! Heel leuk om dit alles te ontvangen, hartelijk dank allemaal, het was heel fijn!
Om 10.00 uur kwam Rob een huurauto brengen. Wat een mooie wagen! En wat rijdt deze stil! Onze eigen huurauto maakt een enorm kabaal, doordat alle waaiers aan staan en ook hier en daar rammelt er wat. Maar hier hoor je niks en de kleine hobbels in de weg merk je niet eens. Dat rijdt dus helemaal super! Ik sta hier ook op het contract, zodat ik lekker gids kan spelen en de rest de mogelijkheid heeft om uit het raam te turen. Even flink inkopen gedaan, om de koelkast te vullen met drinken en toen op naar het strand. Jan Thiel Baai genaamd, daar was ik zelf nog nooit geweest. Erg mooi. Lekker op bedjes gelegen en een hele tijd gesnorkeld. Er zijn daar erg veel vissen en het is ontzettend diep. Wanneer je zo’n 20 meter van het strand af zwemt duikt de bodem ineens meters ver de diepte in. Complete duisternis heb je dan onder je, best eng eigenlijk. Maar toch veel moois gezien.
Aan het eind van de middag hier onze eerste gezamenlijke cocktail gedronken, de ‘apple breeze’, ontzettend lekker, verfrissend en een heuse alcoholbom.
Ook deze avond is het niet geluk om de stad in te komen, de jetlag was nog niet voorbij…

Vrijdagochtend een stagebezoek gedaan, mijn ouders en Koen hebben kennis gemaakt met mijn stagebegeleidster, Monique, en ik heb ze rondgeleid over het terrein. Mijn cliënt van de revalidatie (van het Gospelkoor) reageerde heel leuk toen ik vertelde dat mijn ouders en broer mij hier opzochten. Hij heeft ze allemaal de hand geschut en zat er heel vrolijk en tevreden bij. Toch wel erg leuk om echt te kunnen laten zien wat ik hier allemaal doe, en met wie. Roanht was helaas niet op het werk, ze had een dagje vrij. Dat was jammer. Daarna richting mijn huis van de komende tijd gegaan. Mijn ouders waren erg onder de indruk van mijn woonomgeving. Het is dan ook een prachtig optrekje. Lekker een glas koud ijswater gedronken op de porch. Zoals ik daar ook zo vaak zit…
Van hieruit richting de stad vertrokken, om over de Juliana- en de Emmabrug te rijden en te lopen. Daarna aan de kade wat gedronken. Aan het eind van de middag weer bij de Jan Thiel baai gaan liggen om te genieten van de laatste zonnestralen en uiteindelijk van de mooie zonsondergang. Deze avond eindelijk een stapgenootje overgehouden. Samen met mijn vader een AmstelBright en een Rosé gedronken aan de strandbar. De cocktails werden helaas niet meer gemaakt, maar dit was ook erg lekker. Om 00.00 uur gaan slapen, dat is in ieder geval één persoon die over zijn jetlag heen geholpen is.

Zaterdag richting de ‘ostrichfarm’ vertrokken. Daar met een jeep langs vele struisvogels gereden, van 3 dagen oud, tot 18 jaar oud. Er werd veel en heel leuk verteld over deze dieren. Allerlei wetenswaardigheden. Het gezegde “steek je kop maar in het zand” klopt in ieder geval niet, want dat hebben struisvogels nog nooit gedaan. Struisvogels gevoerd en op een struisvogel ei gestaan. (Wie wil dat nou niet). En aan het eind van de tour kon je, hoe gek ook, struisvogelbiefstuk eten. En ja, dat hebben we gedaan. Erg lekker. En je kunt van de eieren ook erg grote omeletten maken, zo bleek. Een leuke ochtend was dat!
Nog even richting de St. Joris Baai gereden, wat voor mij een behoorlijke slingertocht was om allerlei gaten, kuilen en rare heuvels te omzeilen. Helaas bleek het water een beetje vervuild, maar je kon wel leuk kijken naar allerlei jongens die aan het kite-surfen waren. Toch nog een stukje off-road gereden dus.
Van daaruit terug naar het resort om wederom bij Jan Thiel te eindigen, hier was het echter enorm druk. Het Happy-Hour van de zaterdagavond was inmiddels begonnen en dat trekt behoorlijk veel mensen aan. Lekker in de zon gelegen met op de achtergrond de dj. Zelf ook maar gebruik gemaakt van het happy-hour, waar de cocktails helaas buiten vielen, maar ach, wat geeft dat. Het is vakantie!
De barmannen draaiden over uren en zo ook de pizzabakker, iedereen krijgt na al die biertjes natuurlijk flinke trek. Dus deze jongen werkte zich totaal in het zweet terwijl hij in een rap tempo pizza’s in de lucht draaide. Ook wij hebben er een laten maken en aten deze daarna lekker op de porch. Een rustige zaterdagavond, ditmaal beide ouders in wakkere toestand. Enkel Koen lag om 20:30 uur te slapen (hij houdt zijn eigen Nederlandse tijden aan). Ondanks dat de ogen redelijk open bleven, dus niet erop uit gegaan. Boekje gelezen en een drankje gedronken en rond 22:30 uur toch maar gaan slapen.

Zondagochtend ontdekte mijn vader een scheur in een van de autobanden. Voor mij als ervaren bandenverwisselaar is dat natuurlijk geen enkel probleem. Jammer was alleen dat de reserve band ook leeg was. Samen zijn we naar een tankstation gereden, daar maakte de pomp de banden echter nog leger dan ze al waren. Inmiddels stonden er twee auto’s achter ons en gingen de raampjes al open. De mannen hielpen ons eerst, maar al snel bleek dat de pomp inderdaad kapot was. Een van de mannen zou naar een andere plek gaan en nam ons mee, we kwamen terecht bij een Tire Center. Hier was het gigantisch druk, want op zondag zijn ze praktisch allemaal gesloten. Volgens mij stonden er wel zo’n 30 auto’s, waarvan de banden gewisseld, gemaakt of gepompt moesten worden. Een hele gezellige bedoening dus eigenlijk, want je kon er ook lekker biertjes drinken. Daar konden wij onze banden goed oppompen. Nog een tijd met deze man gepraat en daarna weer richting huis vertrokken. Dit is een van de dingen waarom ik Curaçao zo mooi vind, de vriendelijkheid van vreemden, die je overal mee naartoe nemen wanneer ze je moeten helpen. Hij vroeg nog of ik in een goede buurt woonde en wat ikzelf betaalde voor mijn huurauto. Hij zei dat ik al een echte Antiliaan was met de prijzen waar ik mee in zee was gegaan, positief dus. Erg leuk.

Deze dag heerlijk rustig aan gedaan. Om 12 uur gingen mijn ouders en Koen richting het zwembad van het resort. Ik was nog even verzonken in mijn boek dus bleef nog bij het huisje. Samen met mijn vader de bank uit de woonkamer op de porch gezet. Daardoor heerlijk relaxt in een zonnig briesje mijn boek kunnen lezen. Gewoon genieten van de rust. Later ook nog een tijdje bij het zwembad gelegen, gekletst met mensen die ‘’eindelijk’’ naar huis mochten.

Om 15:30 vertrokken wij richting Chaloma. Door Conny waren we uitgenodigd voor een “BBQ voor leuke mensen”. En ja, dat zijn wij! Volgens Conny kwamen wij daar door een zandweg in te rijden waarbij het zou lijken dat je van Curaçao af ging. Nou, daar had zij volkomen gelijk in. Zand, stenen, kuilen en bulten. Meer was het niet. Uiteindelijk kwamen we bij de poort aan en wachtten wij op de anderen. Drie andere auto’s sloten bij ons aan en toen kwam Rob de Wolf om de slagbomen te openen naar ‘zijn Chaloma’. Toen begon de tocht pas echt, want de weg werd steeds ruiger. Ik moest natuurlijk voorzichtig doen met ons prachtige huurautootje, dus ik werd zelfs ingehaald door de andere gasten. Nu hadden zij ook gewoon dikke auto’s op hoge wielen, zij hadden niets te vrezen. Maar goed, het heeft ook wel weer wat zo’n tocht en ook bleek dat de bestemming dit dubbel en dwars waard was. Rob heeft aan de St. Joris Baai een leuk huisje staan, met een tuintje en een stijger. Wat een prachtige plek, ongelooflijk mooi. Zeker nu het wat heeft geregend en alles groen wordt. Eerst met iedereen op de porch gezeten, met nog een lekker zonnetje. Daarna ontfermde Siegmund zich over de barbecue. Hij had bakken vol met biefstuk en karbonades mee. Met de top BBQ van Rob was dit alles in een mum van tijd botergaar. Het leek wel een restaurant op een toplocatie. Iedereen heeft lekker kunnen eten, dit was er in overvloed. Lekker drankjes gedronken tijdens het ondergaan van de zon. Puur genieten. Op deze plek wekt Rob zelf de stroom op door een molen die hij naast zijn huis heeft staan en via zonnepanelen op zijn dak. Daarvan laat hij de lampen branden en houdt de koelkast het eten en drinken koel. Wat heeft hij het goed voor elkaar daar.
Ik kan zeer goed begrijpen dat je verder niets nodig hebt dan dit. Een mooi huis aan een prachtig water met gezellige vrienden en kennissen. Dit is het zoveelste mooie avontuur wat ik hier meemaak op Curaçao, iedere keer lijkt het beter te worden.

Ik heb wederom geweldig genoten van een van de zoveelste mooie zondagen op ‘Dushi Korsou’. En eindelijk zijn nu ook mijn ouders en broer mee aan het genieten van een klein deel van mijn grootse avontuur.

En dat was stage-week 11, toch?

Ik begin met de weken en de dagen in de war te raken. Ik meen dat de elfde stageweek nu inmiddels weer voorbij is. Weer een week vol leuke gebeurtenissen kan ik vertellen.

Maandag ben ik thuis opgehaald door Marjolijn omdat wij richting Emmastad moesten. Daar zouden wij een interview afnemen bij de manager van de BBO (de afdeling waarvoor onder andere de logopedisten werken, Begeleiding Behandeling Onderzoek). Zij zou ons informatie geven omtrent het slikprotocol wat wij aan het opstellen zijn. Zij is namelijk een van de personen die graag wilde dat dit protocol er kwam en is tegelijk ook degene die bepaald wat er mee gaat gebeuren wanneer het af is. We hebben tijdens dit gesprek te horen gekregen dat er al een aantal jaren op een protocol gewacht wordt. Het protocol gaat opgenomen worden in het ‘kwaliteitshandboek’, dit is een boek waar allerlei protocollen opgenomen zijn. Protocollen over omgang met agressie, calamiteiten, intimidatie, handicaps en beperkingen. En uiteindelijk dus ook het slikprotocol. Dat was erg leuk om te horen. We maken dit dus niet voor niets, er wordt in de toekomst echt iets mee gedaan. Ook zullen werknemers verplicht worden om kennis te nemen van het protocol. Het is immers erg belangrijk dat men precies weet welke signalen duiden op mogelijke slikproblemen, om zo ernstige verslikkingen (die in het ergste geval tot de dood kunnen leiden) te voorkomen in de toekomst.
Door dit interview vervielen mijn behandelingen, deze zijn overgenomen door mijn stagebegeleidster. Ik hoorde later van haar dat één van mijn cliënten vol verbazing in de deur opening stond. Ze snapte niet waarom ik er niet was, ze zei “a-e-e” (Anneke dus, aangezien zij in klinkers spreekt). Mijn begeleidster zei dat ze erg chagrijnig was tijdens de behandeling en dat het leek dat ze erg boos zou gaan worden als er teveel van haar gevraagd zou worden. Ze was dus niet zo blij dat ik niet aanwezig was. Aankomende maandag meer geluk, ben benieuwd hoe ze reageren zal.

