Wat een week...!

Wat je allemaal wel niet mee kan maken in één week zeg op zo’n klein eiland.
Maandag begon de week gewoon normaal.. lekker stage gelopen, druk geweest, gezellig.
Dinsdag was het een ander verhaal. ’s Ochtends hoorde ik dat er een staking was bij de raffinaderij. Er stonden allemaal werknemers voor de hekken, dus de wagens om te laden en te lossen konden niet in of uit. Dat zorgde er voor dat er geen benzine en diesel werd geleverd aan de tankstations. Toen dat eenmaal uitgesproken was op Dolfijn.fm was de paniek compleet. Iedereen had het erover en zo langzamerhand stroomde de halve SGR-groep leeg, een teamuitje richting het tankstation! Links en rechts kwam al naar voren dat het een gigantische stormloop was, er stonden lange files en binnen no time waren alle tankstations in de omgeving van de SGR-groep compleet leeg! Iedereen achter elkaar aan naar het volgende station, om daar hetzelfde mee te maken. Wij kregen net die dag een andere auto, deze wordt niet vol aangeleverd, dus ook bij ons was het de noodzaak om de tank vol te krijgen. Ik was echter op de Salsbachweg en Marjolijn met de auto in Emmastad. Ik moest Marjolijn maar bellen van Roanht, want we moesten echt gaan tanken! Marjolijn was natuurlijk niet te bereiken, telefoon op stil, of op pad. Dus ik zat op kantoor te luisteren naar alle rampverhalen. Nu kan ik lopend naar stage, dus zo’n groot probleem is het niet, maar toch. Ik moest Marjolijn echt gaan zoeken van Roanht, nu is Curaçao niet zo heel groot, maar iemand zoeken is toch lastig hoor…
Uiteindelijk hoorde ik dat Marjolijn voor 25 gulden de tank half heeft kunnen tanken, daar konden wij in ieder geval tot het einde van de week mee door.
De files bleven bestaan, ’s avonds om 22.00 uur stond alles nog vol en woensdagochtend ook weer. Of ze de hele nacht hebben staan wachten? Geen idee, het zou mij niks verbazen. Nu blijkt dat er voor 6 weken opslag is, dat werd woensdagmiddag onder politie escort naar de tankstations gereden. Waarschijnlijk zal het daarna wel weer binnen no time op zijn, want de mensen staan toch nog te wachten. Er werd zelfs getankt in frisdrankflessen! Het is wat…
Alsof een benzine-loos-bestaan nog niet genoeg is, hield de elektriciteitscentrale er ook mee op. Er blijkt te weinig capaciteit te zijn om het gehele eiland van stroom te voorzien. Daarom ging per wijk de stroom er af. Dat resulteerde in zwemmende vissen en drijvende ijsjes in de vriezer, daar word je niet echt blij van. Ook was mijn accu natuurlijk niet geheel opgeladen, dus binnen een half uur zat ik in een huis zonder enige vorm van elektriciteit. Tijd voor een boek dus, eindelijk. Op zich wel rustgevend, maar handig allerminst. Een paar uren later, toen ik inmiddels in de wind op de bank buiten sliep, stond Marjolijn voor het hek te roepen. Ze kon niet naar binnen. Nee, handig zo’n elektronisch hek. De auto stond dus buiten, hopend op een inbraakloze avond.

’s nachts gebruik ik hier trouwens nog steeds mijn oordoppen. Het is toch wel prettig, ook al ben ik elke nacht wel minstens één keer driftig naar ze op zoek (waarom ze steeds uit mijn oren floepen, geen idee). Aan het gejank van de honden lijk ik namelijk maar niet te kunnen wennen en ik denk ook niet dat dit de komende maanden nog gaat gebeuren. Afgelopen week was het ook ineens zo erg, het leek wel alsof er eentje werd afgeslacht. De hele buurt jankt dan mee. Ik kan mij ook niet voorstellen dat de bewoners hier daar niet van wakker worden, maar blijkbaar hebben ze er toch niet zo heel veel last van.
Over honden gesproken… even een heel raar verhaal. Maarja, ook rare verhalen horen er bij geloof ik. Volgens mij gebeurde dit al vorige week, of zelfs daarvoor, maar ik heb nog niet de moed verzameld om het met jullie te delen (of ik was het gewoon vergeten). Wij kwamen thuis aangereden, toen Marjolijn de poort dicht wilde doen, bleef zij staan kijken naar twee honden. “kom eens kijken, dit is niet normaal”, deelde zij mede. En inderdaad, toen ik kwam kijken, wist ik niet wat ik zag.
Honden, ook straathonden, hebben net als mensen een seksleven. Dat snap ik. Maar ik dacht dat honden het ‘’op z’n hondjes’’ deden, daar komt immers de term vandaan zou je denken. Nou, ik kan jullie vertellen, dit was niet ‘’op z’n hondjes’’. De honden stonden beide met de billen tegen elkaar, en één van de honden stond op drie poten. Waar de vierde poot was, konden wij niet goed zien. Ze stonden er eigenlijk best heel sneu bij. Wanneer de ene hond wegliep, hinkte de andere er achteraan. Het zag er ontzettend raar uit en niet echt prettig.
Opeens zag ik de overbuurvrouw en voordat ik het wist vroeg ik het… “Zijn dat uw honden?” ‘nee, wij hebben geen honden, het zijn straathonden, maar ze zijn van de buren’. “Oké, maar wat is er dan mee? Ze zitten aan elkaar vast!”. Toen barstte de overbuurvrouw in lachen uit. “ze zijn ‘het’ aan het doen” zei ze, alsof ik een klein kind was. Het was wel een beetje gênant, maar ik was er toch heilig van overtuigd dat dit geen ‘het’ was. En Marjolijn was het er ook niet mee eens. Om het voor jullie te visualiseren wilde ik een foto maken, maar toen ik terug kwam, waren de honden helaas al weg. Tot op de dag van vandaag snap ik nog steeds niet wat ze aan het doen waren en hoe ze samen in die positie terecht zijn gekomen. Gelukkig zagen we een van de honden de volgende dag weer rond rennen, dus ze zijn er wel goed vanaf gekomen….

Goed, uit met de pret. Nu maar weer over naar de orde van de dag. De reden van ons verblijf hier. De stage.
Wederom is deze week weer prima verlopen. Zoals ik al zei, de maandag verliep prima. ’s Ochtends hebben Marjolijn en ik samen met Roanht onze weekplanningen doorgenomen. Dit omdat Marjolijn en ik qua werkdruk niet geheel op één lijn zitten. Hier wordt nu aan gewerkt. Vervolgens zijn er weer een aantal cliënten door mij behandeld. Hierbij ging ik verder met de pictogrammen, nu waren ze iets moeilijker. Het verliep allemaal goed. Aan het einde van de middag ben ik bezig geweest met hun communicatiehulpmiddelen. Voor één cliënt krijgt het al vorm, deze kan ik maandag aan haar meegeven. Ik ben benieuwd hoe zij daarop zal reageren.

Dinsdagochtend de revalidatie. Hanneke, een van de disciplines (de fysiotherapeut), werd die dag 50 jaar. De anderen hadden voor haar een klein feestje georganiseerd. Iedereen was in vrolijk gekleurde kleren. Er was een pop gemaakt en er waren slingers, ballonnen en feesthoedjes. Hanneke kreeg het al wel een beetje in de gaten, dus ze wilde de zaal niet in komen. Maar onder dwang kwam ze op een gegeven moment toch. Dat resulteerde in luid gezang (erg veel variaties op ‘lang zal ze leven’). Ontroering en tranen bij Hanneke, cadeautjes, nog meer gehuil, een speech, nog meer gehuil (niet alleen van Hanneke dit keer) en daarna heel veel knuffels. Hier doen ze namelijk niet aan drie zoenen, maar aan hartelijke knuffels. Erg gezellig en leuk! Vervolgens bleef het de hele ochtend feest, Hanneke liep rond met een feestmuts en de hele tijd was er eten. Eerst zelfgemaakte eiersalade met bietjes (dus het was roze) en broodjes. Door Hanneke gemaakt. Daarna kwam er een pruimencake, deze was gemaakt door een moeder van een andere discipline (Ik weet niet meer wie, psychologe of ergotherapeut). Gigantisch groot ding! En heel lekker. En nog weer later kwam er een heuse cheesecake, daar zijn ze hier ook dol op, gemaakt door een andere discipline. Zo blijkt dus, iedereen is er heel erg druk mee. Iedereen bakt en kookt wat af met zulke gelegenheden en er is genoeg voor iedereen en dan voor nog meer mensen. Ontzettend gezellig ochtendje dus. (Ook nog wel moeten werken hoor, dat ging weer erg goed!).
’s Middags weer bij de gehandicaptenzorg, maar daar liep de dag dus iets anders dan gepland. Door de benzinecrisis vloog iedereen de deur uit. Ik kon nog wel mijn cliënt behandelen, maar de implementatie van ‘totale communicatie’ zat er niet in. De groepsleiders stonden gezellig bij de pomp.

Woensdagochtend was alles weer normaal. De ochtend begon met intercollegiaal overleg, hier mocht ik echter niet bij zijn i.v.m. besprekingen die stagiaires niet aangingen. Hierdoor heb ik mijn behandelplannen kunnen uitwerken, ook fijn. Ik heb een cliënt behandeld en daarna gingen we naar het opvoedingsprogramma. Hier twee cliënten besproken. Ik had goede inbrengen, de problematieken spraken mij aan en ik kon er wel wat mee. Soms verbaas je je over keuzes die worden gemaakt voor cliënten. Maar het is duidelijk, dat wanneer hier met meerdere mensen over gesproken wordt, de groepsleiders uiteindelijk zelf tot nieuwe inzichten komen. Dit is goed voor hen en voor de cliënten. Wanneer er tijdens deze besprekingen ook communicatieve problemen naar voren komen, wordt aan ons advies gevraagd. Maar ook op alle andere gebieden is het mogelijk om je mening en adviezen te geven. Dat is erg interessant en leuk.

De middag hoefde ik ditmaal niet zelf het huis schoon te maken, er kwamen namelijk schoonmaaksters. Jawel twee! Wat een luxe of niet? Al vind ik het best gek dat hier iemand schoon maakt terwijl ik op mijn laptopje aan het werk ben. En dat wanneer ik aan de kant wil gaan, zij alle moeite doen om mij te laten zitten en om mij heen willen poetsen. Dan voel je je best bezwaard. Maar ja… toch ook wel fijn..
We wilden ’s avonds naar een optreden van Conny gaan kijken, maar doordat onze tank niet meer geweldig vol zat, hebben wij dit over laten gaan. Eerst weer even aan benzine komen en dan gaan we er weer op uit. We hoorden namelijk op stage dat er weer problemen waren en dat er een tweede run op de benzine was.

Donderdagochtend weer de revalidatie. Ik heb veel kunnen werken aan het taalzakboek. Veel foto’s kunnen vinden die geschikt zijn voor het boek. Tussendoor nog een aantal behandelingen uit gevoerd, het was weer erg gezellig met de cliënten. Ook voor de cliënten op de computer veel bezig geweest om opdrachten te maken met het pictogramprogramma. Dit blijf ik een erg leuke bezigheid vinden. Je kunt hiermee hele mooie dingen maken, allerlei verschillende soorten communicatie hulpmiddelen. Maar dan wel aan de hand van je eigen creativiteit, erg leuk.
’s Middags ontdekten wij dat ‘wie is de mol’, weer op televisie was. Dat maakte dat wij erachter kwamen dat er toch alweer twee weken voorbij waren, de Olympische spelen waren afgelopen. Terwijl dat bij de start nog wel lang leek te gaan duren. Soms vliegt de tijd stiekem dus wel een beetje..