Dinsdag weer een drukke dag op de revalidatie. Ik probeer steeds tussendoor het taalzakboek te vullen met foto’s en teksten. (Waarover ik al eerder had geschreven, foto materialen uit de omgeving, zodat dit gebruikt kan worden om gesprekken te voeren met de cliënten). Maar iedere keer komt er wel weer iets tussen, waardoor het in de knoop komt. Het doel is nu om het in ieder geval op de computer af te krijgen, zodat het vanaf daar al bruikbaar is.
De middag ben ik opnieuw begonnen met het communicatieapparaat. Deze heb ik vereenvoudigd. Er zijn minder niveaus aangebracht. Er zijn nu drie hoofdknoppen “vragen”, “ik heb iets nodig”, “gevoelens”. Deze knoppen zijn heel groot en dus makkelijk in te drukken. Vervolgens komt er per knop een nieuw scherm, met 6 grote knoppen die invulling geven aan de onderwerpen. Ik hoop dat het op deze manier hanteerbaar is voor mijn cliënt. Het inspreken van het apparaat kwam ook weer aan bod. Ik bedacht dat het toch niet echt goed voor de ego van mijn cliënt als zijn apparaat ingesproken wordt met een vrouwenstem. Daarom hadden we een man nodig, alleen zijn ze schaars op onze locatie. De fysiotherapeut belde ik op, toen hij hoorde waar ik hem voor nodig had, wilde hij niet komen. Met al mijn charmes in de strijd. ‘ah toeee, alsjeblieft, alsjeblieft?’ Gaf hij uiteindelijk zuchtend toe, en kwam hij langs. Gelukt! Toen hij bij mij was, bleek het echter toch niet echt voor hem weggelegd. Hij vond het echt niet prettig om het apparaat in te spreken. Dus moest ik opzoek naar een nieuw slachtoffer. Gelukkig was er nog iemand bereid om mee te werken. Hij sprak het vol overgave in, met allerlei emoties –boos en verdrietig – heel goed ingeleefd. En heel erg hard vooral! Maargoed, dan weet iedereen tenminste wat de cliënt bedoeld zullen we maar zeggen. Volgende week ga ik het introduceren bij mijn cliënt, ik ben zo benieuwd hoe hij het vindt!

Dinsdagavond een gezellige avond gehad met mijn huisgenoten, een filmpje gekeken en eindelijk weer eens een wijntje gedronken. Heerlijk. Ik sliep erg lekker ook daarna…

Woensdag weer vele vergaderingen. Helaas deed het internet het niet op stage, dus ik kon niet zo goed werken. Voor veel opdrachten had ik namelijk internet nodig, maar ik ben de tijd wel doorgekomen. Mijn cliënt van die dag was even lastig, van het communicatiemapje waar ik al eerder over vertelde, was ditmaal echt niets meer van over. Het zat in een tasje, het was alleen nog maar een prop. Ik ga nu met de ergotherapeut overleggen of het mogelijk is om haar rolstoel een tafelblad te geven. Ze zit sowieso al niet erg prettig in haar stoel heb ik het idee, dus dit zou op beide vlakken praktisch zijn. Dan kan ik namelijk pictogrammen op het tafelblad plakken. Dat kan sowieso niet kapot.
Toen ik die middag over het terrein heen liep en bij de revalidatie was, liep ik langs een van mijn cliënten. Hij zat met de rug naar mij toe en ik liep gewoon langs hem heen. Dit is de meneer die enkel met klanken spreekt (oeoeoe- aa aa aa). Maar ondanks zijn gebrek aan spraak is hij zeer communicatief vaardig, dit is altijd erg mooi om te zien. Ik liep dus langs hem heen en opeens werd mijn naam geroepen. Verras keek ik om, deze meneer riep mij namelijk! Hij stak zijn hand uit en ik ging naar hem toe. Ontzettend vrolijk en onder luid gelach pakte hij mijn hand en gaf hij een zoen er op. Toen mocht ik weer verder gaan. Dat deed ik, maar dit keer helemaal warm en gelukkig van binnen, met een grote grijns op mijn gezicht. Wat geweldig dat hij mij riep. Nog echt mijn naam ook, terwijl hij normaal niet spreekt. Geweldig bijzonder.

Woensdagavond werd ik rond 18.00 uur opgehaald door Conny, Mike en Alyssa. Woensdagavond treedt Conny op bij Mundo Bizarro. Daar was ik nog nooit geweest, dus dat werd hoog tijd. Eerst met Mike en Alyssa ergens gezellig wat gegeten en later naar het café gegaan. Het is een heel gezellige kroeg. Het is net een kleine huiskamer met allemaal verschillende banken, erg knus. Er waren niet veel mensen, maar het was erg gezellig. Later aangeschoven bij andere gasten, zodoende werd de avond steeds gezelliger. Op een gegeven moment was het dan ook ineens 01:00 uur! Eigenlijk maakte het mij niet uit, want het was erg leuk. Maar toch richting huis gegaan. Ik lag om 01:30 in bed en de wekker ging een kleine 5 uur later alweer..

Gek genoeg was ik donderdag topfit en zelfs lichtelijk over actief. Hoe dat mogelijk is, geen idee. Het was weer een hele leuke dag. Donderdagavond was de fundraising voor de Afasie vereniging van Curaçao. Hierbij werd een film gedraaid die gemaakt is van een toneelstuk van Josine van Dalsum. Hierin speelde zij een afasiepatiënt en door het toneelstuk kom je erachter wat afasie precies inhoudt en wat het met de cliënt en zijn omgeving doet. Er waren 220 kaarten verkocht van 25 gulden en er kwamen verschillende donaties binnen. Een erg goede opbrengst die gebruikt gaat worden om een computerprogramma om te zetten naar het Papiamento. Omdat het in de meeste gevallen belangrijk is om de cliënten in hun moedertaal te behandelen.
Die middag moesten er dus veel voorbereidingen getroffen worden. Er was helemaal geen informatie materiaal om mee te geven, wat ik een beetje vreemd vond. Ik ben toen aan de slag gegaan met het maken van een folder. Het was een hele klus, maar het resultaat mocht er absoluut zijn (al zeg ik het zelf). Het is een informatiefolder geworden met Nederlandse en Papiamento tekst, dus voor iedereen begrijpbaar. Het zag er eigenlijk best professioneel uit, ik kreeg er tijdens de fundraising ook erg leuke reacties op. Een meneer vroeg zelfs of ik ook een boekje wilde maken voor de vereniging, omdat het er zo goed uitzag. Nou, dat is natuurlijk hartstikke leuk om te horen! Al met al, was de avond een succes geworden.

Vrijdagochtend zijn we op tijd vertrokken richting Emmastad. Hier hebben Marjolijn en ik beide de mogelijkheid om op internet te gaan en zo konden we aan ons protocol werken. Het was een productieve dag, we hebben de conceptversie namelijk op kunnen sturen. Het is nog erg basaal, maar het ziet er wel mooi uit. We zijn benieuwd hoe de begeleiders zullen reageren, dan weten we ook of we nog veel moeten aanpassen.
Vrijdagmiddag heb ik Marjolijn bij haar ouders afgezet. Zij zouden eigenlijk al thuis zijn op dat moment, maar door de aswolk die in de lucht hangt door de vulkaanuitbarsting van Ijsland, konden zij niet vertrekken. Ze mochten nog blijven in hun eigen appartement, dus eigenlijk was het wel goed geregeld. Marjolijn bleef daar dan ook weer een nacht slapen.
Ik ben samen met Alyssa en Mike toen doorgegaan naar “Brakkeput Mei Mei” zoals het zo mooi heet. Daar hebben wij samen gegeten om vervolgens naar een cabaretvoorstelling te gaan. Er waren twee meiden uit Nederland die beiden een uurtje mochten spelen. De eerste dame was “Anne van Veen” (De dochter van Herman van Veen ja). Het was even wennen, omdat ik had gedacht dat het cabaret zou zijn. Het was namelijk meer een soort van theaterachtige zang uitvoering met hier en daar een makkelijk grapje. Meer een soort poëtische monologen. Soms lastig om te begrijpen en je moet er wel van houden. De dame die daarna kwam (Yora Rienstra) maakte meer indruk om mij. Dit was wel echt cabaret, ze begeleidde zichzelf soms op de piano, waarbij ze grappige nummers zong. Ze deed leuke typetjes en ook als zichzelf maakte ze goede grappen. Dit was een geweldig leuk uurtje. Helaas viel, naar mijn mening, Anne van Veen daardoor een beetje in het niet. Maar dat is natuurlijk persoonlijke voorkeur.
Daarna zijn we doorgereden naar Cabana, een club aan het water. Er was live muziek en het was erg druk. Heel gezellig. Helaas sloot daar alles ineens om 02:00 uur, eerder dan verwacht. We hadden bedacht om op het strand te gaan slapen, maar helaas bleef de beveiliging rondlopen. Hierdoor konden we ook niet gaan nachtzwemmen jammer genoeg.. Het is bij pootjebaden gebleven. Dit was ook zeker even lekker.
’s nachts weer gezellig bij Conny blijven slapen, dit keer enorm luxe, namelijk in een tweepersoonsbed. Dat was lang geleden! Heerlijk.

Zaterdagmiddag moest ik helaas wel weer even terug naar huis om verschillende zaken voor stage te doen. Aankomende dinsdagmiddag moet ik namelijk een workshop verzorgen voor verpleegkunde studenten. Dit zal gaan over de omgang met afasiepatiënten. Ik hoorde dit pas heel kort van te voren. Dus ik moet dit even goed gaan voorbereiden. Ook was het tijd voor een nieuw verhaal in de schoolkrant van Windesheim, een nieuw verhaal voor de logopedische website en natuurlijk even deze blog voorbereiden. Dus ik had even zat te doen op deze zaterdagmiddag.
’s avonds ben ik richting Zuikertuin gereden, daar was weer muziek en zou ik gaan eten met Conny, Alyssa en Mike. Dit was, na de zaterdagmiddag, de tweede keer dat ik in mijn eentje auto reed hier. En het beviel zeer goed, lekker met een raampje open. Radio aan en lekker hard meezingen. Kan ik toch nog mijn zangkunsten blijven oefenen, want in huis kan het natuurlijk niet meer. Eigenlijk gewoon genieten. Eerst de auto afgezet bij het hotel waar de ouders van Marjolijn zijn, zodat zij zondag nog met de auto er opuit konden.

Bij Sambal samen met Mike, Alyssa en Conny dus gaan eten, lekker saté direct van de BBQ. Onder (harde) achtergrond begeleiding van een driekoppige band. Een drummer, basgitarist en een saxofonist (die ook dwarsfluit speelde). Erg gezellig. Later schoof Steffanie ook aan, haar kende ik nog niet. Rond 23:00 uur toch besloten om nog te gaan stappen. Conny zette ons af bij Bermuda. En wat was het daar een rustige bedoening, ongelooflijk. Waarschijnlijk waren er zo’n 50 mensen binnen, terwijl er ruimte is voor 5000 (naar horen zeggen), dus dat was aardig leeg. Erg jammer, want het is een leuke tent. We hebben het er toch nog wel een tijdje volgehouden omdat Matthijs percussie speelde tijdens de dj sets, en dat is toch wel erg leuk om te horen.
Later zijn we naar Pampus gegaan. Daar was ik nog nooit geweest. Een café/restaurant/kroeg aan het water. Een zeer mooie locatie. Toen wij arriveerden gebeurde er toch iets…. De parkeerplaats van Pampus wordt in tweeën gedeeld door een klein slootje. Om op de parkeerplaats te komen moet je over een soort zanderig bruggetje rijden van zo’n 3 meter breed, daarnaast is wederom water. Niets aan de hand zou je denken. Wel dus wanneer iemand iets te diep in het glaasje heeft gekeken en denkt te kunnen keren op een bruggetje. Ik zag de auto achteruit rijden en met zijn achterwiel van de brug af gaan. Met één wiel in de lucht schreeuwde de bewaker dat hij vooruit moest komen. Braaf als deze meneer was, gaf hij een dot gas en vloog hij zo, vooruit het andere slootje in. Ditmaal stond hij met beide voorwielen in het water en raakten beide achterwielen nog amper de grond. Een hilarisch tafereel om 03:00 uur ‘s nachts. Vooral wanneer de desbetreffende bestuurder half strompelend uit de auto komt en vervolgens hakkend en stotend verteld dat hij helemaal niet gedronken heeft. Het hele gebeuren trok veel bekijks.
In Pampus zelf was het erg gezellig, een hele tijd aan de praat geweest met wat gasten die hier zijn komen wonen. Een van hen werkt voor de krant, dus wie weet, kan ik hier nog eens wat verhalen kwijt. De kans is echter groot dat ik volledig uit het geheugen van mijn gesprekspartners ben verdwenen. Maar dat maakte de avond ook juist weer zo leuk.
We kregen een lift naar huis aangeboden en belandden om 05:00 uur in bed. Veel te laat omdat we weer vroeg op moesten staan. Maar ach, dat is een leuke avond zeker waard.