Ook was deze donderdag, 4 maart, de dag dat Hans en ik alweer twee jaar samen zijn. Helaas moesten wij dit jubileum wel 7000 kilometer van elkaar af vieren. Op naar het volgende jubileum dan maar, die vieren we samen…

Vrijdag zijn we rond 10.00 uur richting Emmastad vertrokken, de stageplek van Marjolijn. Daar is draadloos netwerk en dus konden wij beiden op het internet om aan de slag te gaan voor de literatuurstudie. We hebben vijf uur lang in de kantine gezeten en hieraan gewerkt. Een erg lange zit dus, maar met goed resultaat. We hebben het ingeleverd. Nu zullen we volgende week eventueel feedback krijgen om aan te passen, of we krijgen een ‘go’ om verder te gaan met het protocol.
Aan het einde van de middag zijn we nog even naar de grote ‘centrum’ supermarkt gegaan. We hadden alleen geen boodschappenlijst, dus geen idee wat we nodig hadden. Goede voorbereiding! Toen we binnen waren viel plotseling de stroom uit. Het was dus moonlightshopping, maar dan ook zonder moonlight. Gezellig hoor. Dat we geen boodschappenlijst hadden gaf dus niet, we zagen toch niks.. Thuis bleek ook de stroom er af geweest te zijn, maar slechts een uurtje dit keer. We hoorden al op de radio dat ‘aqualectra’ de boel nog niet op de rit heeft, dus dit kunnen we vaker verwachten helaas… Maar niet teveel voorraden in de vriezer stoppen.

Zaterdag hebben we een uitstapje naar de bioscoop gemaakt. “The Cinema’s” in Otrabanda. “The Cinema’s” is een hele grote bioscoop, met veel zalen. Ook de zaal waarin wij zaten was enorm. We keken in totaal slechts met 17 mensen naar deze film. Misschien lag dat aan het tijdstip, de middagvoorstelling van 14:15 uur op zaterdag.
Deze bioscoop ligt bij het Renesance hotel. Daar hebben ze alles erg mooi aangelegd. Gekleurde complexen, veel groen, palmbomen. Mooie terrassen en dure winkels. Heel anders dan hoe het er bij ons uit ziet. Wel leuk om daar doorheen te lopen. Er is daar ook een binnenpleintje met leuke terrasjes. Daar hebben we een lekkere smoothie gedronken, verfrissend.
We zijn naar “Dear John” gegaan. Het was een erg mooie film. Sinds lange tijd weer een goede film bekeken. Het gaat over een jonge jongen die in dienst zit. In de zomer ontmoet hij een meisje, maar na twee weken moet hij voor het jaar het leger weer in. Ze zullen elkaar naderhand weer ontmoeten, ze schrijven veel met elkaar en missen elkaar erg. Op een gegeven moment geeft het meisje aan dat ze het niet meer volhoudt zonder hem en het contact wil verbreken. Hij zou op dat moment eigenlijk bijna naar huis gaan, maar hierdoor meldt hij zich voor twee jaar extra aan bij het leger. Verder is het geen voorspelbare film, wat je wel zou denken als je dit leest. Erg mooi dus.
Ik moest hierdoor alleen wel erg veel denken aan thuis. Het afscheid nemen, het missen van elkaar.

’s Avonds hebben wij onze eerste echte heuse stapavond op Curaçao beleefd. We hadden afgesproken met wat meiden die ook stage lopen bij de SGR-Groep. Na eerst een tijdje bij hen thuis te hebben gezeten, kwamen wij om 23:30 uur aan op Mambo Beach. Het was toen nog best rustig, maar erg hing wel een gezellig sfeertje. Naar mate de avond vorderde, werd het drukker en gezelliger. De muziekstijl is hier wel vreemd. Soms echt kansloze nummers en de leuke nummers die er gedraaid worden, zijn van minstens drie jaar terug.. Maar ach, we hebben ons wel goed vermaakt. Hoe het daar verder aan toe gaat, qua dansstijlen… wat kan ik daar over zeggen...
Je kijkt je ogen uit. Een ding is zeker, met de Nederlandse jongens bij ons in de kroegen is echt niets mis. In het begin van de avond gebeurde er nog niet zoveel, maar rond een uur of 01:00 kwamen er wat meer Antilliaanse jongens de dansvloer op. Op een gegeven moment werden wij ook “ten dans gevraagd”, al is dat wel veel gezegd. Je moet nu niet denken aan een swingende salsa.. Ze houden er gewoon een vreemde dansstijl op na. Soms zie je ook jongens stilstaan en dan staat er een meisje voor, die gewoon met haar billen tegen hem aan draait. Eerst had onze dans nog wel een beetje te maken met ‘echt dansen’, maar naarmate de alcohol bij de jongens vloeide, leek het nergens meer op. Gelukkig kan je ze wel wegduwen als het je niet meer zint, meestal staan ze dan voor schut voor hun vrienden en dan gaan ze weg. Het was al met al een vreemde ervaring. Op een gegeven moment werd mij ook gevraagd of ik ook het ‘’dansje’’ van ‘de jongen staat stil en het meisje draait met de billen’ wilde doen. Toen heb ik hem maar doorverwezen naar Antiliaanse dames, daar leen ik mij toch echt niet voor. Maar dat vinden ze dan ook prima. Dus ze luisteren wel, dat scheelt een hele boel.
Heel gek allemaal, je staat echt met verbazing te kijken soms.
Maar ondanks alle rare taferelen hebben wij ons wel vermaakt. Het enige wat ik kan zeggen, geef mij de Hollandse jongens maar, die doen tenminste normaal.

We waren om 03:30 uur weer thuis, nog even wat gedronken en gezeten, om 04:00 uur zijn we gaan slapen. Eindelijk heb ik ook uit kunnen slapen, dat is wel heel fijn. Nu heb ik alleen wel echt een ‘brak-zondags-gevoel’, dat heb ik al heel lang niet meer gehad. En ik heb zelfs gewoon de hele avond jus d’orange gedronken. We zullen straks nog even richting het strand vertrekken, of we besluiten dat we lekker bij het zwembad blijven liggen. De pomp van het zwembad is gerepareerd, dus het water is weer prachtig blauw. Dat trekt ons op zich ook wel aan. We zullen het zien. Alle keus en alle tijd…

Zo, dit was mijn enerverende zesde week op dit eiland. Je maakt wat mee hier.

Heel veel liefs, Anneke

De eerste 20 procent is voorbij en de eerste leguaan is gespot!

En er is alweer een week voorbij, morgen start de nieuwe maand! Volgens de weblog is er al meer dan 20% voorbij, dat is toch al heel wat.

Waar ik hier ontzettend van kan genieten, het klinkt misschien raar, dat is het autorijden. Het is heerlijk om samen rond te toeren. Dan zetten we de raampjes open, radiootje aan en gaan! We hebben de rijstijl van hier helemaal door. Vooral een beetje brutaal zijn en dan lukt het allemaal prima. En zoals er eerst gezegd werd, dat er direct geclaxonneerd wordt wanneer je niet snel genoeg bent, nou dat is ons nog vrij weinig overkomen (tenzij het terecht was) en met het claxonneren doen wij net zo hard mee, ha!
Want ze kunnen er wat van hoor! Afgelopen week reden wij achter een truckje, met daarnaast een busje. Blijkbaar kenden de bestuurders elkaar. Ze waren met elkaar aan het kletsen tijdens het rijden! En bij de stoplichten deden ze de meest mogelijke moeite om precies naast elkaar uit te komen, zodat ze ongestoord verder konden babbelen. Daar kwamen wat biertjes tevoorschijn uit het raam, ook liet de ene bestuurders zijn nieuwe slippers zien aan de andere, dolle boel hoor hier! Zo ging dat nog een aantal metertjes gezellig verder, daarna moesten ze helaas afscheid nemen van elkaar. Onder luid getoeter nam een van beide een andere afslag.

Ook is er een blijde mededeling van mijn kant. Onze huisgenoot is vertrokken. Holladiejee! Ik heb de desbetreffende woensdag het hele huis schoongemaakt. Helemaal ontdaan van alle viezige vettigheid, rooklucht, knoflooklucht, as, bier, bierflessen en bierdoppen. Het koste even een aantal uren, maar dan heb je ook wat! ’s Avonds hebben we zijn vertrek gevierd met een heus pannenkoeken diner. Wel werd duidelijk dat je voor onze Hollandse pannenkoeken toch echt thuis moet zijn. De mix die wij hadden was voor de Amerikaans/Engelse pannenkoeken, heel erg dik dus! Maar ondanks dat waren ze erg lekker.
De avond erna konden we ook lekker helemaal los gaan. Marjolijn had de nummers van Tarzan Musical opgezet. Aangezien we hier beide heen zijn geweest, kenden we de teksten goed. Dit hebben de buren geweten. We hebben samen het gehele repertoire van de musical doorgenomen. Hoe kansloos ook, gezellig was het zeker!

Deze week was er natuurlijk ook weer tijd voor de stage. Het is allemaal weer goed verlopen. Ik heb veel gedaan en veel leuke dingen meegemaakt.
De maandag was weer lekker vol. Slikobservaties gedaan en ’s middags mijn eigen cliënten behandeld met de pictogrammen. Eind van de middag ben ik voor een aantal cliënten gestart met het maken van het communicatiehulpmiddel. Ik ben benieuwd of het bij de cliënten aanslaat.

Dinsdag ’s ochtends bij de revalidatie. Het was een heel leuke ochtend. De ‘uhuhuh’ cliënt was er weer. En wat was dat leuk, toen we aan het wachten waren op mijn stagebegeleider, begon de cliënt een nummer te neuriën. Ik herkende het nummer als “doos waarop je een deksel doet, ree die vindt je in het woud, mier die heel vaak werken moet… enz.” Dus ik begon het mee te zingen. De cliënt reageerde hier ontzettend blij op. Later hebben we het samen voor Monique gezongen. Ontzettend leuk. Die ochtend heb ik ook bij de klas geholpen met het instuderen van een liedje, het is wel een lastig nummer voor de kinderen, maar ze vonden het wel leuk. Toch gezellig om dat samen met ze te doen. Ik ben benieuwd hoe ze het er vanaf gaan brengen, het is voor een klein optreden namelijk.
’s middags weer bij de gehandicaptenzorg bezig geweest. Daar heb ik weer op dezelfde manier een cliënt behandeld en zijn we langs de groep geweest waar we Totale Communicatie gaan invoeren. We hebben daar een enquête afgenomen om te kijken wat zij van TC weten en of ze het nut er van inzien. Duidelijk kwam naar voren dat ze zeggen dat het vast goed voor de cliënt zal zijn als ze TC gebruiken. Maar ze zien nog niet in dat het voor henzelf ook veel makkelijker zal zijn. Ook werd het duidelijk dat de groepsleiding het verschil tussen non-verbale en verbale communicatie niet weet. Hun kennis op het gebied van communicatie is dus erg miniem. Samen met mijn stagebegeleidster ga ik dan ook een workshop opzetten voor hen. We leggen dan op een simpele manier uit wat TC precies inhoudt en waarom het zo nuttig is voor zowel de zorgvrager als voor de groepsleiding. Ook zullen we ze dan allerlei gebaren aanleren. Deze worden geplaatst op een ‘gebarenbord’ zodat ze deze ten alle tijden kunnen raadplegen. Ik ben benieuwd hoe ze dit gaan oppikken in de loop van de weken.