Om 09:00 uur zat ik weer vrolijk bij Conny buiten op de porch. Het felle zonlicht deed mijn hoofd niet veel goeds helaas. Deze dag zouden wij naar een ‘’nieuw’’ strand gaan met de ‘duikclub’. We waren uitgenodigd om mee te komen. En dat laat ik mij natuurlijk geen twee keer zeggen.
Het was even een flinke tocht, over zandpaden met stenen en kuilen, maar dan heb je ook wat bleek wel weer! Een prachtige baai met mooie bomen en een hele blauwe zee. Hier waren alle mensen bij elkaar die ik vorige week zondag op de boot ook al ontmoet had. Een heel gezellige club. Hier werd gedoken en konden we ook snorkelen. Mike en ik hadden op de heenweg beide een snorkelset gehuurd. Dit kon voor 20 gulden en we kregen ook waterschoenen en flippers, helemaal super. Erg mooie vissen gezien in het water. Zebra vissen en Papagaai vissen (zo mooi gekleurd, zoals je ze eigenlijk alleen getekend in kinderboeken ziet). Natuurlijk was er ook een middagmaaltijd. Iedere maand spreken deze mensen met elkaar af om een nieuwe baai te verkennen, dan zijn er ook altijd twee mensen die zorgen voor de lunch. De kokkin van deze maand had erg haar best gedaan, heerlijke salade en vlees en vis. Zo de hele middag heerlijk met zijn allen onder de bomen en in de zon gezeten, gelachen en gedronken. Het was zo alweer tijd om naar huis te gaan helaas. Op de terugweg zijn we nog wat snacks gaan eten bij Coral Estate, een gebied waar veel grote (lees: zeer grote) huizen staan (van o.a. Barry Hay) en ook is er een hotel/appartementencomplex. Hier kunnen andere mensen ook naar binnen om te eten en naar de muziek te luisteren. Het zag er ontzettend mooi uit, met weer prachtig uitzicht op zee (dat gaat trouwens nog steeds niet vervelen). Een leuke band zorgde daar voor de muziek. Een basgitarist, een drummer en een man die speelde op een Steelpan. Dat geeft prachtige klanken. Conny kon het niet laten om een paar nummertjes met hun mee te zingen, heel leuk.
Rond 18:30 uur gingen wij weer richting huis, dat was nog wel even een rit. Ook duurde het langer dan normaal doordat er een file stond. Dit kwam door alle wagens van het Oogstfeest. Vandaag bleek namelijk dat de optocht van tweede Paasdag, nogmaals werd gelopen. De wagens zijn nogal groot en zwaar beladen, waardoor ze niet zo hard rijden, dit veroorzaakte de file.
Het was heel duidelijk te merken dat het zondagavond was. Veel vreemd rijgedrag (Kamikaze rijden, zoals Conny het noemt). Op een gegeven moment hoorden wij een ambulance aankomen, deze kwam van achteren en reed over de andere weghelft. Iedereen moest de berm in. Tot mijn verbazing reden er zo’n 6 of 7 auto’s als gekken achter deze ambulance aan. Zo dachten zij even een stuk van de file over te kunnen slaan. Deze gekke taferelen zorgden bijna voor een ongeluk. Je weet niet wat je ziet, dat mensen zulke rare dingen kunnen doen om een kwartier eerder thuis te komen. (Met direct het risico om helemaal nooit meer ergens aan te kunnen komen, behalve dan de hemel…)

Nu is het inmiddels al 22:00 uur en verlang ik eigenlijk heel erg naar mijn bed. Natuurlijk moest ik nog deze blog schrijven, want thuis zitten Conny, Mike en Alyssa met smart te wachten. Ze hebben alle drie een eervolle vermelding verdiend. Want zij hebben mijn afgelopen dagen geweldig leuk gemaakt. Ik kan dan ook zeggen dat ik het heel erg jammer vind dat Mike binnen afzienbare tijd vertrekt en dat ook Alyssa binnen twee weken weer richting Nederland zal gaan. Het is namelijk zo leuk nu! Maar het blijkt dat contacten op Curaçao binnen no-time zijn opgedaan en wie weet komen er weer leuke nieuwe huurders bij Conny. De ervaring leert mij namelijk dat Conny’s huis verbroederd, dus dat moet helemaal goed komen.

Alle drie, dank jullie wel! Vond het weer helemaal super dit weekend (en woensdagavond ook!)

Nu duik ik snel mijn bed in, morgen weer erg vroeg op. Wel heb ik het idee dat ik deze keer iets minder gestructureerd en duidelijk heb verwoord wat er allemaal gebeurt is de afgelopen dagen. Maar dat kan ook door de vermoeidheid komen. Zoveel slaap heb ik niet gehad. Dus nu ga ik even snel 8 uurtjes pakken.

Bon siman! Sunchi, Anneke xxxx

Ik zal Alyssa nog vragen om wat foto’s, dan kan ik weer wat laten zien. Er zijn ook foto’s van het ‘’auto-incident’’, maar dat is natuurlijk niet zo netjes om online te zetten. Later dit weekend bleek trouwens dat Conny bevriend is met de (helemaal niet dronken) bestuurder van de ‘te water geraakte auto’. Ja ja, Curaçao blijft klein!

Al op de helft!

De afgelopen week, was stageweek 10. En de 11 week op Curaçao. Dat betekend, jawel jawel, dat ik op de helft zit!. Gisteren, zaterdag 10 april was op mijn profiel te zien dat ik op precies 50% zat. Dat gaf wel een fijn gevoel. De eerste helft zit er op, deze duurde volgens mij het langst. Ik krijg nu steeds meer het gevoel dat de tijd snel gaat. En ook steeds sneller lijkt te gaan.

Het was een korte stageweek, omdat maandag tweede paasdag was, daardoor was ik lekker vrij. Deze dag was er een grootste optocht. Het Oogstfeest Seu genaamd. Ik liep rond 10.45 uur weg van huis. Een eind in de richting van de optocht gelopen, om zoveel mogelijk te kunnen zien. Na een uur begon het plotseling keihard te regenen. Ineens was de hele optocht verdwenen, alle mensen vlogen onder de afdakjes langs de kant van de weg. Daar sta je dan in je uppie. Maar in ben op Curaçao, dus dat was snel opgelost. Een stukje verderop stonden drie dames, ze hadden allerlei spullen uitgestald en hadden ook een grote parasol (eigenlijk tegen de zon ja), ze vroeg of ik bij hen kwam staan. Zo stonden we heel gezellig met z’n vieren onder de parasol. We stonden in het zand en dat begon langzaam onder ons weg te zakken. Het regende goed hard, dus al het water kwam als een stromend riviertje op ons af. Dat zorgde er voor dat we binnen een paar minuten compleet onder de modder spetters zaten. Een van de dames vroeg mij binnen in haar huis. Daar zat een hele familie onder de porch, te wachten tot het droog zou worden. Daar heb ik gezellig gekletst met wat mensen. Uiteindelijk stopte de regen en ging de optocht verder. Ik mocht bij de mensen blijven, zij hadden overal stoelen neergezet en deze met touwen vastgebonden. Het waren echt hun stoelen dus. Vanaf daar nog een tijd gekeken naar de optocht. De telefoonmaatschappij deelde nog gratis telefoonkaarten uit. Maar dat was blijkbaar voor de echte locals. Toen ik op mijn beste Papiamentu verkondigde dat ik hier ook woonde, kreeg ik namelijk niks. Helaas. Drie uur later ging ik weer richting huis. Thuis aangekomen zag ik dat ik een mooie rode gloed op mijn huid had gecreëerd, met de bandjes van mijn shirt op mijn rug. En dat terwijl het zo bewolkt en regenachtig was!

De dinsdag zag ik voor de spiegel dat het rood was veranderd in mooi bruin, dus mijn gebruinde huid begint nu wel echt te komen. Vandaag begon de stage weer. Bij de revalidatie. Het was weer erg druk, dus veel gedaan. Halverwege de dag belde Roanht, zij was ziek. Daarom zou ik ook de middag bij de revalidatie blijven. Zo zag ik ook weer een aantal nieuwe cliënten, dat was interessant. Er zijn inmiddels flinke wachtlijsten bij de revalidatie, een aantal kinderen moeten binnenkort behandeld gaan worden. Ik ben benieuwd of daar tijd en ruimte voor gevonden kan worden, want volgens mij zitten de roosters echt goed vol. Het is hoog tijd voor een nieuwe logopedist, volgende week maandag is er een sollicitatie gesprek. Ik ben benieuwd wat daar uit komt.
Rond 19:00 uur ben ik ’s avonds door Conny, Alyssa en Mike opgehaald om naar De Molen te gaan. Mike is zondag aangekomen op Curaçao, de dag dat Reggy weer terug naar huis ging. Bij De Molen was het zoals altijd erg gezellig, daar hebben we gegeten met z’n vieren. Ook beide Rob’s waren aanwezig, dat zorgt altijd voor gezelligheid.

Woensdag was de gehandicaptenzorg weer aan de beurt. Roanht was nog steeds ziek, maar ik red het prima in mijn eentje. Mijn cliënt bleek druk bezig te zijn met haar communicatiemap. Deze map kwam namelijk compleet uit elkaar en verfrommeld mee naar de behandeling. Daar moet ik dus even over na gaan denken, of er een betere oplossing is. Anders moet zij elke week een nieuwe, dat werkt natuurlijk niet. Verder weer veel overleggen, deze verliepen allemaal voorspoedig.

Woensdagavond zou ik mee gaan naar Mundo Bizarro, daar treedt Conny namelijk elke woensdagavond op. Ik had er erg veel zin in, maar helaas voelde ik mij helemaal niet goed. Ik had ontzettende hoofdpijn en werd zelfs misselijk. Conny opperde nog dat ik erg veel water moest drinken. Maar dat doe ik elke dag heel braaf, dus het zou aan iets anders moeten liggen…
Helaas heb ik dan ook afgezegd voor deze muzikale avond. De hoofdpijn verdween ook niet, dus ik heb een rustige bank-avond gehad. Met af en toe een stukje televisie, maar dat ging ook niet erg goed samen. Dus lekker vroeg gaan slapen. Een zeer onrustige nacht gehad en donderdag was het helaas nog niet over.
Toen heb ik toch maar besloten om stage bij Monique af te zeggen. Erg vervelend, want normaal gesproken doe ik dat nooit. Ik ben eigenlijk nooit ziek. Maar nu zag ik het echt niet zitten. De donderdag dus heel kalm aan gedaan. Een beetje op de bank in de porch gelegen, gewoon rustig aan. Langzamerhand knapte het wel een beetje op gelukkig.

Vrijdag zijn hier nieuwe bewoners aangekomen. Een jongen die hier voor vier maanden bij de landmacht gaat werken en zijn vriendin kwam over zodat ze toch een tijdje samen zijn. Zij gaat nu op zoek naar werk, wanneer dit niet lukt gaan ze eerder weg, dus dat is nog even zoeken voor ze. Dat zal weer even wennen zijn, na zoveel vrijheid. Maar het is vast erg gezellig. Ik kan nu alleen niet meer heel hard met mijn muziek mee zingen e.d. dus een klein beetje aanpassen van mijn kant, moet lukken…
Vrijdagmiddag kwamen de ouders van Marjolijn samen met Marjolijn hier even de was doen, ‘s middags zouden ze naar het museum van Kura Holanda gaan. Ik ben met ze mee gegaan, zodat ik er even uit was. Het was een museum met allerlei spullen uit Afrika. Veel kruiken, potten, pannen. Maar ook maskers en wapens. Een gids vertelde hoe alles werd gemaakt en hoe alles ontstaan was. Ook kwam steeds naar voren dat 2000 jaar voor Christus toch wel veel dingen gemaakt zijn die tegenwoordig nog gebruikt worden, maar dan moderner. Het bleek een groot museum te zijn, veel groter dan je bij binnenkomst zou denken. Ook werd er veel verteld over de slavernij. Dit was erg indrukwekkend, soms zelfs vervelend om aan te horen en te zien. Ze hadden namelijk verschillende martelwerktuigen, lieten zien hoe de slaven in schepen vervoerd werden. Vertelden wat er gebeurde wanneer slaven ongehoorzaam waren en dergelijke. Daar kan ik altijd slecht tegen. We zijn zo’n twee uur in het museum geweest, de mevrouw vertelde erg uitgebreid. Ze vroeg ons nadrukkelijk nog een keer te komen, want dan zouden we vast weer nieuwe dingen zien. Dit gaat denk ik niet gebeuren, maar het was wel indrukwekkend.

Zaterdag te voet boodschappen gedaan bij een plaatselijk winkeltje. In de zon nog best wel een tocht, maar ik was er sneller dan ik had gedacht. Onderweg wel vele blaffende honden tegen gekomen. Nu zegt men wel, blaffende honden bijten niet, maar toch ben ik daar niet zeker van. Velen rennen met je mee langs de hekken, de ene nog groter dan de andere. Zolang ze er maar achter blijven kan er niks gebeuren, hoop ik dan. Soms lopen ze ook over straat en dan ben ik dolblij als er toevallig net een auto aan komt, waardoor ze weer de bosjes invluchten. Maargoed, ik heb het overleefd. Het winkeltje had helaas geen fruit en yoghurt. Dus de komende week ’s ochtends maar aan het brood. Dat hadden ze gelukkig wel. En drinken en wat vis. Dan kom ik de tijd weer even door.
Verder hadden mijn nieuwe medebewoners alles in huis open gezet, de schuifdeur wijd open, alle ramen ook. Dus het waaide lekker door toen ik thuis kwam. Zij zelf waren weg. Later kreeg ik bezoek, van vogeltjes… Deze waren naar binnen gevlogen omdat de schuifdeur geheel open stond. Normaal gewoon op ‘’een deur lengte’’ maar nu hadden ze volop kans om binnen te komen. Dat deden ze dan ook. Erg gezellig. Toen ben ik op vogeljacht gegaan, ze waren heel druk aan het rondfladderen. Gelukkig waren ze klein. Na een hele tijd hebben ze uiteindelijk de uitgang weer gevonden, maar dat was een heel gedoe.
’s avonds een lekkere rustige avond gehad in de porch. Lekker weggezakt op de bank, tussen de kussens. Mijn boek lezen in kaarslicht. Ik had van die gedraaide muggen wierrook gevonden, dat werkt als een tierelier! Dus gewoon, zonder muggen, lekker kunnen relaxen. Dat deed mij heel erg denken aan de avonden bij opa en oma de Graaf in de tuin. Gezellig met iedereen buiten zitten, met gaslantaarntjes, kaarsjes en wierrook tegen de muggen. Wanneer het te fris wordt, de openhaard aan. Al is dat laatste hier niet nodig. Heerlijk was het. Maar stiekem ook wel een beetje alleen…

Zaterdagnacht slecht kunnen slapen, keelpijn en nekpijn, tsja, misschien dat na 2,5 maand nu dan eindelijk het overmatig aircogebruik op stage zijn tol gaat eisen. Ik vond het al vreemd dat ik daar helemaal geen last van had, maar waarschijnlijk vergeten af te kloppen, want het is zo ver!

Zondag werd ik om 11.00 uur opgehaald door Rob. Hij had mij uitgenodigd om mee te gaan naar een verjaardagsfeest van een vriendin van hem. In de haven van Piscadera lag een mooie boot, daar zou het feest op plaatsvinden. Vele vrienden druppelden binnen, ze kenden elkaar allemaal van het duiken. Om 13:00 uur vertrok de boot. Een prachtige tocht langs de kust richting Westpunt. Een helder blauwe zee, nog blauwer dan zwembad water. Mooie stranden, mangrove bomen die in het water hingen, schitterend. Vanaf Westpunt keerde de boot weer, rond 15:00 uur ging de boot voor anker bij de Vaarsenbaai. Hier was de mogelijkheid om te zwemmen en te snorkelen. Dat heb ik uiteraard gedaan! Prachtig, prachtig! Het water was zeer rustig, dus het zicht was heel goed. Ontzettend veel mooie vissen gezien, die ik nog nooit eerder was tegen gekomen. Ik zwom samen met twee andere vrouwen, maar voor hen was het natuurlijk iets minder bijzonder, ze kennen alles immers op hun duimpje. Ik werd dan ook meerdere malen gewezen op mooi koraal (of brandkoraal), mooie vissen, flamingo-tong (wat echt heel mooi is!), enzovoort. Heel erg mooi. Via een ladder konden we de boot weer in, bovenaan was een douche, om het zoute water kwijt te raken. Dit water was heel erg warm! Wat lekker is dat zeg! Ik heb altijd gezegd dat ik gewent ben aan het koude water wat hier uit de douche komt en ik vind het ook helemaal niet erg. Maar wat heerlijk was dat!
Terug op de boot, was de bemanning druk met een barbecue, kip, vis, garnalen, van alles werd klaargemaakt. Samen met diverse salades en pasta’s. Iedereen kon dus lekker eten na een verfrissende duik. Ook mocht iedereen drinken wat hij of zij wilde. De terugtocht was weer even mooi als de heenweg en rond 18:30 meerden wij weer aan in de haven. Naast Rob heb ik ook de jarige hartelijk bedankt voor deze gastvrijheid, want wat was het mooi!
Met naar huis gaan had Rob nog een verassing voor mij, ik mocht namelijk terug rijden in zijn ‘prince’ zoals hij zijn auto noemt. Nou dat heeft hij geweten hoor. Dat is wel even wennen in zo’n grote schakel auto. Maar we hebben het overleeft. Het was een Mazda 2.5. turbo. Leuke bak!

Alweer een heerlijk weekend dus! En er gaan er vast nog velen komen, zo gaat de tijd haast nog te snel….

Iedereen weer Bon Siman! (een goede nieuwe week gewenst!)
Liefs, Anneke xxx

Een goede week en een heerlijk Pasen

Jaja, daar ben ik weer! Net bijgekomen van mijn vorige lange verhaal? Hier volgt een nieuwe. Ik kan wel blijven volhouden dat er niks valt te schrijven, maar dat is gewoon weg niet het geval. Hoe het kan? Geen flauw benul, maar het is zo!

Maandagochtend weer vrolijk begonnen met stage. De mappen waar ik al zo lang op wacht, waren nog steeds niet binnengekomen. Ik baalde er goed van. Daarom heb ik maar bij Monique aangeklopt voor A5-hoesjes. Ze gaf mij er 20, een zeer gulle gift. Want hierdoor zal zij ook nieuwe moeten bestellen en we weten inmiddels hoe lang dat duurt helaas… Ik was in ieder geval erg gelukkig met deze hoesjes, want daarmee heb ik mijn eigen mapjes gefabriceerd. Een mooi voorkantje gemaakt met de namen van de cliënten, alle pictogrammen erin geplaatst, hoesjes met een of ander vaag systeempje aan elkaar gemaakt, et voila! Een “Map di kommunika, a la Anneke”.
Kon ik de cliënten toch eindelijk blij maken. En inderdaad, het viel goed in de smaak. ’s Middags zag ik één van de cliënten er vrolijk mee rond paraderen, missie geslaagd zou ik zeggen.
De cliënt die ik al eerder een communicatiehulpmiddel had gegeven is inmiddels zo goed op weg dat ik de behandelingen ga afbouwen, geweldig nieuws! Ze gebruikt het heel goed, communiceert er voortdurend mee. Zo veel zelfs, dat het hele gebeuren al helemaal uit elkaar valt, maar ik maak met liefde een aantal reserve exemplaren.

Dinsdag bij de revalidatie bezig geweest. Ik heb een test uitgevoerd, de UCO genaamd. Het Utrechtse Communicatie Onderzoek. Dit is een observatie instrument waarbij je een algemene indruk kunt krijgen van de communicatieve vaardigheden van een cliënt met afasie. Er wordt bij deze test gericht op productie en receptie (begrip) en op verbale (geschreven en gesproken taal) en non-verbale (plaatjes, gebaren) communicatie.
Een erg interessante test om uit te voeren. Je begint met voorwerpen op een tafel, waarbij je de gebaren maakt die bij de voorwerpen horen. De cliënt moet de bijpassende voorwerpen aanwijzen. Ook laat je tekeningen zien van voorwerpen die in de kamer aanwezig zijn, de cliënt moet deze dan aanwijzen. Opdrachten worden op die manier steeds lastiger. Ook test je het begrip door (juiste en onjuiste) zinnen aan te bieden zoals: “bij de bakker koop je worst”, hierbij kan je er ook achter komen of een cliënt “ja en nee” consequent kan aangeven, iets wat zeer belangrijk is in je behandelingen.
Deze test ging ik afnemen bij een nieuwe cliënt, deze mevrouw zegt voornamelijk “Bon dia!”, maar dan wel met de meest mogelijke variatie in ritme, toonhoogte en vooral volume. Ze kan soms daverend hard gillen, meestal goedbedoeld. Het punt is alleen dat dit nogal lastig communiceren is, hopelijk kunnen we hier verandering in brengen. Het bleek al snel dat zij voorwerpen en plaatjes erg lastig kan linken met elkaar, maar ze kan wel erg goed nazeggen en mondmotorisch is er ook niets mis. Daar valt best mee te werken. Ze deed erg enthousiast met mij mee voor de spiegel. Ik oefende met haar om delen van het gezicht aan te wijzen. Op de één of andere manier resulteerde dat (helaas) in het volgende: “Boka pa mira”, wat eigenlijk zoiets betekend als: “je mond is om te kijken”. Had ik dat even goed voor elkaar! Mevrouw is eenmaal bij de logopedist geweest en dit is het resultaat, “je mond is om te kijken”, en zo bleef ze de hele dag vrolijk verder gaan….. schouderklopje voor mij…
Dinsdagmiddag moest ik mijn cliënt helaas teleurstellen, het communicatie apparaat is officieel afgekeurd. We moeten contact opnemen met de firma om te bekijken of er iets gerepareerd kan worden. Ik heb het mijn cliënt zo goed mogelijk uitgelegd, hij begreep het, maar vond het helemaal niet leuk. Ik zei dat hij even een tijdje moest wachten, totdat we meer weten. “Hoeveel dagen dan?” vroeg hij, de arme man, ik had het hem zo graag gegeven. Ik hoop dan ook van harte dat er snel een oplossing komt.

Dinsdag aan het einde van de middag zijn we richting de stad vertrokken. Daar hebben Marjolijn en ik dan eindelijk ons eerste etentje gehad, dan mag dan ook wel eens na 10 weken op Curaçao te verblijven. Heerlijk op ons favoriete plekje aan het water. Om vervolgens naar de film te gaan “Alice in wonderland 3D”. Ik was heel erg benieuwd, en dan met name naar het 3D gedeelte. Helaas vond ik dat behoorlijk tegenvallen. Vanuit het Dolfinarium en de Efteling wist ik dat beelden soms erg dicht in de buurt kunnen komen, zelfs zo dat je er voor achteruit deinst. Dit was geen enkele keer het geval tijdens deze film. Dat vond ik wel een minpunt. Maar ach, de film keek wel lekker weg, het was niet mijn ding, maar toch ook wel grappig. Ik ben benieuwd of ze in de toekomst nog verbeteringen aan gaan brengen aan de 3D films die toch wel behoorlijk de grond uit lijken te schieten de laatste tijd…

Woensdag weer bij de gehandicaptenzorg aan de slag. Deze dag bestaat veelal uit overleggen, daardoor kan ik in de ochtend bezig met het voorbereiden van behandelingen en het maken van materialen. Weer een mooie communicatiemap gemaakt waar mijn cliënt wederom erg trots op was.