Woensdagochtend was ik even een zelfstandig logopedist. Er waren een aantal vergaderingen ingepland, waar mijn stagebegeleidster echt bij moest zijn. Ik was die ochtend tot een uur of 11 alleen. Ik heb toen ’s ochtends een slikobservatie gedaan bij een kind met een PEG-sonde (dit is een sonde die rechtstreeks in de maag geplaatst wordt. Zo’n sonde wordt aangebracht bij mensen die zeer ernstige slikproblemen hebben). Echter bleek tijdens de slikobservatie dat ze het kind wel orale voeding gaven, dat is erg gevaarlijk. Je hoorde achteraf ook een borrelig geluid tijdens het ademhalen, wat wil zeggen dat er voedsel in de luchtpijp is gekomen. De logopedische adviezen werden hier niet goed gebruikt, ten nadele van de cliënt. Hier moet dus opnieuw overleg plaats vinden, voordat het fout gaat. Dit is wel noodzakelijk, omdat ik ook merkte dat zij mijn adviezen niet goed begreep. Het was namelijk niet zo dat het kind direct in hoesten uitbarstte tijdens het voeden, wat voor haar een teken was dat het goed ging…
Daarna heb ik een behandeling uitgevoerd, dit ging weer prima. Aan het eind van de ochtend was er nog een multidisciplinair overleg, toen kwam mijn stagebegeleidster ook weer terug. Al met al een erg zelfstandige ochtend dus.
’s middags lag er weer post in de brievenbus. Zo leuk om dat te ontvangen! Lekker ouderwets brieven en kaarten lezen. Ik kreeg zelfs een pakketje met een boek er in, hoe leuk is dat! Weer iets om te lezen dus, bedankt moeders!

Donderdagochtend weer bij de revalidatie, een ontzettend leuke dag. De behandelingen gingen erg goed. Ik heb de kinderen behandeld op expressieve taal, zij moesten aan de hand van foto’s zinnen maken. Dit is om te bekijken of de kinderen op niveau spreken, of zij samengestelde zinnen kunnen maken en of zij voldoende woorden in een zin gebruiken. Het ging erg goed, ik was bang dat het Papiamentu in de weg zou zitten wanneer de kinderen gingen spreken, maar omdat ik wel weet wat er op de platen staat, weet ik wel waar het over gaat. Monique hielp soms met wat woorden die ik niet helemaal kon plaatsen. Zo leer ik zelf dus ook steeds beetje bij beetje meer Papiamentu.
Bij een cliënt heb ik een test afgenomen, ik zei een zin en hij moest deze aanvullen. Bijvoorbeeld: “Soep eet je met een … “, en deze zinnen werden dan steeds moeilijker. Wanneer hij het woord gezegd had, moest hij het neerleggen met letters. Dit ging erg goed. De man heeft zelf tijdens het spreken last van het verwisselen van letters. Hij zegt de woorden bijna goed, maar ze klinken net iets anders. Bijvoorbeeld schoen, dat is ‘sapatu’ in het Papiamentu en hij zegt dan ‘pasatu’. Wat interessant om te zien was, is dat hij dit ook doet wanneer hij de woorden neerlegt. Iedere keer moest hij de letters nog twee keer wisselen, en dan had hij het juiste woord. Dat is precies zoals het gaat in zijn hoofd. Fonetische Parafasieën noem je dat. De klanken worden dan verwisseld, zoals in het bovenstaande voorbeeld. Aan het einde van de ochtend was er weer een groepstherapie. Dit was weer ontzettend leuk. We hebben weer erg gelachen. Monique zei nog, hadden we nu maar een camera gehad. Niemand zal zich kunnen indenken hoe leuk dit moment was.
Ik was met de cliënten dierennamen aan het oefenen, er waren foto’s van dieren en de namen, deze moesten zij juist neerleggen. Het ging heel goed. Toen Monique vroeg hoe het ging, legden ze dit beide tegelijk uit. ‘uhuhuhuh’ en ‘dadadadada’ door elkaar heen en dolblij dat het zo goed ging. Dat is zo mooi om te zien. Ze stootten elkaar aan, omdat ze trots waren, en maar door kletsen. Zo leuk om mee te maken is dat.
De man vond het weer ontzettend gezellig geloof ik, toen ik hem terug bracht naar de zaal gaf hij mij eerst wat ‘vuistkusjes’ (in plaats van een handkusje, want hij heeft zijn hand altijd in een vuist geklemd). En daarna pakte hij mijn hand en gaf er een dikke kus op. Zo ontzettend leuk om mee te maken is dat, dat maakt je hele dag dubbel zo goed.

De vrijdag hebben we aan ons project besteed. Weer druk op zoek gegaan naar geschikte literatuur om ons protocol op te baseren. We merkten wel dat we het mediacentrum van school missen of boeken van thuis waar waarschijnlijk wel en pagina in stond met wat bruikbare informatie. Maar ja, dat kon allemaal niet mee. Internet en ‘google books’ helpt gelukkig wel. Dan is iemand aan het zoeken en de ander werkt het uit, wat de vrijdag betreft is het dus ook wel lastig dat we niet samen op internet kunnen.
Vandaag mochten we ook onze eerste cheque ophalen. Dit is mijn eerste ‘loon’ vanuit het logopedische werk en ook mijn eerste cheque die ik ooit heb ontvangen. Erg leuk. We moeten deze inwisselen bij de bank en dan krijgen we onze stagevergoeding. Al gauw merkten we dat het de laatste vrijdag van de maand was, payday dus… Er waren wel zo’n 50 wachtende voor ons, dus we hebben besloten om het volgende week nog eens te proberen. Daarna de wekelijkse boodschappen weer gedaan.

Zaterdag hebben we weer een heerlijk dagje gehad. We zijn rond de middag weer naar de stad gegaan. Marjolijn wilde wat nieuwe shirtjes hebben, niets gevonden helaas, maar het was wel weer leuk. Tweemaal over de Pontjesbrug, waar ik wel een beetje misselijk van werd, hij ging goed heen en weer. Daarna hebben we weer lekker aan de kade gezeten bij ‘iguana’, een leuk plekje is dat. Daar hebben we weer een Lemon Frappe gedronken. Heerlijk verfrissend.
’s avonds lekker rustig op de bank. Ik had een mega-hoofdpijn aanval, dus ik heb de zaterdagavond doorgebracht met water en sapjes, is weer eens wat anders. Toch nog een leuke film gekeken en laat gaan slapen.

Zondag, eindelijk uitgeslapen, het heeft even geduurd, maar ik werd om kwart over 10 wakker doordat Marjolijn de kamer uit ging. Toen ben ik ook maar uit bed gegaan, want eenmaal wakker is het veel te warm. ’s Middags zijn we vetrokken richting Soto. Volgens het Curaçao boekje is daar een zeer mooi uitzicht, het beste van Curaçao zelfs. Dat leek ons wel wat. Maar zoals ons wel vaker gebeurt….nergens was dat uitzicht te vinden. We werden bij Soto omgeleid omdat ze daar aan de weg bezig waren (ja, op zondag werken ze hier gewoon door in de bloedhitte). Dus die omleiding geven we maar de schuld. Het resulteerde dus in een toermiddag. We kwamen wel mooie stukken landschap tegen en zelfs een pad waar we met de auto doorgingen, waar allemaal prachtige groene bomen overheen hingen. Erg mooi.
Toen toch maar terug naar huis gegaan, om naast het zwembad te belanden (het zwembad lijkt trouwens een beetje groen uit te gaan slaan…. We hopen dat het niet erger wordt!)

Wat ook zeker belangrijk is om te vermelden. Vandaag hebben we onze eerste loslopende vogelvrije grote leguaan gezien! Jajaja! Eindelijk. Hij zat half op de weg, dus Marjolijn reed hem bijna dood. Helaas was het druk, dus we konden niet stoppen om hem vast te leggen. Maar we zullen zeker onthouden dat zondag 28 februari de dag is van onze eerste leguaan.
Later merkten we wel dat het Nationale Leguanendag was, want op de weg richting Soto hebben we wel 7 doodgereden Leguanen zien liggen…. Heel zielig.

Al met al weer een vol weekje. We zullen zien wat de komende week ons gaat brengen. Vast weer mooie stage momenten en in het weekend leuke avonturen. De planning moeten we nog even maken, maar we leven van week tot week. Zo blijkt het heel snel te gaan en gaat het helemaal prima.

Vrijdag bij de supermarkt heb ik trouwens nog een kerel met een grote gepoetste zwarte dikke patsauto te kakken gezet. Nadat we de boodschappen gedaan hadden reed ik terug naar huis. Er stond een auto opgesteld, deze ging naar links. Wij moesten naar rechts, maar ik stond achter hem.
Door naast hem te gaan staan kon ik waarschijnlijk eerder de weg op. Dan moest ik wel even achteruit rijden, maar inmiddels had die dikke wagen mij daar al vastgezet doordat hij achter mij stond. Ik wachtte dus geduldig tot de jongen voor mij door reed (die was alleen niet zo vlot) maar wij hebben alle tijd. Opeens zag ik die dikke bak achter mij, zich naast mij drukken. Dat kon nooit passen. En inderdaad hij reed over de stoep heen en raakte toen volgens mij iets, want ik hoorde een schurend geluid. Hij stond daar nogal raar en een beetje ongelukkig. Ineens reed de jongen voor mij weg en kon ik doorrijden. Alle andere auto’s achter mij reden achter mij aan, daardoor stond de dikke wagen nog steeds klem op de stoep. Ik heb hem nooit meer weg zien rijden.. Hij zat zeker vast…. Dat krijg je er van!

Elke week denk ik, nu heb ik niets meer te vertellen. Maar wederom zie ik dat ik bijna 4 A4tjes vol heb getypt. Het is niet te geloven, maar toch iedere keer gebeurt er weer iets wat het waard is om te vertellen. En dan vergeet ik ook nog best veel dingen, want ik had laatst iets leuks om te schrijven op de blog, maar ik heb geen idee meer wat….. hopelijk houden jullie dat nog tegoed, maar ik ben bang van niet.

Gelukkig is bij jullie het winterse weer over en komt de zon er aan. Ik probeer aan de wensen van iedereen te voldoen en de zon op te sturen. Maar het is niet gelukt. Ik geloof dat ik de wind heb opgestuurd, ik hoorde namelijk dat het behoorlijk ging waaien de komende week in Nederland. En bij ons is het hier hartstikke windstil. Sorry daarvoor, maar wij worden al gestraft, want bij het minste of geringste heb je de zweetdruppels op je voorhoofd staan!

Nou dat was het wel weer zo’n beetje. Deze keer helaas geen foto’s. Het uitzicht hebben we immers niet gevonden en voor de leguaan gingen we te snel! Volgende keer beter…

Heel veel liefs, Anneke

Over twee dagen een maand van huis

Nou, ongelooflijk toch…. We zijn alweer (op 2 dagen na) een maand van huis! Hoe is het mogelijk. En snel dat het is gegaan!

Deze week hebben we maar een korte stageweek gehad. Maandag de 15^e waren we namelijk vrij in verband met Carnaval. Iedereen is het hele weekend natuurlijk los gegaan, dus dan zit werken op maandag er even niet in. Hebben wij even een mazzeltje! Deze maandag hebben we dan ook lekker benut met eerst een uitslaapochtendje. Ik heb mijn oordoppen maar eens gebruikt, om de honden en mijn huisgenoot buiten te sluiten. Maar blijkbaar slaap ik zo licht, dat ik alsnog wakker werd. Toch ben ik om 08.00uur nog in slaap gevallen en werd ik zowaar om 10.00uur pas wakker toen Marjolijn mijn kamer binnen kwam. Even wat reacties gelezen die binnen waren gekomen op onze blogs en ’s middags zijn we richting het strand vertrokken. Het was erg druk, natuurlijk omdat iedereen vrij was, daar hadden we niet over nagedacht. Maar alsnog konden we een plekje in de schaduw vinden. Toen we terug kwamen uit zee was er een hele familie (compleet met drie koelboxen) op onze handdoeken neergestreken. De schaduw was blijkbaar erg geliefd. Deze beste mensen hadden een gigantische zak met ijsblokjes mee waardoor ze hun bier koel hielden. Lekker slim. Ondanks dat we zo’n beetje tussen hun inlagen kregen we niks, dat is dan weer jammer. Wij moesten het doen met onze reeds gesmolten ijswatertjes. Ook lekker.
We zijn niet al te lang gebleven dit keer, want we hadden afgesproken om tegen het eind van de middag te gaan hardlopen. Jaja! En dat hebben we ook nog gedaan. Bij het SDK, waar ik vorige keer al over vertelde. Je kunt hier om het complex heenlopen. Wat een dolle boel was dat…

Dinsdag. Weer aan de slag. Maar dat bleek mee te vallen. Iedereen was nog in carnavalsstemming. Dinsdagavond was immers de grote afsluiter nog. De ochtend bij de revalidatie was rustiger dan normaal. Dit doordat alle kinderen vrij hadden (de hele week trouwens). Het is een soort ‘rust-uit-van-carnaval-week’. Dit hebben ze ook wel verdient, de kinderen zijn continu bij het Carnaval aanwezig, hoe jong ze ook zijn. Wanneer wij na een paar uur aftaaiden, bleven zij met hun ouders tot het einde. Even lekker rustig aan doen is ze dan ook wel gegund, helemaal wanneer ze zelf ook hebben meegedaan aan de optocht. De tijd die open bleef konden Monique en ik benutten door het ‘taalzakboek’ te bespreken. Dit is een map met allerlei plaatjes en bij behorende benamingen. Het zijn categorieën zoals familie, eten, bezittingen, beroepen enzovoort. Echter is dit materiaal Nederlands, nu kan dit vertaald worden, maar sommige zaken zijn anders in Curaçao. Bij familie bijvoorbeeld, in Nederland hebben we enkel ‘nicht en neef’, dit wordt gebruikt bij familierelaties vanuit dezelfde lijn, maar ook voor ‘oom en neef’. In Curaçao hebben ze net zoals in Engeland hier twee benamingen voor. Je hebt: Primu en Prima (neef en nicht, binnen dezelfde lijn) en Subrino en Subrina wanneer het gaat vanuit een oom of tante. Ook met dieren verschilt het nog wel eens, de cavia’s hebben ze hier niet, maar leguanen wel weer. Onder andere om deze zaken moet het materiaal aangepast worden op de omgeving van de Antiliaanse cliënten.
Het was, ondanks minder cliënten, een productief ochtendje.
Toen ik tijdens de pauze naar de ‘andere kant’ (het complex is opgedeeld in twee delen, gehandicaptenzorg en revalidatie is gescheiden) ging, was de kantine leeg. Na een half uur belde ik Roanht toch maar eens, zij bleek in Emmastad te zitten (de stageplek van Marjolijn). Ze zou z.s.m. terug komen. Ik zou alvast starten met mijn behandelingen. Toen ik mijn cliënt tegen kwam, bleek echter dat hij naar huis ging i.v.m. carnaval. Het is dus wel duidelijk, dat alles hier op z’n gat ligt met dit feest. Alle groepsleiders gingen eerder naar huis, dus de cliënten gingen er ook vandoor. Daar gaat je planning. Na een uur te hebben gewacht kwam Roanht. We hebben het projectplan nog doorgesproken en zijn toen om 14.00uur naar huis gegaan. Er was immers bijna niemand meer… gek toch.

Woensdagochtend dacht ik wel weer aan de slag te kunnen. Maar nu was iedereen juist moe van de carnaval. Dat resulteerde in een erg rustig overleg, wat merendeels over de Aftocht van de Carnaval ging. Later moest ik weer een half uur wachten op mijn cliënt, omdat zij een askruisje kreeg. En nog weer later bleek het volgende overleg niet door te gaan, bij gebrek aan disciplines. Het was me een ochtendje wel dus…

Donderdagochtend was alles weer in orde. De kinderen waren natuurlijk nog vrij, maar de dag was volledig vol met cliënten. Eerst bleken Monique en Roanht een tussenevaluatie gepland te hebben, hier wist ik niets van af. Ik merkte het pas toen ik ze in de hal hoorde, waar ze erg luid aan andere collega’s lieten horen dat ze even een hartig woordje met mij gingen spreken, omdat het zo slecht ging. Ze kwamen binnen met de mededeling dat ze een ontzettende hekel hadden aan dat ik elke dag te laat kwam. Daarna bleef het lang stil, omdat ze verder niks konden bedenken. Het kwam er uiteindelijk op neer dat ze heel tevreden over mij waren. Over mijn Papiaments, mijn initiatieven, mijn flexibiliteit, kennis en houding. Ze deden hun best om kritiekpunten te bedenken (het te laat komen was verzonnen), maar dat lukte niet. Ik gaf aan ook gewoon opbouwende kritiek te willen ontvangen, maar die hadden ze nog niet paraat na deze drie weken. Erg positief en leuk om te horen dus. Deze dag verliep verder nogal hectisch, door een intakegesprek begonnen de behandelingen iets te laat. Omdat het voor een cliënt niet prettig is om de behandeltijd dan te verkorten, schoof er aan het eind een patiënt bij, zodat er toch een half uur benut kon worden. Uiteindelijk leidde dat er toe, dat de laatste behandeling met drie cliënten was. Monique kwam binnen met de laatste cliënt en vertelde toen dat ik deze behandeling met hen ging uitvoeren. Dit heb ik dan ook gedaan. En dat was leuk! Deze behandeling ging over het herkennen van de picto’s, gebaren en woorden van voorwerpen/handelingen uit de dagelijkse omgeving. Ik ging de cliënten om beurten langs, zo zagen ze van elkaar wat ze goed/fout deden. Ze stimuleerden en corrigeerden elkaar. Het was aan ze af te lezen dat ze het erg leuk vonden. Zo’n groepstherapie als dit is eigenlijk erg gunstig voor de cliënten, mits je ervoor zorgt dat iedereen evenveel aan bod komt. Het ging ontzettend goed, ben benieuwd of dit nog vaker voor zal komen. Deze behandeling leek erg op de therapieën die ik heb bijgewoond in het tweede jaar van mijn opleiding, bij een afasiesoos. Dat vond ik toen ook al erg interessant om te zien en nu heb ik het dan eindelijk zelf mogen ervaren.
We hebben het ook nog over de Therapeutische PeuterGroep gehad (TPG) hier zijn jonge kinderen (tot en met 4 jaar). Deze kinderen hebben veel moeite met communiceren. De docent wil dan ook graag gaan werken met pictogrammen en gebaren, echter is hier nog niets voor. Nu ga ik in deze periode, als extraatje, aan de slag met het ontwikkelen van een communicatiebord voor hen. Het deed mij namelijk nogal wat, dat er voor deze kinderen niets was. Ik hoop dan ook dat het mij lukt om dit te realiseren. Samen met de docent van TPG ga ik bekijken wat belangrijke woorden en activiteiten zijn die opgenomen moeten worden in het communicatiebord. Aan de hand van foto’s en gebaren kan ik deze dan opstellen. Wellicht is er nog tijd om de kinderen hier aan te laten wennen en deelnemen wanneer ik nog aanwezig ben. In ieder geval moet de docent weten hoe het gebruikt kan worden en dan zijn we al een heel eind in de goede richting denk ik. Ik ben benieuwd!

Vrijdag onze projectdag. Het projectplan is afgerond evenals het ‘plan van aanpak’ met daarin de criteria voor alles wat wij gaan doen. Ook zijn we gestart met de literatuurstudie, om zo eerst weer allerlei kennis rondom eet/drinkproblemen op te doen. Dit is wel even veel werk, maar het is toch ook weer erg interessant om alles hierover te lezen. ’s Middags hebben we boodschappen gedaan bij een andere supermarkt, Centrum. Hier hoorden we veel positiefs over. Inderdaad was deze supermarkt veel rustiger en overzichtelijker, dus dat is een blijvertje. Ook leuk dat ze een echte bakker in de supermarkt hebben. Daar liggen dus heerlijk warme broodjes en ze maken ook gigantische taarten. Marjolijn en ik hebben dan ook wat lekkers gehaald om zo Hans’ verjaardag nog even te vieren.

Van vrijdag op zaterdag had ik weer een verschrikkelijke nacht. Een klamboe is heel fijn, maar niet wanneer de muggen blijkbaar aan de binnenkant zitten. Ik werd wakker met gigantische jeuk, gezoem hoorde ik niet door de oordopjes. Ook viel ik nog een keer bijna uit bed, blijkbaar toch een beetje wild gedaan tijdens het verjagen van de muggen, waarbij ik half verstrikt raakte in de klamboe. Ja, ik maak soms wat mee hier ’s nachts…
’s Ochtends zijn we rond 10.00uur vertrokken naar de dierentuin. Er is hier onder andere een ‘kleine knusse’ dierentuin (zoals ze het zelf graag noemen). Park Tropikal Zoo. Het is vlakbij ons, dus we zijn een kijkje gaan nemen. Het was inderdaad erg klein, maar toch wel even leuk om te zien. Ook al hadden sommige dieren wel erg kleine hokjes. Toch even aapjes en een krokodil gezien en er waren erg mooie vogels. De foto’s staan in het album. We waren met drie kwartier weer weg, toen hadden we alles gezien. Daarna nog even rondgereden op zoek naar iets leuks, maar uiteindelijk met een omweg richting huis gegaan. Toen hebben we eindelijk toch maar een petje gekocht, we lijken nu net twee dames uit het leger met een donkergroen en beige petje. Maar het moet maar. Het is hier de laatste dagen een beetje hoofdpijn-weer, daar hebben meerdere mensen last van op de een of andere manier. Dus zo’n petje komt waarschijnlijk wel van pas.
Einde van de middag zijn we naar Caracasbaai gegaan. Daar hebben we gewandeld met mijn stagebegeleidster en haar vrienden. Dat was hartstikke leuk. We hebben mooie dingen gezien, de natuur is sowieso prachtig. Het was heerlijk weer, niet te warm en een lekker windje. Aan het eind met z’n allen op het strand nog wat gedronken. De foto’s zijn te bezichtigen in het foto album.

Na de vorige nacht, dacht ik niet dat het erger kon, maar jawel, dat kan wel. Mijn huisgenoot draaide nu gewoon de hele nacht muziek. Hoezo ik ben gek. Zelfs na luid gebonk op de deur wilde het niet stoppen. Hoe krijg je iemand chagrijnig? Halverwege de nacht raakte ik mijn oordoppen ook nog kwijt en wederom werd ik dus wakker van muziek. Weer de deur er half uit geslagen, toen stopte de muziek wel. Maar het was toen ook al zes uur in de ochtend. Wat een feest. En dan word je ’s ochtends door dezelfde jongen met een ‘vrolijk goedemorgen!’ gegroet, ga toch weg.
Deze zondag is gebombardeerd tot zwembad dag. We hadden even niet zo’n zin om alle spullen weer te pakken en er op uit te trekken, dus we liggen lekker naast het zwembad en nemen af en toe een duik. Een boekje er bij en wat drinken, wat wil een mens nog meer! (dat de huisgenoot verdwijnt, en die is hem gelukkig zojuist ook gesmeerd, dus helemaal top!)