’s Middags hadden Marjolijn en ik een afspraak bij de kapper. Want ja, ons haar groeit hier als kool. Mijn haar wordt blond en aan de punten leek het wel stro, dus het werd hoog tijd. Het was een kapper op een soort winkelplein naast de ‘Delifrance’ (broodjeszaak). Nu bleek, toen wij om half 4 op de afgesproken tijd arriveerden. Dat er twee winkelpleinen zijn met een ‘Delifrance’. We hadden al meerdere malen in de file gestaan en waren blij precies op tijd te zijn, maar toen moesten we dus weer terug. Eenmaal aangekomen bleek het geen probleem te zijn, er waren geen andere klanten, dus er was geen haast (Stom ook om dat te denken, want wanneer wel op Curaçao?!).
Nadat we bij de kapper waren geweest, gingen we boodschappen doen. Bij de supermarkt was absoluut nergens plek voor een auto, het was gigantisch druk. Daarom besloten wij om door te rijden naar een supermarkt dichter in de buurt. Daar boodschappen gedaan, niets aan de hand. Maar bij de kassa dacht ik ineens aan de autosleutels, waar waren die? Marjolijn kon ze ook niet in de tas vinden, zij ging dus alvast naar buiten om te kijken of ze daar ergens waren, wat we niet hoopten, stel dat de auto weg zou zijn. Nu bleek dat de auto er nog was en de sleutels ook, deze zaten echter IN de auto. En de deuren waren op slot………….
Hoe kan mij dit nou gebeuren!! Ongelooflijk. Ik voelde me echt een dom figuur. (Juist nu ik zo trots ben op mijn geweldige autovaardigheden die ik de laatste weken aan het opbouwen ben). Ik heb de autoverhuurder gebeld, tenminste zijn vervanger, want natuurlijk, hij is altijd thuis, maar nu was hij in Miami. Tot overmaat van ramp had de vervanger de reservesleutels niet bij de hand. Dus moesten we een servicebusje laten komen om de auto open te maken. Nog leuker werd het toen de auto WA verzekerd was en niet Allrisk. Daarom koste dit grapje mij 57,50 gulden. Zo’n 25 euro. Dolle boel. Ik wist trouwens niet dat je een auto zo gemakkelijk open kon breken. Weer wat geleerd, dat is dan een pluspunt. Later kon ik er alleen maar om lachen (Dit kan mooi in mijn blog, dacht ik nog). Leuk ook toen de service-meneer mij vrolijk vertelde wat ik allemaal wel niet had kunnen doen van deze 57,50 gulden. Hoezo iedereen is hier begaan met elkaar? Maargoed, dat is weer een nieuwtje op de avonturenlijst van onze Curaçao trip zullen we maar zeggen. Ook nu ik dit weer schrijf denk ik, wat maakt het ook allemaal uit, alleen maar leuk voor later.
Na dit stomme avontuur gingen we maar naar de MCdonalds om een ijsje te kopen (Net als vroeger, voor de schrik). Toen we voor de stoplichten stonden zagen we het busje van de man die ons had geholpen met de auto. Er waren blijkbaar nog meer domme mensen deze dag. Marjolijn pakte haar camera en wilde een foto van de bus maken. We waren nogal hysterisch aan het doen, blijkbaar trok dat de aandacht. Er zat nog iemand in het busje, op de bijrijders stoel. Hoogst waarschijnlijk informeerde zij de andere meneer, want plotseling stond hij naast de auto heel blij te zwaaien. De foto’s zijn nu het bewijs. Maar wat zou hij wel niet gedacht hebben….. haha
Eenmaal bij de MCdrive aangekomen, bestelling doorgegeven, daarna naar het betaalhokje. Ik was niet heel goed aan het opletten en plotseling stond ik wel erg ver van het hokje af. Dat zorgde ervoor dat ik in de MCdrive uit de auto moest stappen om geld te betalen. Nou dan trek je natuurlijk wel bekijks. Wie loopt er immers in de MCdrive.. De mevrouw vroeg direct of we hier op vakantie waren, alsof dat nog invloed zou hebben… Maar zo was de middag wel compleet.
Op bezoek bij de verkeerde kapper, complete chaos bij de supermarkt, sleutel in het autoslot laten zitten, voor schut staan met je toeristen gedrag en lopen in de MCdrive….. En dan is de week nog maar op de helft….

Wat wel erg leuk was nog, was het volgende. Ik stond op een kruising opgesteld om linksaf te gaan. Het is een drukke weg, dus ik moest lang wachten op verkeer van zowel rechts als links. Vervolgens ging er rechts van mij een vrachtwagen staan, waardoor mijn zicht op rechts compleet verloren ging. Daar heb je helemaal niks aan dus! De man ging uit het raam hangen en gaf mij aanwijzingen. Ik moest wachten zei hij steeds, nog niet gaan hoor! Er komt nog een auto! (warda, warda! (wacht, wacht!)). Het was eigenlijk wel gezellig die hulp. Het duurde alleen enorm lang. Op een gegeven moment kwam er niets meer van links, maar rechts nog steeds, zei de vrachtwagenchauffeur. Uiteindelijk, ik denk wel na meer dan 10 minuten konden we eindelijk gaan zei hij. En dat was ook zo (even op goed vertrouwen, maar zelf natuurlijk goed blijven kijken). Nou wat een lieve man toch weer. Later bedachten we ons alleen, dat die man al lang weg had kunnen zijn, er kwam immers geen verkeer van links (hij moest rechtsaf). Waarom bleef hij dan staan? Hij vond het vast leuk om ons te helpen, maar het probleem was hij en dat bleek achteraf geheel onnodig! En wij hem nog hartelijk bedanken ook haha!

Voor de rest, snel vergeten en op naar donderdag.

Deze bewuste donderdag weer hard aan het werk op de revalidatie afdeling. De mevrouw van dinsdag kwam ook weer en tot mijn opluchting kwam ze onder luid “Bon dia! Bon dia!” de kamer binnen rijden. (Het “met de mond kun je kijken” verhaal was gelukkig weer verdwenen). Vandaag kwamen we er wel achter dat zij haar naam kon lezen en uiteindelijk zelfs schrijven. Heel erg leuk om te zien en ook zeer praktisch, want doordat zij kan lezen, kunnen we aan de hand van geschreven woorden, plaatjes en foto’s aanleren. Een fijne bijkomstigheid! Wat ook prachtig was om te zien, was dat de cliënt op een gegeven moment in de gaten kreeg dat zij haar eigen naam kon schrijven. Ze sloeg haar hand voor haar mond en sprak echt met verbazing (maar nog wel met Bon Dia). Zo leuk om te horen, ze keek ons met grote ogen aan. Vol trots verliet zij een half uur later de kamer.
Deze middag was er een heus mini-symposium. Het ging over neurologische achtergronden van pijn en over kinderen die niet kunnen praten, maar wel veel te zeggen hebben. Dit werd gegeven door revalidatieartsen uit Nederland. Het was erg interessant om naar te luisteren. Helaas was de presentatie over de communicatie erg basaal en over de neurologische achtergronden juist erg pittig. Maar al met al toch best wat dingen kunnen opsteken.
En het zou Curaçao niet zijn als dit symposium niet werd afgesloten met een heus Happy-Hour, daar zijn ze hier immers dol op. Er stonden allerlei bakken met eten klaar, saté stokjes, stokjes met gamba’s, pasta’s, salades. Zelfgemaakte toetjes. En allerlei lekkere dingetjes van hier. En iedereen kon drinken wat hij of zij wilde (ook alcoholisch) en dat deed iedereen dan ook vrolijk.
Dit was gelijk een leuke afsluiter van de week, want vrijdag was een vrije dag en dan zou ook het lange vrije paasweekend van start gaan. We kregen ook een mooi zakje met wat paaseitjes, dus aan het paasgevoel werd ook echt gedacht.

De vrijdag een lekkere rustige dag gehouden, even profiteren van een lekkere echte vrije dag. Het was uiteraard heerlijk weer (ja echt..) en daardoor lekker in de tuin kunnen vertoeven, eindelijk tijd voor een boek.
Ook de zaterdag begon op deze manier, ik was lekker vroeg uit bed. Wasjes kunnen draaien, alles kunnen luchten. Dan ruikt het ook zo heerlijk overal. Weer mijn spullen bij het water gelegd, af en toe op internet en lekker lezen.

Rond half 6 ’s avonds haalde Conny mij thuis op om vervolgens door te rijden naar Zuikertuin. Daar had zij, net zoals vorige week, een optreden samen met Matthijs. Dit begon pas om 19:00 uur, daardoor kon ik nog even lekker door het overdekte winkelcentrum lopen. Uiteraard eerst even de groetjes van Conny overgebracht aan de werknemers van de Bruna en de DA, lekker Hollands! Daarna lekker rond geslenterd, overal een beetje gekeken. Wat spulletjes gekocht die ik nodig had voor stage. Lekker even op een bankje gezeten, heel relaxt, in mijn eentje genieten van mijn verblijf op Curaçao. Toen ik terug kwam op het plein, zat dit compleet vol met gezellige mensen die een hapje aten. Ik was van plan om ook ergens te gaan zitten en lekker te gaan eten terwijl ik kon luisteren naar de mooie muziek. Maar er was nergens meer plek. Conny introduceerde mij toen bij Vera (de vriendin van Matthijs, die samen met Conny speelt). Zij ging wat eten met twee vriendinnen van haar, bij hen mocht ik aanschuiven. We hebben daar sateetjes gegeten en een beetje gekletst. Later op de avond kwamen Reggy, Alyssa en Ilona ook, zij schoven erbij aan. Deze avond was de afscheidsavond van Reggy, zij ging na 5 mooie weken weer op huis aan. Een gezellig avondje met mooie muziek van Conny en Matthijs. Daarna ben ik met de meiden mee gegaan naar Bermuda (de mooie uitgaansgelegenheid onder de sterrenhemel). Daar een aantal uren leuk vertoefd, er was nog een oorverdovend “trommel-optreden”, onder begeleiding van een mooie dame in een verenkostuum, erg leuk!
Samen met Ilona ben ik rond half 3 richting Conny’s huis gegaan. Jawel, ik ging plots uit logeren! Dus even snel wat spullen opgehaald en toen in een mooi opgemaakt bedje gaan slapen. (Hierdoor mag ik nu ook behoren tot de officiële Club van Conny http://conny-fikse.hyves.nl/ en dat is een hele eer)
De volgende ochtend in een mooie nieuwe omgeving met een kopje koffie en in gezelschap van Conny om 08:00uur lekker buiten gezeten. Binnen een uur was ik met Ilona op een prachtig strand. Vlakbij Conny is namelijk Blue Bay, wat geweldig! Het kost 15 gulden om op het strand te komen, maar dan heb je ook wat. Ilona en ik hebben heerlijk ontbeten op het strand. Werkelijk waar, wat wil je dan nog meer? Met zo’n prachtige omgeving, de voeten in het zand, in een heerlijke frisse ochtendzon genietend van een alcoholvrije-limoen-cocktail en een warme panini, je paas-ochtend beginnen! Daarna heerlijk op het stand gelegen, op zachte bedden onder palmbomen, met een wit strand en een stralend blauwe zee. Af en toe verkoeling in het water en heerlijk zitten op het vlot in de zee, waarbij de meest blauwe vissen onder je door zwemmen. Wat heb ik geweldig hard genoten van deze zondag. Ik heb dan wel geen eieren gezocht en gegeten, maar wat een super eerste paasdag was dit!

Rond drie uur ben ik thuis afgezet, omdat Reggy toen naar het vliegveld werd gebracht. Ik ben niet meegegaan omdat ze zo rustig afscheid konden nemen van elkaar, degene die vijf weken lang samen waren geweest. Thuis was ik volkomen uitgerust, relaxt en gelukkig. Echt een mooie dag.

Een goede en productieve week, met een heerlijke afsluiter.

Heel veel liefs, en een fijne tweede paasdag gewenst allemaal.

xxxx Anneke

Foto’s heb ik op dit moment helaas nog niet, dat krijg je als je om 03:00uur ’s nachts je tas inpakt. Toestel vergeten! Maar er zal vast snel weer wat komen..!

Al twee maanden op het mooie Curaçao

En wederom een week voorbij. Het begint nu echt snel te gaan. Heel gek. We hebben dinsdag alweer de tweede maand afgerond!
En nu weet ik, voor het eerst, niet wat ik moet gaan vertellen. Dat zegt toch heel wat, want meestal heb ik een heleboel te kletsen!

Ik heb afgelopen week mijn tussenevaluatie van stage gehad. Deze was zeer positief! Via school is er een bepaald systeem om stageonderdelen te beoordelen. Dit zijn zogeheten 100-puntenmodellen. Er worden eisen gesteld aan behandelplannen, behandelingen, onderzoeken, multidisciplinaire vergaderingen enzovoort. Aan deze eisen worden punten toegekend, wat uiteindelijk samen tot 100 punten kan komen (het cijfer 10). De stagebegeleiders kunnen deze punten invullen om zo tot een cijfer te komen. Ik zelf heb dit ook gedaan. We zaten goed op een lijn, dat is gunstig, dat betekend dat je hetzelfde over de stage denkt. Er zijn vier modellen ingevult en ze kwamen allemaal uit op een 7 of een 7,5. Erg netjes dus. De stage zelf hebben ze ook met een ruimvoldoende bestempeld. Tijdens de beoordeling hebben ze wel rekening gehouden met groeimogelijkheden. Er zijn nog 12 stageweken te gaan, in die periode kan ik nog groeien op bepaalde gebieden, dit is dan aan het eind zichtbaar wanneer de modellen nogmaals ingevuld gaan worden. In ieder geval erg prettig om te horen en op papier te hebben wat de begeleiders van mij en mijn vakinhoudelijke kennis vinden. Dit geeft een goed gevoel.