Ik had verwacht dat ik deze keer niet zoveel zou schrijven. Maar nu zie ik dat dit toch alweer het derde kantje in Word is. Hopelijk begint het nog niet te vervelen… anders moeten jullie het zeggen!

Maar jullie zijn er natuurlijk vrij in om stukjes over te slaan. Ik schrijf vooral ook zoveel op, omdat ik het voor mijzelf leuk vind, om aan het eind van deze stage een zo volledig mogelijk reisverslag te hebben. Er bestaat een mogelijkheid om alle verhalen, reacties en foto’s in een boek te laten bundelen, dat lijkt mij (naast alle herinneringen in mijn hoofd) een mooi aandenken.

Ik kom nu net even uit het zwembad om te kijken of alle foto’s klaar staan voor op de website. En ik moet zeggen, het is toch inderdaad heerlijk. Aan de rand van een mooi blauw bad liggen, met een vrolijk muziekje er bij. Eén been en één arm hangend in het water, genietend van de zonnestralen. (En ja, goed insmeren en af en toe even naar binnen)

De derde week; groot, mooi en netjes?!

Op dit moment, zaterdag 13 februari, ben ik precies drie weken van huis en zijn er twee stageweken voorbij. “het is alwéér weekend” dacht ik vanochtend, want inderdaad… het gaat snel.

Ik zal proberen weer te vertellen hoe de afgelopen week gegaan is. Maandag zijn Marjolijn en ik beide met een rood hoofd en een witte bril richting stage vertrokken. De gedachte om ons ziek te melden speelde zelfs door ons hoofd, omdat we echt een stel ramptoeristjes waren. Op stage zei iedereen echter tegen mij: “wat ben je al lekker gekleurd”, dus het bleek iets minder op te vallen dan we hadden gedacht. Al vind ik de witte bril nog steeds aardig aanwezig. Nu lopen we zoveel mogelijk brilloos rond. Dat kan echter natuurlijk zorgen voor witte kraaienpootjes, want zie je ogen maar eens open te houden in het stralende zonlicht wat ons elke dag toelacht.

Maargoed, de maandag dus. De hele dag bezig geweest bij de gehandicaptenzorg. Ik heb drie cliënten gezien, met twee van hen heb ik gesprekken gevoerd en bij een andere cliënt heb ik de ComVoor afgenomen. De twee gesprekken gingen verbazingwekkend goed. Een van de dames had ontzettend veel zin om met mij mee te gaan, omdat ik haar daardoor verloste van een erg saaie sportfilm. We hebben gekletst over ‘gister, vandaag en morgen’. Ze vertelde mij erg uitgebreid haar dagindeling, van opstaan, opmaken en eten totaan de dagbesteding en het slapengaan. Ik kon merken dat ze er plezier in had. ’s Middags nam ik de ComVoor af bij een cliënt, hij is ernstig motorisch beperkt. De ComVoor is een materiaal om indicatie te krijgen over het begrip van de cliënt. Echter is deze test niet goed afgesteld voor motorisch beperkten, dat vind ik erg vervelend tijdens het afnemen van de test. Mijn cliënt deed ontzettend goed zijn best en was goed gemotiveerd, maar het was verschrikkelijk lastig voor hem om mijn opdrachten uit te voeren, het kostte hem erg veel moeite. De ComVoor begint met een doos met een rond gat er in, de cliënt moet dan 5 ballen door het gat duwen, nadat ik het eenmaal voor heb gedaan. Dit volgt dan met blokjes en ringen en vervolgens combinaties van deze drie. Dit is om te zien of de cliënt de verschillen begrijpt en of hij kan sorteren. Dit gaat door met verschillende materialen, zoals vorken, kammen en tandenborstels. Dat is herkenning op voorwerpsniveau. Later gaat het door met pictogrammen van een kam, lepel en tandenborstel, vervolgens foto’s enzovoort. Iedere keer moet de cliënt dit sorteren in drie verschillende bakken. Stel je daarbij wel voor dat de cliënt slechts één hand kan gebruiken, waarbij deze ook naar binnen gedraaid staat en hij zijn vingers amper kan bewegen. Moeilijk! Je ziet hem dan ontzettend vermoeid worden en je blijft maar blokjes en balletjes aangeven. Helemaal niet leuk dus eigenlijk, maar het moet om een indicatie van het begrip te kunnen geven. Gelukkig doen we hier de test niet gelijk volledig, maar in delen. En bij deze cliënt ben ik halverwege gestopt, ik heb gekeken of hij de pictogrammen kon sorteren en dus begrijpen. Dit was het geval, daardoor weet ik voldoende om met mijn behandeling te beginnen. Dan hoef ik hem volgende week niet weer een half uur te pesten.

Dinsdag: ’s ochtends was ik bij de revalidatie. Daar heb ik bij twee kinderen weer de Reynell test afgenomen. Wederom ging dit erg goed. En bij de klassenlogopedie tijdens het einde van de ochtend heb ik zowaar indianenliedjes gezongen. Hoe leuk is dat! Het zag er ontzettend leuk uit. Alle kinderen hadden een indianentooi op, deze hadden ze zelf gemaakt. Ze zaten met z’n allen rondom de zelfgemaakte totempaal en toen hebben we een liedje gezongen. Dit zullen ze binnenkort tijdens een klein optreden uitvoeren. Ook de stagiair van deze klas deed mee met de kinderen, compleet met indianentooi, toch grappig om dat te zien.

’s Middags was ik weer bij de revalidatie. We zijn weer bij een groep langs geweest om het te hebben over de totale communicatie. We hebben uitleg gegeven over het ‘communicatiebord’, hierop is het mogelijk om per cliënt de taken van die dag te plakken. Het is dan de bedoeling om dit op de juiste volgorde te doen, zodat de cliënt de structuur van die dag duidelijk heeft. Al snel bleek dat dit voor sommige groepsleiders erg lastig was, ze begrepen het vaak niet. Op zo’n moment denk je toch dat het vreemd is, dat volwassen vrouwen geen volgordes kunnen plakken met kaarten. (Hierop staat bijvoorbeeld een bed, douche, eten, tv enz.) Ze plakken dan gerust de douche na het bed. Maar toch moet je dan rustig deze zaken uitleggen, ze moeten het immers gaan toepassen binnenkort. Daarom oefenen we met elkaar om verschillende dagstructuren op te plakken. Ook leren ze gebaren bij de pictogrammen, zodat ze deze kunnen gebruiken tijdens het communiceren met de cliënten.

Woensdagochtend weer gehandicaptenzorg. ’s Ochtends heb ik een slikobservatie gedaan op een groep. Het is af en toe erg wonderlijk wat daar gebeurt. Er is op deze groep een man met slikproblemen, ook kauwt hij niet. Toch kreeg hij een dubbele boterham met pap eroverheen en twee grote pillen. De eerste hap bestond uit de twee pillen en een stuk korst. Dan zit je op dat moment echt met een angstig gevoel te kijken, in de hoop dat hij er niet in zal stikken. De pap moest ervoor zorgen dat het brood zacht werd, wat uiteindelijk wel gebeurde. Maar de lepel en de happen waren zo verschrikkelijk groot dat al het eten weer naar buiten kwam of direct achterin de keel van de cliënt zakte. Ik heb wat tips gegeven, zoals: het hoofd van de cliënt ondersteunen, zodat de keel vrij blijft en het voedsel doorgeslikt kan worden. Dit lukt immers erg lastig wanneer het hoofd zover naar achteren hangt dat je amper kunt slikken. Daarbij moeten ze gebruik maken van een kleinere lepel en minder eten op de lepel. Volgende week ga ik kijken of ze deze tips toepassen.
Ook krijgen sommige cliënten eten en drinken terwijl zij liggen, vaak ook in een zeer ongelukkige houding. Ik weet niet of iemand van jullie wel eens geprobeerd heeft om te drinken terwijl je hoofd achterover hangt, maar dit is knap lastig. Zeker wanneer je drinken van een ander krijgt, want dan weet je ook niet altijd wanneer het precies komt. Ze moeten de cliënten drinken geven met een hoofdsteun, maar dit is wat lastiger voor de groepsleider. En veelal denken de groepsleiders nog vanuit hun eigen gemak, dit hoop ik een beetje te kunnen doorbreken. Misschien moeten ze zelf maar eens ervaren hoe het is om op zo’n manier eten en drinken te krijgen.
Verder was er nog een intercollegiaal overleg. Ook had ik deze ochtend weer een cliënt waar ik de ComVoor heb afgenomen, het ging bij deze cliënt motorisch gezien iets beter. Helaas was haar begrip te laag, waardoor ik om die reden de test na een aantal opdrachten moest afbreken.

Woensdagmiddag is omgedoopt tot ‘wasdag’. De wasmachine is gerepareerd en schoongemaakt. En ook al vond ik het niet vervelend om met de hand te wassen, een wasmachine is toch ook wel fijn. De kleding wordt toch iets schoner dan. Dus nu heb ik weer allemaal frisse kleren.

Donderdagochtend weer naar de revalidatie. Daar heb ik weer een Reynell test afgenomen, ditmaal bij een jongen met motorische problemen. Deze test is daar eigenlijk niet voor geschikt, omdat het materiaal bestaat uit erg veel kleine poppetjes en spullen. Echter ging het erg goed, soms moest ik hem helpen of even wat navragen, maar hij deed goed zijn best en hij scoorde goed. De rest van de ochtend waren er weer de vaste cliënten, maar ook een paar nieuwe. Ik heb ontzettend gelachen deze ochtend. Er waren twee cliënten die beide niet goed meer kunnen spreken door een ongeluk. De ene praat door ‘uhuhuhuhuh’ met vuisbewegingen ter ondersteuning. De andere cliënt praat door ‘eheheheheheh’ met wijzende ondersteuning. Ze lachen zich gek om elkaar omdat ze elkaar niet begrijpen, dat was zo grappig om te zien. Het is toch ook mooi om af en toe hierom te kunnen lachen. Verder zijn we tijdens deze behandeling wel goed bezig geweest met het aanleren van gebaren en pictogrammen, met af en toe een slappe lach tussendoor. Deze hadden ik en mijn begeleidster, maar de twee cliënten zelf ook. Een erg leuke ochtend!

Donderdagmiddag ben ik samen met Marjolijn bezig geweest met onze plannen. We zijn goed opgeschoten, van school kregen we vrijwel direct feedback terug. We moeten nog een aantal zaken aanpassen in overleg met stage. Hiervoor hebben we nog de tijd tot vrijdagmiddag, dat gaat zeker lukken.