Bij de gehandicaptenzorg heb ik eindelijk het communicatie apparaat gekregen. Het is een nieuwe, heel erg modern en mooi. Er zijn veel meer mogelijkheden. Omdat het een touch screen is , is het mogelijk om meerdere opties in het communicatie apparaat te zetten. Zo heb je een knop “informatie over mij”, wanneer je daar op drukt kom je in een nieuw scherm, hier staan weer allemaal knoppen. Zoals “mijn naam is…”, maar ook informatie over de familie, dingen waar de cliënt van houdt, enzovoort. Terug naar het hoofdscherm heb je weer andere opties. “Hobby’s”, “eten en drinken”, “benodigdheden”, “gesprek”. Bij gesprek staan weer allerlei vragen. Zoals “wat is jouw naam”, “wil je mij helpen” , “waarom?”, enzovoort. Allerlei zinnen die bruikbaar zijn om een gesprek op gang te brengen. Ontzettend handig.
Het is wel even wat lastiger te bedienen, doordat er meerdere knoppen zijn. Maar ik zal dinsdag ondervinden hoe dit gaat met de cliënt. Ik ben nu bezig met het inspreken van het apparaat. Het is wel erg gek, om je stem terug te horen op zo’n apparaat. Het is ook een behoorlijk volume wat eruit komt, dus zelfs wanneer ik weer in Nederland ben, zal iedereen mij hier blijven horen!

Bij de revalidatie heb ik weer mooie dingen meegemaakt. Een cliënt voelde zich niet helemaal goed, ze heeft dat al een paar weken. Ze moet heel veel doen, omdat men hier graag wil dat ze vooruit komt. Maar ze begint te beseffen dat ze veel minder kan dan vroeger en dat valt haar heel zwaar. Daarom zit ze de laatste tijd geregeld met tranen in haar ogen, heel erg. En dan heeft ze niet eens de mogelijkheid om precies te vertellen wat haar dwars zit. Tijdens de behandeling zetten we het volkslied van Curaçao op. Toen leefde ze helemaal op! Ze begon mee te neuriën en vond het heel gezellig. Een andere cliënt zat ook goedkeurend mee te knikken, heel tevreden. Dit vond ik een heel mooi gezicht.
Later op de middag kwam er een andere cliënt, degene waar ik al eens mee gezongen heb. Een hele leuke man is het. Hij zong vroeger in een Gospel koor. Daarom zocht ik op internet naar gospel nummers. Ik kwam bij het prachtige nummer “Oh happy days”. Gezongen door een echt Gospel koor. Met mooie donkere mannen en vrouwen in lange gewaden die vrolijk heen en weer deinsden. Wat er toen gebeurde met deze man, was geweldig. Echt waar, ik werd er helemaal ontroerd van. Het klinkt misschien gek, maar dat is echt zo, dat moment was zo mooi. Er was complete blijdschap op zijn gezicht af te lezen en hij begon mee te zingen. Normaal gesproken brengt hij alleen ‘uhuhuh’ uit, met een hele zware stem. Maar nu zong hij in een hele hoge toon precies mee met het nummer. Eerst de melodie, maar soms ook een woord! Geweldig! Hij was met zijn voet mee aan het tikken en met zijn handen op de tafel. Zo leuk om mee te maken. Hij kwam later naast mij zitten achter de computer, ik zocht nog wat nummers voor hem op. Alles vond hij mooi. Ik vond een nummer waarbij een jong meisje zong, hier zag ik hem echt goedkeurend knikken. Zo van “dat meisje doet het heel goed”, zo leuk!
Muziek heeft echt een wonderlijke werking.

Verder natuurlijk weer heel lekker druk geweest. Maar dit was toch echt wel en hoogtepunt van mijn week.

Dinsdagavond zijn we eindelijk weer eens naar ‘de molen’ gegaan. De stamkroeg van Conny en haar vrienden. Het was weer een hele tocht in het donker. Het richtingsgevoel van Marjolijn stuurde ons de andere kant op, daardoor hebben we weer even een stukje side-seeing gedaan. Maar in het donker levert dat natuurlijk niet heel veel op. Een uurtje later dan gepland kwamen wij eindelijk aan. Het was een hele gezellige avond. Het nichtje van Conny was er samen met een klasgenoot van haar. Zij verblijven hier een lange tijd voor vakantie, ze zijn net klaar met school en hebben daarom lekker veel vrije tijd. En waar kun je dat nu beter spenderen dan op Curaçao, super leuk. Dan heb je echt elke dag de tijd voor leuke dingen, dat is wel ideaal! Gezellig gekletst over van alles en nog wat. Het was zo 22.30 uur. Toen zijn we maar snel richting huis gegaan, want de volgende dag moesten we natuurlijk weer vroeg op en hard aan het werk. Toen ik dat zei had ik plotseling van iedereen op het terras de aandacht. Want hard werken op Curaçao, dat kan natuurlijk helemaal niet! Schandalig haha.

De vrijdag zijn wij ’s ochtends heel goed bezig geweest voor school. We moeten een jaarplan beoordelen en hier zijn we nu een heel eind mee opgeschoten. We willen deze opdrachten zo snel mogelijk afmaken. Over een tijdje komt er natuurlijk veel visite, wat veel leuker is dan schoolwerk maken. Dus we moeten even doorwerken. Aan het eind van de middag zijn we nog even naar de stad gegaan. Marjolijn heeft eindelijk een nieuw T-shirt gekocht en ook nog een tas. De eerste souvenirs zijn binnen. Souvenirs voor eigen doeleinden weliswaar, maar toch. Lekker in het zonnetje gewandeld en verder de boodschappen gedaan. Een lekker middagje dus. We hebben nu ook een broodje gehaald bij een van de wagentjes langs de weg, dat moesten we toch eindelijk wel eens doen van mijn stagebegeleiders. Het was een soort pitabroodje met kip en kaas. Dat lijkt vreemd, maar eigenlijk was het wel lekker. Alleen veel te veel! Daar hadden we echt wel een avondmaaltijd aan. Maar het blijkt dus wel leuk te zijn om af en toe bij vreemde tentjes iets te halen. Volgende week gaan we ‘lunchen’ samen met de stagebegeleiders, dan nemen ze ons mee naar een Curaçaos tentje, ik ben benieuwd.
Het was een heerlijk dagje en avondje, om 20.00uur kwamen we erachter dat we eigenlijk hadden gepland om naar de bioscoop te gaan. Helemaal vergeten! Maar ach, nog tijd zat…

De zaterdag hebben we eindelijk weer heerlijk op het strand doorgebracht. Het was erg rustig, ondanks het weekend. Lekker onder de bomen gelegen, met boven ons mooie ‘Trupial’ vogeltjes. Die zwart met gele waarvan ik al eens een foto geplaatst heb. Dus heerlijk in het zonnetje dommelen met mooie vogel- en zeegeluiden om je heen. Lekker gezwommen en gelezen, heel relaxt.
’s Avonds zijn we naar Zuikertuin geweest, een plek met een overdekt winkelcentrum, cafeetjes en restaurants. Conny had daar samen met twee anderen een optreden. Dit was erg leuk! We hadden Conny nog nooit zien optreden, maar het was voor herhaling vatbaar. Lekker buiten met een drankje luisteren naar de mooie muziek. Ze hadden een gastmuzikant die saxofoon en klarinet speelde, hij kon het prachtig. Ook speelde ze samen met Matthijs, hij speelde drum en percussie. Ook hij kan dit ontzettend goed. Diverse solo’s kwamen voorbij, super om naar te luisteren. Daar hebben we lekker gezeten tot 23:30 uur, daarna weer op huis aan.

Zondag weer een prachtige dag. Rond 15:00 uur zijn we richting Conny gegaan, omdat zij een jamsessie in de achtertuin had. Daar waren we erg nieuwsgierig naar. Het was erg leuk om mee te maken. Er waren een aantal mensen die allemaal verschillende instrumenten bespeelden. Saxofoon, trombone, djembé en andere percussie instrumenten, drum, gitaar en piano. Ook was er een dj die de muziek ondersteunde en natuurlijk zang. Iedereen speelde lekker met elkaar, allerlei muziekstijlen. Erg leuk om te zien. Op een heerlijke zonnige zondagmiddag, met lekker drinken en eten. Gezelligheid en muziek. Wat wil je nog meer. Deze mensen hebben volgens mij een heel fijn leven…

Toen we bij Conny weggingen, gingen we nog even eten halen. En daar zagen wij, jaja, Barry Hay (Golden Earring, maar dat weten jullie neem ik aan) in de Subway. Samen met zijn vrouw en kinderen, want ja, ook zij hebben op zondagavond niet altijd zin om te koken.

En wederom, niets te vertellen maar toch drie kantjes vol. Hoe kan het toch iedere keer. Waarschijnlijk gewoon omdat dit de enige manier is om mijn verhalen kwijt te kunnen. Ik spreek natuurlijk lang niet iedereen. Dit is een mooie manier om alles te kunnen uiten.

Het temperatuurverschil tussen ons is langzaam aan het dalen. De zomertijd is ingegaan waardoor we qua tijd weer een stukje verder uit elkaar zijn. Genieten jullie voor mij van de lente? Dan geniet ik hier van een grote voorproef op de heerlijke zomer.

Veel liefs, Anneke xxxx

p.s. Binnenkort zal ik weer eens foto’s plaatsen. Daar is de verbinding nu helaas niet goed genoeg voor.

De tijd vliegt!

De tijd gaat zo ontzettend snel, dat ik erachter kwam dat het alweer tijd was voor mijn wekelijkse blog op zondag. Wat kan ik jullie nu gaan vertellen!

Stage liep deze week weer op rolletjes. Er zijn weer veel interessante vergaderingen geweest, over de vorderingen van kinderen en de doelstellingen waar wij met het hele team aan gaan werken.
Ik heb mijn wekelijkse behandelingen weer uitgevoerd, deze gingen prima. Helaas is het niet gelukt om het communicatie apparaat te implementeren. Dit vond ik heel erg vervelend. Maandag bleek namelijk dat het apparaat niet werkte. Hij ligt nu een aantal dagen aan de oplader, maar ik vrees voor het ergste. Ik las namelijk al in de handleiding, dat wanneer het apparaat drie weken of langer buiten gebruik is, deze continue aan de oplader moet liggen omdat de accu anders permanent beschadigd. Aangezien dit apparaat sowieso gedurende mijn stageperiode enkel de binnenkant van de kast heeft gezien, denk ik dat het einde accu is… Het was erg vervelend voor de cliënt, ik had hem immers gezegd dat hij deze week het apparaat mee zou krijgen. Nu heb ik hem uitgelegd dat het apparaat kapot was en dat ik hoop dat het volgende week wel mogelijk is om hem iets mee te geven.
Deze dingen vind ik wel erg lastig, omdat ik weet dat ik de cliënt ermee teleurstel. Ik baal er dan van dat de spullen niet voor elkaar zijn, er zijn ook nog steeds geen mappen voor de andere cliënten, dus hen kan ik ook nog niets meegeven. Ik voel mij dan behoorlijk bezwaard, maar we moeten er maar het beste van maken. Al ben ik van mening dat het geen zin heeft om eindeloos door te blijven oefenen, ze moeten het nu gewoon in de praktijk brengen, daar zijn ze klaar voor. Dan vind ik het niet leuk om ze te blijven vragen naar pictogrammen die ze eigenlijk wel weten. We zullen zien….

Dinsdag hebben mijn begeleiders mijn functioneren binnen de stage besproken. Roostertechnisch was het niet mogelijk om ook een gesprek met ons drieën te plannen. Daarom moet ik wachten tot volgende week dinsdag, dan komt het verlossende woord. Ik heb zelf ook gereflecteerd op mijn eigen handelen, op de stage en op de begeleiding. Het gesprek is dus goed voorbereid. Nu is het enkel nog afwachten wat mijn begeleiders te zeggen hebben. Ik ben erg benieuwd!

We hebben deze week ook feedback gekregen op de literatuurstudie voor het slikprotocol. De begeleiders waren hier heel tevreden over. Ze vonden het erg interessant om te lezen, het was zelfs voor hun een goede opfrisser zeiden ze. Dat is dus erg positief. We moeten nu nog wel interviews gaan afnemen met de arts, manager, logo’s en anderen die betrokken zullen zijn wanneer het protocol wordt uitgegeven. Wij moeten bijvoorbeeld weten welke trajecten de groepsleiders moeten doorlopen wanneer zij slikproblemen constateren. Daarom moeten wij in de eerste plaats erachter komen, wat de taken van de bovenstaande mensen zijn. De manager moeten we spreken met betrekking tot de BHV’ers, omdat zij aanwezig moeten zijn op het moment dat iemand zich ernstig verslikt. Een heimlich-greep die nodig zou kunnen zijn, kunnen de groepsleiders namelijk niet uitvoeren. Ook zullen we spreken over eventuele verplichting van kennis over dit protocol. Zodat iedereen, voordat ze aan het werk gaan, weten hoe zij slikproblemen moeten signaleren en hoe zij moeten reageren wanneer er slikproblemen ontstaan.
Dit zal nog veel werk gaan kosten, maar het wordt op die manier waarschijnlijk wel een zeer bruikbaar protocol.