Vrijdagochtend zijn we een slikobservatie gaan uitvoeren. Dit nam aardig wat tijd in beslag. Het was een groep van zes cliënten met één leidster. Zij moest de cliënten allemaal douchen en aankleden voordat ze konden eten. Wij kwamen om half 8 aan, maar tegen half 9 was pas iedereen klaar. Het brengt toch een hoop stress met zich mee voor zo’n leidster. De cliënten worden om half 9 namelijk allemaal opgehaald door een bus om naar de dagbesteding te gaan. Op het moment dat de bus arriveert hebben de meeste cliënten geen oog meer voor het ontbijt, omdat ze bang zijn dat de bus weg gaat zonder hen. Flink aanpoten dus voor deze mensen.
Daarna zijn we thuis verder gegaan met het projectplan voor het slikprotocol. We hebben feedback van stage aangepast. Dinsdag krijgen we hier nogmaals feedback op, hoogst waarschijnlijk is het dan goed, zodat wij volgende week vrijdag echt kunnen starten met het opstellen van het protocol.
’s middags zijn wij even naar wat winkeltjes gegaan. We kwamen bij ‘zuikertuin’ wat een erg luxe warenhuis bleek te zijn. Hier was ook een Bruna. Erg leuk, want daar lagen boeken voor 14 gulden. Ik heb dan ook twee spannende boeken gekocht, lekker voor op het strand. Verder nog op zoek gegaan naar petjes, maar dat is hier op de een of andere manier een lastige zoektocht. Voor mannen zijn er petten te over, dat zijn die grote, twee keer zo breed als je eigen hoofd, met Burberry printjes en alle lelijkheid van dien. Maar voor de vrouwen is het lastig, tenzij je van mega-strohoeden houdt. Of je loopt met fantastische Curaçao reclame op je hoofd, maar dan ben je ook weer zo’n toerist. Dus hopelijk vinden we nog iets anders…
Ook weer even de grote boodschappen gedaan voor de komende week, we hebben nu weer genoeg in huis om de komende week elke avond warm te kunnen eten. Het gaat de goede kant op met ons huisvrouwtjes hoor.
’s Avonds was de tienertour van Carnaval. Deze mochten we natuurlijk niet missen. Het zou om zes uur starten. Tegen die tijd hebben we dus de auto gepakt en zijn we met een grote omweg (alles was afgezet) terecht gekomen op een leuke plek om te kijken. Nu wisten we al wel dat men het hier met de tijd niet heel nauw neemt, maar na 2,5 uur wachten kwam pas de eerste wagen! (of wij waren gewoon veel te vroeg, daar kan het ook aan liggen, de Nederlandse ‘stipt-op-tijd-mentaliteit’, dat doen we dus niet meer). Nu ben ik absoluut geen Carnavalsfan, eigenlijk vind ik al die hoempapa muziek verschrikkelijk. Maar dit is toch wel anders, het is heerlijk ritmische muziek, waarbij stilstaan geen optie is. Dus dat was wel een succes. Echter had ik er wel iets meer van verwacht, het lukte niet goed om foto’s te maken, maar veel gaf dat niet. De meeste jongeren stonden er erg chagrijnig bij, je mocht wel van geluk spreken als ze even dansten wanneer ze langskwamen. Waar dat aan lag geen idee… Veel geluid produceerden ze in ieder geval wel. Rond 22.00uur waren we weer thuis. Precies op tijd voor de opening van de Olympische Winterspelen.

Zaterdagochtend werd ik rond een uur of vijf wakker van de wekker van mijn geliefde huisgenoot. Heerlijk toch, lang dat het duurde! Ik wilde net op de deur rammen om hem tot bedaren te brengen, maar toen werd meneer zelf al wakker blijkbaar. Wat een ellende is dat. Er is een deur die onze kamers van elkaar scheidt, deze kan gelukkig niet open, maar geluidsdicht is het zeker niet. Nadat ik weer in slaap was gevallen, begonnen om 7 uur alle honden uit de buurt aan hun ochtendritueel toen was het niet meer uit te houden. Zo beginnen mijn meeste vrije zaterdagen, lekker vroeg uit bed. Nu had ik wel even rustig de tijd om mijn blog voor de Hogeschoolkrant van Windesheim te schrijven, dus het had wel zo z’n voordeel.
Rond een uur of twaalf zijn we richting het SDK gereden, dat is Sentro Deportivo Korsou. Een sportcomplex met een ateleticbaan, voetbalvelden en een groot wedstrijdbad. Daar omheen schijn je ook te kunnen wandelen/fietsen/hardlopen, dus daar willen we de komende tijden wel heengaan, zodat we hier toch wat kunnen sporten. Langs de weg zien we heel soms wel iemand, maar daar is ons leven ons nog teveel waard voor. We zullen volgende week merken of het een succes is…
Daarna zijn we doorgereden naar Punda, ik mocht weer fijn over de prachtige Julianabrug, dat blijft toch elke keer weer leuk. Daar hebben we een beetje tussen de winkeltjes doorgelopen. Misschien dat het lag aan mijn knaloranje shirtje (hoezo ik kom uit Nederland), maar er kwam ineens een man naar mij toe met de volgende mededeling: ‘Groot, mooi en netjes! Een prettige dag verder, ayo!’. Tsja, wat moet je daar nou van zeggen. Bedankt hé, jij ook een fijne dag! Ik kon even geen geschikte Papiamento woorden verzinnen in ieder geval. Je valt toch wel een beetje op met je blanke huid die maar niet bruin wordt en je steeds blonder wordende haar en ik ben inderdaad ook wel minstens 10 centimeter langer dan de meeste vrouwen hier. Blijkbaar vinden ze dat leuk, en ja, geef ze ongelijk?
Uiteindelijk eindigden wij op een terrasje aan de waterkant. Heerlijk gewoon. Daar hebben we een broodje gegeten en lekker wat gedronken, ons eerste cocktailtje, ook al was hij dan alcoholvrij, het sfeertje was heerlijk. Een perfecte zaterdagmiddag dus. Rond 16.00uur weer naar huis gegaan, omdat Marjolijn het schaatsen erg leuk vind om te zien. Zo zijn we toch nog een beetje in de sfeer van jullie thuis, lekker koud al dat ijs. En ik schrijf nu dan mijn blogje.

Morgen gaan we rond het eind van de middag weer naar het Carnaval toe. Ik ben benieuwd of het deze keer wat spectaculairder is. Dit is de optocht voor volwassenen, misschien hebben zij er meer zin in. Ik ben benieuwd, een hels kabaal zal het in ieder geval wel weer worden.

Had ik trouwens al verteld over mijn zwerver-avontuur? Vorige week toen ik op weg was naar huis, kwam er een man naar mij toe gelopen. Ik heel vrolijk ‘Bon tardi!’, maar hij had honger ‘mi tin hamber, mi tin hamber’. Toen kon ik mooi in mijn beste Papiaments antwoorden ‘mi no tin sen’ (ik heb geen geld), terwijl ik verder liep. Dat maakte blijkbaar wel indruk, want hij liep weer door. Ik werd daarbij ook zogenaamd ondersteund door wat toeterende en roepende voorbijgangers. Of dat een poging was om hem weg te jagen, ik weet niet. Maar ik dop mijn eigen Papiamento-boontjes wel.
Dat getoeter is inmiddels wel routine op weg naar huis, zoveel mensen lopen er natuurlijk niet langs de weg, maar ook hier maakt het blank en blond blijkbaar indruk.

------------------

Inmiddels is het zondagavond, ik had nog even gewacht met het posten van deze blog. Vandaag zijn we namelijk nog wezen kijken naar de grote Carnavals optocht. Iedereen is daar helemaal lyrisch over, dus dit mochten we niet laten schieten. De optocht duurde van 10.00uur tot 19.00uur, een erg lange zit. Er zijn ontzettend veel mensen die zich vanaf 09.00uur (als het al niet eerder is) langs de route begeven. Ze zijn uitgerust met stoelen, parasols en koelboxen vol met eten en drinken. Wij zijn eind van de middag gegaan om de grootste hitte te omzeilen. Het was al ontzettend druk, maar we konden een mooi plekje voor de auto vinden. En we stonden zelf nog praktisch vooraan ook.
Nu moet ik zeggen, hopelijk krijg ik daar geen problemen mee, ik vond het een beetje tegenvallen. Na alle verhalen had ik er iets geweldigs van verwacht. De mensen zijn ook prachtig verkleed, maar verder vond ik de sfeer niet echt spectaculair. Ik had verwacht dat men helemaal uit zijn dak zou gaan, met de geweldig ritmische muziek van hier, maar dat was niet het geval. Wellicht was iedereen al moe van de vele uren die ze al gelopen hadden, ik weet het niet. In ieder geval hebben we dit 40 jarige Carnavals feest niet gemist en ik zal foto’s proberen toe te voegen zodat jullie er een beeld van krijgen. Het was erg lastig om de mensen mooi en duidelijk op de foto’s te krijgen, maar kleurrijk is het in ieder geval.

Heel veel liefs, Anneke

De eerste stageweek, een welverdiend weekend en een schildpad!

Hallo allemaal,

Wederom veel leuke reacties ontvangen, erg leuk. Zo weet ik dat er velen zijn die mijn blog volgen, daarom is het nu ook tijd voor een nieuw verhaal.

Vandaag, zondag 7 februari, 16 dagen in Curaçao. En het bevalt goed! Ik heb besloten om vanaf nu niet teveel meer vooruit te kijken. Juni blijft de komende tijd, hoe dan ook, ver weg. Vandaar ook mijn besluit om gewoon per dag te zien wat ik beleef. Zonder die gedachte geniet je zoveel meer lijkt het, alles lijkt nu ook sneller te gaan. Dat zeg ik nu wel stellig, maar ik zal het echt proberen.

Nu is het dan tijd voor het doornemen van de week:

Maandag: De eerste stagedag op Curaçao. Er kwam erg veel op mij af. De ochtend ben ik gestart bij de revalidatie (begeleidster: Monique). De middag bij de gehandicaptenzorg (begeleidster: Roanht). Direct kwam de mededeling dat er geschoven was in de weekplanning, waardoor ik voortaan enkel op dinsdag- en donderdagochtend bij de revalidatie zal zijn. De revalidatie bleek direct al ontzettend interessant en leerzaam, er kwamen erg leuke cliënten en ik kon redelijk met ze communiceren.
De middag bij de gehandicapten zorg was best hectisch, ik zag nog geen cliënten in behandeling, maar maakte wel kennis met de cliënten die ik zal gaan behandelen. Dit zijn er vijf. De cliënten zijn meervoudig gehandicapt en hebben veel motorische en communicatieve problemen. Sommigen praten enkel in klanken. Het is voor mij nog erg moeilijk om met hen te communiceren, omdat er ook nog een taalbarrière bovenop komt. Naast het behandelen van deze cliënten, zal ik bezig zijn met het implementeren van ‘Totale Communicatie’, dat wil zeggen dat er in de woongroepen en activiteitenbegeleiding gebruik zal worden gemaakt van pictogrammen en gebaren. Op die manier is het mogelijk voor de cliënten en de groepsleiding om met elkaar te communiceren. Dit brengt minder frustraties met zich mee voor beide kanten, want niets is vervelender dan je niet te kunnen uiten. Echter zal het lastig zijn om dit te implementeren, niet iedereen staat hier namelijk voor open en dat is erg jammer.
Deze maandag kwam er ontzettend veel op mij af, vooral omdat ik het idee had dat het lastig zal zijn om deze cliënten te behandelen. Gelukkig kan ik ze in ieder geval van dienst zijn met de ‘Totale Communicatie’, ik kan de pictogrammen voor ze maken en ik kan deze wel aan de cliënten leren.

Dinsdagochtend bij Monique, het was erg leuk. Er waren een aantal cliënten die ik maandag ook had gezien, ik ging ze dan ook zelf ophalen. Zo kon ik een beetje met ze praten. Dat gaat nog niet ver, maar toch zijn het kleine stapjes in het Papiaments. Ik vraag ze of ze met mij mee gaan naar logopedie, of het goed met ze gaat enz. Het is prettig voor de cliënten en ook fijn voor mijn eigen zekerheid. Vandaag waren er ook drie kinderen in behandeling, dat vond ik geweldig. Het zijn leuke jongens, maar ook erg baldadig. Ik heb deze dag mijn eerste articulatietest afgenomen. En dat ging eigenlijk best goed. Enkel was het voor mij lastig om af en toe iets te sturen. Bijvoorbeeld: een plaatje met een dikke man. De jongen zei ‘mens’ en ‘man’, dat klopt, maar het ging om ‘dik’. Dan zeg je normaalgesproken ‘hij is niet dun, maar….’ En daar laat het Papiaments mij nog even in de steek. Maar ik denk dat dit langzamerhand zeker wel gaat komen, vooral wanneer je dezelfde zinnen en woorden steeds kunt gebruiken.
Ook was er die ochtend groepslogopedie, een erg leuke klas (de kinderen hebben daar verschillende beperkingen, vele motorisch, maar ook visueel. En ze hebben een laag IQ), ze ontvingen mij enthousiast. Ze onthielden direct mijn naam en wilden naast mij komen zitten, een goed teken. Er werd een indianenverhaal voorgelezen. Niet van heel hoog niveau, maar voor mij al lastig zat. In ieder geval erg leuk. Binnenkort zal ik ook meewerken aan de groepslogopedie, in welke vorm moeten we nog even gaan bekijken.
Dinsdagmiddag bij Roanht, ik ging een observatie doen bij een cliënt en ook even met hem praten om te bekijken wat zijn niveau precies was, zodat ik weet hoe ik hem kan gaan behandelen. Ik vond het erg lastig, het gesprek duurde ook niet erg lang. Ik had een aantal zinnen die ik kon vragen aan hem, maar zijn antwoorden kon ik niet altijd goed verstaan, daardoor is het lastig om de conversatie op gang te houden. Voor deze cliënt ga ik een communicatie apparaat instellen. Eerst zal ik hem pictogrammen aan gaan leren die voor hem en zijn omgeving belangrijk zijn. Wanneer hij deze kan benoemen, het liefst inclusief gebaren. Zal ik de pictogrammen in het apparaat invoeren. Dat is een apparaat met allerlei knoppen. Korte uitleg: Het eerste plaatje is bijvoorbeeld ‘Komé’ (eten). Ik druk daarop en spreek dan via een microfoon het woord ‘Komé’ in. Het apparaat slaat dit op onder het juiste knopje. Dit gaat zo verder met nog heel veel andere pictogrammen. Wanneer de cliënt eten wil, kan hij deze knop indrukken en dan hoort de gesprekspartner dat hij eten wil. Een erg mooi systeem dus. Ik hoop dat het gaat lukken om hem dit te leren.

Woensdagochtend was ik wederom bij Roanht. Nu ging ik bij een andere cliënt kijken en even met haar praten. Nog steeds vond ik dit lastig, ik voel mij ook een beetje bezwaard omdat ik haar niet begrijp, dat lijkt me voor haar namelijk ook erg vervelend. Ik heb haar wel goed kunnen observeren. Ze begrijpt mij wel. Ik kan volgende week dan ook de ‘ComVoor’ test bij haar afnemen. Dit is een test zonder gesproken taal, waarbij wel het begrip getest wordt. Door middel van opdrachten kun je testen of de cliënt begrijpt wat de bedoeling is. Er zijn onderdelen als: Twee bakjes met de vorm van een cirkel en een vierkant bovenop. Je geeft een blokje en een balletje aan de cliënt in willekeurige volgordes, de cliënt moet deze dan steeds in het juiste bakje stoppen. Ik ben benieuwd hoe dit volgende week zal gaan. Deze dag heb ik mij er al iets meer bij neergelegd dat de taal een lastig punt is, misschien moet ik mij daar maar niet te druk om maken. Mijn stagebegeleidster zegt immers dat alles goed komt.
Woensdagmiddag was ik vrij, zodat ik verslagen kan maken. Echter heb ik deze dag besteed aan het huishouden, jaja. Ik heb de was gedaan (let wel: met de hand!) onze wasmachine is kapot, tenminste hij draait wel, maar de was komt er viezer uit dan dat het er in gaat. Dus wassen we nu met de hand. Nu heb ik natuurlijk wel een aantal jaren camping-ervaring, dus het gaat mij prima af. Maar wanneer er echt een vlek in iets zit, is het lastig om het weg te krijgen, we wassen namelijk ook met koud water. Ik heb de afwas gedaan en de porch gedweild en toen was de middag alweer voorbij. Ook iets om wel te melden, ’s avonds hebben wij stamppot andijvie gegeten, jawel jawel! Net als thuis.

Donderdagochtend weer een revalidatie-ochtend. Ik heb twee Reynell-testen afgenomen. Dit zijn begripstesten, waarbij ik allerlei opdrachten geef en de cliënt deze uitvoert, dit heb ik gedaan met twee kinderen. Het ging erg goed. De zinnen staan opgeschreven in het Papiaments, ik kan het daardoor voorlezen en ze begrepen het goed, dus mijn uitspraak is blijkbaar prima. Ik kon de kinderen goed bij de les houden. Ik leer ook Papiaments van hen. Een van de jongens zei, toen hij met mij meeliep, ‘moet ik goed naar jou luisteren? ‘. Toen ik navroeg wat hij precies zei, dacht ik hee.. Dat kan ik gebruiken. Dus tijdens de afname kon ik hem af en toe zeggen ‘luister goed naar mij’, en zo bleef het goed gaan. Ik vond dit ook ontzettend leuk om te doen. ’s Middags hebben we een soort multidisciplinair plan ingevuld voor een cliënt, deze mevrouw is net een paar maanden in behandeling bij mijn stagebegeleider en dan worden er plannen opgesteld met alle disciplines. Iedereen schrijft bevindingen op en deze worden tijdens een vergadering besproken. Ik had dit nog niet eerder gedaan, dus dat was interessant. Ik kreeg ook te horen dat ik alles goed observeerde en beschreef, dus dat was mooi en fijn om te horen.
Donderdagmiddag was weer verslagdag, ditmaal wel bezig geweest met mijn ‘plan van aanpak’ (daarin staan alle doelen en handelingen voor mijn stage, om zo aan het eind te kunnen reflecteren).

Donderdagavond waren we uitgenodigd op de verjaardag van Conny. Dat is ongeveer 20 minuutjes rijden vanaf ons, maar doordat we een afslag mistte, duurde het een uur….. Maarja, side seeing blijft een leuke bezigheid op Curaçao. Het was een ontzettend gezellige avond. Er waren veel vrienden van Conny. Met veel mensen gekletst over onze stage en ons verblijf hier op Curaçao. Erg leuk, iedereen was namelijk erg enthousiast. Rond 22.00 uur gingen wij weer richting huis, ditmaal de juiste route, dus inderdaad met 20 minuten weer binnen de poort. Die terug-rit was trouwens een hele ervaring. Ik merkte al wel dat je hier flink leert autorijden overdag, maar ’s avonds is een verhaal apart. De straatverlichting ontbreekt nog wel eens, evenals de strepen op de weg. En doordat de wegen nogal variëren van breedte, heb je soms geen flauw idee waar je rijdt. Ook het verschil tussen de berm en de weg zelf is nauwelijks zichtbaar, dus een avontuur is het zeker. Dat zal wel even wennen zijn wanneer we weer thuiskomen, dan moeten we weer fatsoenlijk autorijden. Wat je hier toch soms allemaal meemaakt is niet te geloven. Auto’s drukken zich overal tussen, waardoor je soms flink op de rem moet. En met z’n drieën naast elkaar rijden op een tweebaans weg, of keihard tegen de richting in…? niets is hier gek..
Speciale verrichtingen leer ik hier ook als de beste, want het is nogal wat, al die straatjes. Ookal kennen we een deel van Curaçao al op ons duimpje, het gaat nog niet altijd vlekkeloos. Maar bochtje achteruit, keren op de weg, drie keer steken, het maakt allemaal niet uit, je leert het hier. (Zelfs vakparkeren!)

Vrijdag is onze projectdag. Dan werken wij aan het slikprotocol wat wij gaan opstellen. Dit slikprotocol zal worden gebruikt door de groepsleiders en door de verschillende disciplines (fysiotherapeut, ergotherapeut enz.) In dit protocol staat kort en duidelijk uitgelegd hoe je slikproblemen kunt herkennen en voorkomen en hoe je moet handelen wanneer een cliënt zich toch verslikt. Dit wordt op verschillende niveau’s geschreven en zowel in het Papiaments als in het Nederlands, zodat het voor iedereen begrijpbaar is (Niet alle groepsleiders spreken/begrijpen (goed) Nederlands). Dit is erg interessant om te doen. Echter moeten wij eerst observaties uitvoeren om een goed beeld te krijgen voor het protocol. Daarbij was het projectplan nog niet gelezen, dus konden wij nog niet verder. Dit resulteerde in een ochtendje achter de computer aan het ‘plan van aanpak’ en daarna rond 14.00 uur nog even naar het strand. ’s Avonds lekker Grey’s Anatomy gekeken met een drankje erbij, om het weekend in te luiden. En dat weekend vonden we welverdiend, want de eerste week heeft heel wat indrukken met zich meegebracht, dus deze avond heerlijk onderuit op de bank. En het weekend overdag genieten van het lekkere weer en de omgeving.

Zaterdag, dit was de echte stranddag, maar eerst moesten we even boodschappen doen, omdat de koelkast erg leeg raakte. Weer even het brood aanvullen, zodat we dat allemaal hebben voor mee naar stage. Ook even zonnebrandcrème gekocht (hoge factor!), omdat we dat voor zondag hard nodig zouden hebben! Zondag was namelijk een geweldige dag, maar dat komt nog….
We hebben direct besloten om nooit meer op zaterdag boodschappen te gaan doen, wat een chaos. Het duurde ongeveer 15 minuten voordat we de auto ergens kwijt konden en in de supermarkt zelf leek het ook wel alsof ze alles gratis weggaven. De gangpaden zijn niet al te breed, maar er passen blijkbaar makkelijk drie karren naast elkaar doorheen, wat resulteert in grote opstoppingen. Maar iedereen is hier lekker rustig, dus het maakt blijkbaar allemaal niet uit. Wat iedereen daar dan perse moet op zaterdagmiddag is mij een raadsel, wij houden het voortaan op de vrijdagochtend…

Ook hebben we even de route gereden die Marjolijn moet rijden de komende ochtenden, omdat zij slikobservaties zal doen. Dit is op een andere locatie dan waar zij normaalgesproken is. Over twee weken moeten daar ook ’s avonds observaties gedaan worden en dan ga ik ook mee. Dit zijn observaties om het slikprotocol te kunnen maken. Rond 07:30 uur en 17:00 uur wordt er gegeten, vandaar dat we op die tijden langs moeten komen om te kijken hoe dat gaat.
Na alle boodschappen weer heel wat kilometertjes afgelegd richting het strand, maar het was heerlijk. Deze dag had een helderblauwe lucht, na het middaguur was alle bewolking verdwenen en het was weer bloedje heet in de zon. Weer prachtige taferelen uitgehaald om de zee in en uit te komen, en daar heerlijk liggen dobberen. Het is een prachtig strand, maar om in het water te komen moet je jezelf wel door een flinke berg stenen ploegen, wat er soms voor zorgt dat je erg onflatteus het water in valt, omdat de stenen af en toe ineens wegzakken. Mijn tactiek op dit moment is zo snel mogelijk erin te duiken, om zo de obstakels te omzeilen. Maar je moet de achterblijvers op het strand natuurlijk wel wat te kijken gunnen, wij vinden het af en toe namelijk ook best leuk om te gluren. Tegen 18.00 uur pas naar huis gegaan. Toen werd het ook drukker op het strand, met muziek; bbq’s; sigaretten en drank (alles wat volgens de borden voor het strand verboden is eigenlijk).
Deze zaterdagavond vroeg naar bed, want zondag is de grote dag…

Zondag ging om 05:15 uur de wekker… werkelijk waar, ookal is het weekend, wij zijn vroege vogels…. Al was het deze keer wel noodzaak. Rond 06:30 stond namelijk de Mermaid op ons te wachten bij Caracasbaai. Tijd om het vaste land van Curaçao even te verlaten en richting Klein Curaçao te varen!
Donderdagavond op de verjaardag van Conny heeft Rob ons namelijk uitgenodigd om mee te gaan. Geweldig toch!