Donderdagavond kregen we onverwachts bezoek van de vier stagiaires die bij ons om de hoek wonen. Hun huisbaas had de waterrekening niet betaald, waardoor zij geen druppeltje meer uit de kranen konden krijgen. Aangezien douchen echt een ‘must’ is na een drukke stagedag in deze tropische temperaturen, stonden ze bij ons voor de deur. Dat was een gezellig avondje. Wel vervelend voor hun natuurlijk…

Vrijdagavond zijn wij weer uit gegaan. Dit keer naar een andere plek (Bermuda). Niet aan zee, maar wel buiten. Dat is nog steeds heerlijk. Het is erg fijn dat je gewoon in een jurk en met slippers aan buiten kunt dansen. En dit zonder dat anderen op je voeten staan te springen, dat zou thuis niet mogelijk zijn. ‘s Nachts thuis komen, zonder blauwe voeten of plakkerige voeten van het bier, is gek genoeg in Nederland een onmogelijke missie (of het ligt aan Apeldoorn).
De sfeer was hier iets anders dan op Mambo, de heren waren minder nadrukkelijk aanwezig en ze drongen zich niet op. Dit betekend echter niet dat de Antilliaanse jongeren ook niet met elkaar los gaan. Er was een soort podium, waar de dj op stond. Daar klommen af en toe wat jongens op, om kunstjes uit te voeren. Erg hilarisch om te zien. Later op de avond heb ik kennis gemaakt met iets nieuws, ik noem het maar de ‘ordinaise’. Hiervan zijn twee varianten. De eerste heeft de voorwaartse beweging, (van de polonaise, zoals deze bedoeld is) behouden. De andere is de stilstaande variant. In beide gevallen is de opstelling als volgt: jongen, meisje, jongen, meisje, enz. Tenzij het echt niet anders kan, dan staan er soms meisjes achter elkaar, maar nooit jongens (Want dat zou gek zijn, jongen-jongen is raar, maar meisje-meisje is natuurlijk stiekem machtig mooi). Vervolgens buigt iedereen in een hoek van, pak en beet, 45 graden. De billen worden tegen het kruis van de persoon erachter gedrukt. Daarna begint het draaien en zakken en schuiven en schuren. De lopende variatie is iets lastiger, omdat men wel moet zorgen dat ze vlak bij elkaar blijven, anders heeft het draaien geen zin.
Aan de officiële polonaise heb ik een hekel, maar of dít in Nederland ingevoerd moet worden…… dat weet ik ook zo net nog niet… Enorm grappig om naar te kijken is het in ieder geval wel!
Ik was deze keer weer de bob en heb daardoor bij nacht over de Julianabrug gereden. Dat is nóg mooier dan overdag, overal zie je lichtjes en je kunt heel ver kijken, het ziet er erg indrukwekkend uit. Ja, zelfs bobben is in Curaçao leuk!

Om 03:00 uur lagen wij weer in bed. En vijf uur later ging de wekker omdat we naar Zumba les gingen. Is dat actief of niet! Op de zaterdagochtend na een stapavond. Het was de tweede Zumba les die wij gevolgd hebben. Maandag zijn wij voor het eerst gegaan. Dit wordt gedaan in het Hilton hotel. Het is ontzettend leuk, hier wordt de Zumba wel echt op z’n Antilliaans gegeven, dus veel draaien en schudden. Maar alsnog erg actief. Iedereen zweette uit z’n kleren omdat de airco het helaas had begeven. Dat kon de pret niet drukken. Vandaar ook dat wij in alle vroegte op zaterdag weer naar het Hilton gingen. De les werd nu door een andere mevrouw gegeven, dat maakte wel verschil, het was iets minder snel en actief, dat was jammer. Het plan is wel om twee keer in de week te blijven gaan, het is namelijk een zeer leuke bezigheid. Helaas is de woensdagavond uit het rooster gehaald, dat is wat fijner dan op zaterdagochtend, maar wie weet komt dat binnenkort nog terug.

’s Avonds kreeg ik een sms bericht van een medestagiaire (Anne). Zij vroeg of wij zin hadden om naar ‘Cabana’ te komen. Bianca (nog een stagiaire) was zondag namelijk jarig, dat moest gevierd worden. Het was wel een surpriseparty, dus we mochten niets zeggen. Daarom zijn wij rond 22:00 uur richting Cabana vertrokken. Daar waren wij nog nooit geweest, maar het ziet er prachtig uit. Je kunt daar eten en er speelt een bandje. En het is uiteraard aan zee! Dit keer was de band helaas snel vertrokken, maar het schijnt ook dat ze soms door gaan tot 03:00 uur. Hier gaan wij dus absoluut nog een keer (of vaker) naar toe, waar zo’n surprise party al wel niet goed voor is!
Er kwamen steeds meer stagiaires, Bianca vond het allemaal heel leuk en toevallig dat iedereen bij dezelfde tent ging stappen. Uiteindelijk waren wij met 10 stagiaires, erg gezellig om zo buiten stage om ook eens met iedereen samen te zijn. Iedereen was gezellig wat aan het drinken, terwijl wij wachtten tot het 00:00 uur zou worden. Toen het moment daar was, de 00:00 uur was op onze horloges verschenen, was Bianca nergens te bekennen. Het werd 00:01 uur, toen bleek dat zij op het toilet zat. Dat is ook een bijzondere manier van jarig worden, op het toilet op Curaçao. Wat wil je nog meer! Toen kon iedereen haar eindelijk feliciteren, het was erg gezellig.

De zondag weer heerlijk relaxt doorgebracht. Ik heb het zwembad ontdaan van honderden blaadjes en plastic zakjes, waar dat laatste allemaal vandaan kwam, geen idee. Maar het ziet er weer mooi uit. Heerlijk wat tijd in het zonnetje doorgebracht. Zo kon ik ook eindelijk weer eens een beetje lezen, daar kom ik haast niet aan toe.

Nog even wat extraatjes:

Op het gebied van auto’s is er bij ons ook steeds meer vooruitgang. Laatst hebben wij onze banden opgepompt, dit keer zonder hulp. En we hebben het “tank-klepje” gerepareerd. Dat is toch wat! Ik vind het rijden ook nog steeds leuk, zelfs het nacht-rijden. Al is het een beetje vervelend wanneer er auto’s met groot licht rijden en er daarna ineens een auto aan komt zónder licht.. Heel goed blijven opletten is dus wel van belang. Inmiddels weten wij de gaten in de weg ook goed te vinden, dus wij gaan ook slingerend over de straten. Op dit gebied zijn wij 100% ingeburgerd!

Via mijn vader kwam ik op een logopedische website, hier ga ik nu ook stukjes voor schrijven. Aangezien ik van velen hoor, dat mijn schrijfstijl wel aanspreekt, is dit een leuke aanvulling. En ik heb er ook plezier in, dus het mes snijdt aan beide kanten. Ik heb er zin in! Misschien ligt er ooit in de verre toekomst dan toch nog een carrière als columnist of schrijfster voor mij, altijd een handige back-up of extraatje!

Wat een leuke dingen gebeuren er toch allemaal….!

Om de vraag van Conny Schoonen te beantwoorden, wat ik nu mis van Nederland. Dat is het fietsen. Thuis doe ik altijd alles op de fiets. Naar de stad, naar het station, naar vrienden en familie, boodschappen, alles. En hier kan dat gewoon niet. Er fietsen hier soms jongens op crossfietsjes, maar verder heb ik nooit iemand lekker zien fietsen hier. Dat is ook niet zo gek, want dat kan gewoon niet, het is eerder een kwestie van leven of dood te noemen. Nu is het bij sommige hotels wel mogelijk om te fietsen, omdat ze daar een pad hebben uitgezet. Maar dat is toch anders. Dus wanneer ik thuis ben, lijkt het mij heerlijk om weer gewoon de fiets te kunnen pakken en in het zonnetje lekker rond te fietsen. Over rustige straten, met grasveldjes naast de wegen. Gewoon, lekker.

Oh, het heeft hier vrijdagmiddag trouwens geregend, dus jullie zijn niet alleen….. En het is duidelijk dat het ‘wind-seizoen’ is aangebroken. Alles waait je om de oren, maar wel heel lekker eigenlijk, dan is het ook niet steeds zo heet.

Sorry, ik weet dat ik helemaal aan het begin schreef: “wat moet ik jullie nu gaan vertellen!”. Dit is dus toch weer een teken dat ik hier heel veel meemaak. Soms zelfs zonder dat ik het door heb. Hier gebeurt altijd wel wat!

En zo is dus de achtste week op Curaçao en de zevende stageweek alweer voorbij!

Veel liefs! Anneke xxx

Onze eerste overtreding

Allereerst dank voor de vele uitleg over de honden van het vorige verhaal. Zelfs via de mail een complete uitleg over het paargedrag van honden ontvangen. Hartelijk dank allen voor deze zeer nuttige en interessante informatie. Toch ben ik nog steeds overtuigd van het feit, dat wanneer jullie het gezien zouden hebben, ook bij jullie twijfel naar boven zou zijn gekomen.
Ook ben ik voldoende gestraft voor mijn gluur gedrag. Afgelopen donderdag werd ik namelijk door een van de twee honden zeer agressief benaderd. Ik kwam aanlopen vanuit stage en zag de beste hond al staan. Grommend en langzaam zijn tanden ontblotend. Anderen honden fokten hem op van achter het hek. De hond kwam op mij af, waar ik toch behoorlijk angstig van werd. Ik zag op de hoek een man in zijn (zeer grote) auto stappen, hopend dat hij mijn kant op zou rijden. Dat deed hij gelukkig ook en hij joeg de hond terug over het hek. Dat is vast mijn redding geweest. Ik zou niet weten wat ik had moeten doen wanneer de hond echt dicht bij mij was gekomen. Nu hoop ik maar dat deze hond zijn lesje heeft geleerd, want het geluk dat de buurman net van huis ging, komt vast geen tweede keer.

De stage bevalt nog steeds ontzettend goed. Er gebeuren niet meer veel nieuwe dingen natuurlijk. Vandaar dat het lastiger wordt om erover te schrijven. Maar toch blijft het erg leuk om hier aan het werk te zijn. Een van mijn cliënten bij de gehandicaptenzorg heeft een communicatiehulpmiddel van mij gekregen. Ze heeft een keykoord, met daaraan drie kaarten. Deze kaart heeft aan beide kanten 6 vakjes met pictogrammen. Dit gaat over ‘Mensen’, ‘Dingen’, ‘Handelingen’. Deze onderwerpen worden nog uitgebreid. Aan de hand van dit hulpmiddel kan zij communiceren met anderen. Zo kan ze aangeven wat ze wil eten of drinken. Of ze naar buiten wil gaan, of zij haar moeder wil bellen enzovoort. Ze was ontzettend blij toen ik het aan haar overhandigde en ze oefende er goed mee. Ik hoorde aan het eind van de week dat zij er dolblij mee is. Ze loopt er echt mee rond te paraderen. De groepsleider zei dat ze er echt mee probeert te praten. Dus deze stap is zeer geslaagd. Nu zal het steeds uitgebreid worden. Ik ben heel benieuwd hoe ver we gaan komen.
Een andere cliënt van mij krijgt volgende week zijn communicatieapparaat. Maandag zal ik de pictogrammen in elkaar zetten en dinsdag ga ik het apparaat inspreken. ’s Middags ga ik dan met hem oefenen, hij kan de knop dan indrukken en dan hoor je mijn stem met het woord of de zin die hij wil zeggen. Toen ik hem vertelde dat hij het volgende week zou krijgen, was hij ontzettend blij.

Bij de revalidatie is het ontzettend druk, er is een collega logopedist vertrokken waardoor Monique veel cliënten over moet nemen. Er zijn op dinsdag weer vele pictogrammen samengesteld om zo allerlei platen te verzamelen over de ‘alledaagse leefomgeving’. Ook weer meegewerkt aan de cliëntenbehandelingen. Ik blijf er van genieten.

Woensdag weer verder gegaan met de gehandicaptenzorg, de behandelingen verliepen goed. Het meisje dat ik behandelde deed deze keer beter mee dan ooit. En ook haar concentratie bleef de gehele behandeling goed bij. Dit was erg prettig. Toen we klaar waren en ik haar gedag zei, riep ze ‘ayo dushi!’. Ik hoorde al dat dit, vanuit haar, erg veel betekende. Omdat ze normaalgesproken ook erg nors kan doen en mensen kan uitschelden. Dat ze mij ‘dushi’ noemt is dus een heel goed teken en dat zal ook samenhangen met het goede verloop van de behandeling.

Donderdag was het weer enorm druk bij de revalidatie. Er was een paar weken terug een meisje van 21 jaar binnen gekomen, zij heeft links een volledige verlamming en rechts voor 50%, haar begrip is aangetast en ook haar spraak is erg verslechterd. Ik heb haar samen met een andere cliënt behandeld. Het is voor haar erg moeilijk en je merkt ook dat ze, emotioneel gezien, veel moeite heeft met het uitvoeren van lastige opdrachten. Het is best vreemd om geconfronteerd te worden met een meisje van je eigen leeftijd, die plotseling dit meemaakt. Het was geheel onverwacht, er waren aderen richting de hersenen verstopt geraakt , en van het ene op het andere moment was het afgelopen.
Ook is er een nieuwe cliënt binnen gekomen vanuit het ziekenhuis. Een jongen van 19 jaar. Hij heeft een auto ongeluk gehad, tegen een boom aangereden. Nu is hij verlamd aan de onderzijde van zijn lichaam. Hij heeft een tracheacanule gekregen (een buisje, die in de luchtpijp gezet wordt, bij de keel zie je dan een knopje/buisje). Dit heeft hij omdat zijn luchtpijp geheel is opgezet. De jongen kan wel eten, dus het achterste deel, richting de slokdarm, is vrij. Maar ademen lukt niet, wanneer hij ademt door zijn neus, komt de lucht niet in zijn longen. Daarom heb je het buisje. Echter kan hij ook niet meer spreken doordat de lucht niet bij de stembanden kan komen. En het buisje wordt onder de stembanden geplaatst, dus lucht gaat ook vroegtijdig naar buiten. De jongen kan gelukkig zijn handen nog wel gebruiken, waardoor hij communiceert via de laptop. Het is nu van belang hem met krachttraining de kans te geven om veel longinhoud te krijgen. Dit kan door te trainen dat hij ook zijn flanken leert gebruiken. Dat zijn de zijkanten van je lichaam, daar kun je ook lucht opslaan. Dit is lastig om te leren. Wanneer je de flanken aanspant, wordt de ademhaling verdiept en is er een betere controle. Hierdoor worden de longen vergroot en krijg je meer onderdruk. Dit is van belang wanneer de jongen zal gaan praten met de tracheacanule. Er is namelijk een aanpassing, waardoor je hiermee kunt spreken. Wanneer je op het knopje drukt, wordt er iets omgezet waardoor je kunt stemgeven. Je kunt dan tussendoor niet ademhalen, daarom is het belangrijk om veel longinhoud te hebben, dan kun je namelijk lange zinnen produceren. Wanneer je het knopje loslaat, kun je weer ademhalen. Zo gaat dat dan voort. Een lastige techniek, maar toch erg mooi dat het bestaat.
Wederom dus weer erg confronterend. Ik heb hier ooit een gastcollege over gehad, dit was enorm interessant. Nu kan ik mijn kennis daarover dus in de praktijk brengen. Dit vind ik wel helemaal geweldig. Ik hoop van harte dat het gaat lukken om deze jongen weer goed te leren spreken.

Vrijdag is de projectdag. Vorige week hebben we de literatuurstudie opgestuurd. Echter hadden we nog geen feedback ontvangen. Het wordt volgende week maandag pas besproken, dus deze dag konden we niet verder. Dat betekend dus een lekker relaxt dagje vrij, maar dat is geen straf in Curaçao. Alle boodschappen weer gedaan en lekker in de tuin rond gehangen.

Zaterdag zijn we wederom naar de film geweest, dit maal een beetje kansloze film, namelijk valentine’s day. Heel toepasselijk op 13 maart. Maar er speelden wat knapperds in, dus we konden het niet aan ons voorbij laten gaan. Het was best een grappige film. Het kost ook vrij weinig om naar de bioscoop te gaan, omgerekend zo’n 5 euro. En we hoorden deze dag ook dat je op dinsdagavond het tweede kaartje gratis krijgt. Dat is dan helemaal super natuurlijk. Waarschijnlijk zullen we nog wel vaker gaan dus, want ze draaien over het algemeen leuke films.
Rond 17.00 uur waren we weer thuis, omdat we nog lekker op een terrasje hadden gezeten. En op het fort hebben gestaan, een mooi uitzicht is daar. Daar zie je ook het zwembad van het renaissance hotel. Dat is echt prachtig. Het ligt hoog en ze hebben er een soort strand van gemaakt. Het zwembad zit compleet vol, waardoor je dus geen stenen rand ziet. Hierdoor lijkt het echt alsof je in de zee zwemt, omdat dit in elkaar overloopt. Ontzettend leuk, helaas is het enkel voor hotelgasten.

Tegen 20:00 uur vroegen de Belgische stagiaires of wij met hun mee gingen naar een feestje op het DaaiBooiBaai strand. Er schenen daar Nederlandse jongens met een band op te gaan treden. We hebben even voor en nadelen afgewogen. Onder andere dat het natuurlijk wel ontzettend leuk is zo’n strandfeestje, maar dat de weg erheen ook wel erg lang, donker en onvoorspelbaar is. We hadden even contact opgenomen met Conny en die kwam eigenlijk met hetzelfde. Uiteindelijk hebben we toen gezegd, we gaan… deze dingen horen bij Curaçao en je kunt niet altijd thuis blijven omdat het misschien iets te spannend is. Dus we hebben ons snel omgekleed en zijn vertrokken. We hebben de drie andere stagiaires opgepikt (Lindsay, Liesbeth en Inge) en zijn toen naar het strand gegaan. Dat is een half uur rijden in het pikdonker met bochten die overal en nergens heen lijken te gaan, je ziet dus helemaal niets. Dat was wel spannend, maar ook wel weer leuk.
Eenmaal aangekomen bij het strand, waren er redelijk wat mensen. Er was een familie die net klaar waren met de BBQ, zij vertrokken al snel. We zagen een groep jongens, dat waren ze vast, dus wij gingen erheen. Toen bleek dat de jongens geen idee hadden wie Lindsay, Liesbeth en Inge waren. Dat was dus even een rare aankomst. We zijn toen eerst even bij het water gaan zitten, om te bespreken of we zouden blijven. Maar het was wel ontzettend mooi daar in het donker, wanneer je de zee hoort en een prachtige heldere sterrenhemel ziet, met hier en daar een vallende ster. Een van de jongens kwam met een olielamp naar ons toe en vroeg ons naar het kampvuur te komen. Dat hebben we toen toch maar gedaan. Van die ‘Nederlandse Band’ hebben we overigens niets gemerkt, er kwam enkel muziek uit hun iPods. Dus, ik kan niets vertellen over hun muzikale kwaliteiten. Wel hoorde ik van ze dat ze woensdagavond zullen optreden in het café waar Conny op woensdagavond ook is. Dus wie weet gaan we daar nog kijken. In ieder geval is het wel een gezellige avond geworden, we hebben bij het kampvuur gezeten en hebben gekletst en gekaart. Toen was het zo 03:30 uur en hebben we besloten om naar huis te gaan. Iedereen bleef daar verder slapen (er sliepen hier en daar al mensen). Dit schijnen ze elke zaterdag te doen. Op zich wel erg lekker, wanneer je wat spullen hebt om het comfortabel te maken, zal dat vast een fijne nacht zijn onder de mooie sterrenhemel. Zij waren zelf erg goed voorbereid, zelfs hangmatten hadden ze bij zich, dus ze hebben vast lekker geslapen. Om 03:30 uur dus terug gegaan, misschien dat we meer gewend waren aan het donker dan op de heenweg, ik kon alles wel iets beter zien deze keer. Dat was wel prettig. En er was praktisch niemand op de weg, dus ik werd ook niet zo vaak verblind door de grote lichten van andere automobilisten.
Dit was dus onze eerste kampvuur party, die iets minder party bleek te zijn dan gedacht, maar toch was het erg gezellig.

Op zondag ben ik om 10.00 uur uit bed gegaan om een beetje buiten te zitten en daar wakker te worden. Van te lang in bed liggen krijg ik alleen maar hoofdpijn. Deze dag ook lekker rustig aan, bij het zwembad, gewoon gezellig.

Begin van deze week dacht ik dat ik voor dit verhaal echt geen input meer zou hebben. Stage gaat namelijk nog steeds zijn gang, het gaat heel goed, het blijft heel leuk en leerzaam. Maar veel bijzonderheden zou ik vast niet meer meemaken.
Nu is het zo dat Marjolijn en ik woensdagmiddag richting Otrabanda zijn gaan rijden. Daar lag wederom een prachtig schip. “Adventures of the Seas” ditmaal. Nog groter dan de vorige, erg leuk om te zien. We zijn op hetzelfde muurtje gaan zitten, waardoor wij alle toeristjes gigantisch in de weg zaten, er waren namelijk massa’s mensen die een foto wilden maken van dit mooie schip. Via Riffort (een mooi binnenplaatsje met kroegjes, terrasjes en souvenirwinkels) liepen wij door naar de pondjesbrug. Daar zijn we overheen gegaan, om even in Punda in een winkeltje te kijken. Toen wij via de brug terug wilden lopen ging plotseling de bel. Het teken dat deze open zou draaien omdat er een boot of schip langs moest. Wij hadden al meerdere malen gezien dat veel mensen zonder haast doorliepen wanneer de bel ging. Dus ook wij maakten gebruik van dit moment door foto’s te maken (van de steeds leger wordende brug). Er was nog een Amerikaans stel wat ons op de foto wilde zetten (deze is helaas mislukt) en wij maakten nog gezellig een foto van hen. Op een gegeven moment lag de brug geheel aan de andere kade. Zo stonden wij vlak naast een groot schip de “Noordam” (Ik ken ze straks allemaal..). Wederom schoten wij vrolijk foto’s. Op een gegeven moment kwamen wij erachter dat wij de enigen waren die nog op de brug stonden. En terwijl wij richting de kade liepen, zagen wij ook dat het hek gesloten was. Dit betekende dat wij er niet af konden en opgesloten zaten op de Pondjesbrug! Wat wil je nog meer tijdens een bezoek op Curaçao. Niemand kan waarschijnlijk zeggen dat zij op een open en lege Pondjesbrug hebben gestaan, dachten wij nog. Na vele foto’s begonnen bij ons wel wat doemscenario’s op te komen. Het was namelijk 16:00 uur geweest en stel nou dat de brug dan gewoon niet meer dicht gaat. (Er zijn immers pondjes die de mensen van de ene naar de andere kant kunnen brengen). Wij maakten ons al klaar voor een lange nacht op de Pondjesbrug, zuinig doen met water en we maakten het ons gemakkelijk door te gaan zitten en liggen op de brug. Een aantal keer vroegen voorbijgangers of wij vastzaten op de brug. Een mevrouw bood aan om drinken voor ons te gaan kopen zodat we het zouden overleven in de zon. Marjolijn begon namelijk al witte bh-bandjes te creëren op haar steeds rodere huid. Het werd steeds stiller om ons heen, want er stonden ook geen mensen meer voor het hek te wachten tot deze open ging. We zagen een bord staan en waren al bang dat daar op zou staan “Brug is tussen 16:00 uur en 06:00 uur gesloten. Dit konden wij echter niet zien vanaf onze positie. Welgeteld een uur later, toen wij maar foto’s van onszelf aan het maken waren, kwamen wij tot de ontdekking dat de brug langzaam in beweging was gekomen. Hij ging weer dicht! Om 16:45 uur konden wij eindelijk de Pondjesbrug verlaten. Een uur lang hebben wij daar dus doorgebracht. Eenmaal er af, bekeken wij het bord nog eens goed. Daar stond “Wanneer de bel klinkt, dient iedereen zo snel mogelijk de brug te verlaten”. “Het is ten strengste verboden om je op de brug te begeven wanneer de hekken gesloten zijn”. Zie daar, onze eerste echte overtreding!
De moraal van dit verhaal.:
“Ook al slaat je toeristenhart nog zo snel, en wil je vele foto’s knallen. Hoor je op de brug een bel, verlaat deze dan als een malle…”

Heel veel liefs, Anneke