De heenreis was enorm beweeglijk… We zaten bovenop de boot, volgens Rob de mooiste plekken. Je had inderdaad een mooi uitzicht, maar binnen een half uur was er geen plekje op mijn lichaam nog droog…. Halverwege zijn we dan ook verplaatst. Het is wel noodzakelijk om een sterke maag te hebben met zo’n tocht… Het ging nogal tekeer, ik ben maar blijven staan om rustig te kunnen ademen, ik heb het dan ook net gered. Marjolijn helaas niet, zij heeft de visjes gevoerd. Wat wel een mooie afsluiter van deze rit was, is dat ik een dolfijn heb gezien! Dat blijf toch altijd mooi om mee te maken.

Eenmaal aangekomen kon je met de zodiac naar vaste wal, of al zwemmend. Wij zijn maar gaan zwemmen, het was maar een klein stukje. Daar lag het ontbijt klaar, allemaal lekkere broodjes. Toen snel plekjes in de schaduw gezocht en gestart met snorkelen. Helaas had ik mijn eigen snorkel vanuit Nederland niet meegenomen, dus moest ik er een lenen. Dat vond ik al niet geweldig, maar veel van de pijpjes bleken ook lek. Na een aantal pogingen, waarbij de derde ademhaling standaard een slok zeewater naar binnen kwam, toch een andere gezocht. Een ouderwetse, zonder enige flexibiliteit, maar toen kon ik in ieder geval ademhalen. Het zicht onder water was niet zo helder als ik had verwacht, maar uiteindelijk kwam ik een schildpad tegen! Wat geweldig mooi is dat! Ik heb een kleine gezien en een grote. Echt prachtig om te zien hoe ze zich voort bewegen in het water. Ik heb er dan ook aardig lang achteraan gezwommen, doordat je dan een vreemde route door het water neemt, valt het voor anderen op dat je ergens achteraan zwemt. Het duurde dan ook niet lang of we zwommen met een stuk of 7 mensen rond de schildpad, lekker rustig voor het beestje… Ook leuk om te zien (en waarschijnlijk ook voor de mensen op het strand) is dat de schildpad zo nu en dan omhoog gaat om lucht te happen, dan komt ‘ie met z’n koppie even boven water. En alle snorkelaars volgen dan, om even te zien hoe dat er aan het oppervlak uitziet… Super.
Verder nog een aantal vissen gezien, maar niet mooi gekleurd. Ik heb een schol gezien en een paar grote vissen met een blauwe streep bovenop en verder een grote school met witte vissen, deze vallen een beetje weg tegen de achtergrond. Helaas hadden we geen onderwater camera om de schildpad vast te leggen, maar ik zal dit moment zeker onthouden.

Verder veel in de schaduw vertoefd en rond het middag uur was er een barbecue, deze was zeer goed georganiseerd met lekker vlees en veel groente en fruit. Daarna zijn we nog even naar een oude vuurtoren en een scheepswrak gelopen. En toen was de dag al bijna weer voorbij. We hebben ons goed ingesmeerd met factor 50 en zijn in de schaduw gebleven, toch hebben wij beide nu een rood hoofd. Dat vind ik wel erg vervelend omdat ik morgen gewoon naar stage moet. Ik hoop dat het door het gebruik van aftersun een beetje bijtrekt…

De foto’s van deze dag zullen nog komen, maar het internet is op dit moment dusdanig slecht dat het uploaden van de foto’s niet gaat lukken.

Weer een hele bult met informatie, er is dan ook veel gebeurt deze week. Maar ik kan er positief naar terug kijken. Ik heb al veel leuke dingen meegemaakt op stage en heb nu toch ook wel het idee dat het Papiaments wel gaat komen. En zeker met de juiste instelling zal ik ook bij de gehandicaptenzorg een heel eind komen. Het is een geweldige uitdaging en deze wil ik zeker goed afronden, dus ik ga ervoor.

Nu is het weekverslag wel weer compleet en lang genoeg. Vandaag niet te laat naar bed. Ik zit ook nog wiebelend op de stoel van die vier beweeglijke uren op de boot.

Veel liefs, Anneke

Bijna een week weg..

Allereerst wil ik iedereen even bedanken voor de fijne warme reacties die ik van jullie heb ontvangen. Het is erg fijn om af en toe een bericht binnen te krijgen en te lezen.

Bijna een week op dit mooie eiland. Het begint te wennen. Ik word niet meer om 6 uur ’s ochtends wakker, maar rond een uur of acht. Erg prettig, dat zorgt er ook voor dat ik ’s avonds niet zo moe ben.
Ik zal de week eens even met jullie doornemen…

Maandag stagegesprek gehad zoals al eerder besproken.

Dinsdag verjaardag van Roanht (mijn stagebegeleider). Daar heb ik even een Papiamento-puntje gescoord. Onderweg bedacht ik mij dat ik geen idee had wat ‘gefeliciteerd’ in het Papiamento was. Een slechte zaak natuurlijk als je op visite gaat. Daarom bij de receptie op mijn beste Papiamento’s gevraagd: ‘Yufrou, por a yuda mi, porfabor. Nos ta bai pa Roanht, zij is jarig, maar hoe zeg je “gefeliciteerd”?’. Dit werd bij de receptie goed ontvangen door de drie vrouwen die daar zaten. Ze knikten heel blij toen ik in het Papiamento begon. En ze vertelden mij dan ook dat ‘gefeliciteerd’ in het Papiamento ‘Masha Pabien’ is. En zo hebben wij Roanht dan ook gefeliciteerd. Met wat chocolaatjes uit de supermarkt. Dat was erg gezellig.
Daarna hebben we een poging gedaan om naar het strand te gaan, dat resulteerde in ‘side seeing’ op het eiland. Want we vonden enkel stranden die van hotels waren. We zijn toen wel over de Julianabrug gereden, prachtig mooi. En ja, het is vreemd om op een eiland geen strand te vinden, maar het was lastig hoor, we zaten teveel bij de hotels, dat was vaak ook niet zichtbaar op de kaart. De auto wordt in ieder geval goed benut zullen we maar zeggen.

Woensdag ’s middags is het bij een tweede poging wel gelukt om bij het strand te komen. En wat voor een strand! Daaibooibaai, het was zo’n 20 minuten rijden, maar dat was het waard. Prachtig blauwe zee, mooi strand, een strandtentje erbij en heerlijk warm zeewater. Daar zijn we ook lekker gekleurd, het gezicht gaat helaas nog niet zo snel, maar we hebben nog een tijdje….
Rond 16:30 uur zijn we daar weer vertokken, mede omdat de weg erheen nogal lastig was en in het donker leek dat niet zo’n goed plan. Het leek wel een achtbaan die weg, constant heuveltjes op en neer en steeds was het weer een verrassing of de weg naar links of naar rechts zou gaan, of misschien wel helemaal zou stoppen. Als je niet goed zou opletten zou je zo tussen de cactussen liggen. Wel handig ook dat ze hier ook van die borden en pijlen hebben die aangeven waar de bocht heen gaat en dat deze soms scherper is dan je zou verwachten…. Niet dus.
We kwamen op weg daarheen trouwens ook nog langs een van de vele ‘checkpoints’. Een soort meer met allemaal flamingo’s. Ze staan nog niet op de foto, maar dat gaat zeker gebeuren. Op de terugweg waren er helaas niet meer zoveel, maar ik ga ze zeker vastleggen. Erg mooi.

Donderdag rond 11:00 uur naar de stad gegaan samen met Albert. Voor de tweede keer gingen we over de geweldig grote Julianabrug. Een mega-cruise-schip uit Rotterdam lag daar. Groot! Hoog! Ongelooflijk, zo mooi, ik wist niet dat deze schepen zo enorm waren. Het zou mij erg leuk lijken om daar eens een kijkje te nemen , maar dat mag natuurlijk niet helaas.
We hebben daar lekker door de straatjes gewandeld, erg veel winkeltjes en heel gezellig. Ook over de Pontjesbrug gelopen, een brug die drijft op een soort bootjes, daarom wiebelt het ook erg als je eroverheen loopt. Erg leuk om te doen en er is dan ook een zeer mooi gekleurd uitzicht, gekleurd door alle geverfde huisjes, alle kleuren van de regenboog, erg vrolijk. De brug is heel erg laag, dus deze gaat constant open voor de meest kleine bootjes die er langs moeten. Wanneer de brug dan open gaat, wordt hij naar één kade toe gedraaid. Hij klapt dus niet open. Wanneer de brug open is, word je met bootjes naar de overzijde gebracht. Het is een ware attractie. Deze brug brengt je van Punda naar Otrabanda, de twee delen van de stad. (Otrabanda betekend ‘overkant’ en dat is het ook, erg origineel)
Aan het eind van de brug stond een man met een grote slang, deze kon je om laten hangen om foto’s te maken. Albert heeft zich hieraan gewaagd. Zo’n geintje kost 5 dollar/9 gulden/4 euro. Die slang verdient dus goed, want er zijn veel mensen die dit willen doen.
Ook lopen ze in de straten met grote leguanen, dat vind ik dan wat spectaculairder. Maar ik geloof dat deze verdoofd worden, zodat ze rustig blijven, dat is dan wel weer sneu voor die beesten.
In Punda hebben we een terrasje gepakt, op een leuk binnenplaatsje. Heerlijk in het zonnetje met een muziekje erbij.
Rond 14.00 uur zijn we weer richting huis gegaan om naar het strand te gaan. Thuis aangekomen bleek dat ‘wie is de mol’ uitgezonden werd, aangezien Marjolijn dat volgt, hebben we dat gekeken. Is toch wel leuk, lijkt het net alsof je thuis bent, met die Nederlandse zenders. De rest van de dag hebben we lekker in en bij het zwembad gelegen.
’s avonds rond 18.30 uur richting Emmastad gereden omdat we daar, vlakbij stage, een fijne grote supermarkt hebben gevonden. Druk dat het was! Ongelooflijk, we zaten midden in de spits. We waren dan ook pas een uur later weer thuis. Even weer de koelkast aangevuld met drinken, groente en fruit. Ook hebben we deze avond voor het eerst een alcoholisch drankje gedronken, daar waren we wel aan toe. Dat is overigens niet duur. Ik zal nu even iets melden waar ik zeker indruk mee ga maken. Er staat daar een fles Bacardi, zo groot! Een fles van 10 liter, voor omgerekend 35 euro! Jammer dat die niet in de koffer past, zou een mooie souvenir zijn…

En nu is het dan weer vrijdagochtend. Op dit moment is het 09.30 uur. Om 08:00 uur werd ik wakker gebeld door de huisbaas (slaap je eindelijk eens lang….) Om 09.00 uur zouden de loodgieters voor de deur staan. Zijn collega had mij dit gister echter al gemeld, dus deze zeer onrustige manier van wakker worden was onnodig. Een half uur later stonden ze al voor de deur (jaja, te vroeg dus). Maar binnen een kwartier waren ze alweer vertrokken, ze hadden het goede spul niet bij zich, de hele spoelbak van onze toilet moet worden vervangen. Dat was al wel duidelijk geworden, dat ding is zo oud als de weg naar Rome. Zulke spoelbakken worden volgens mij niet eens meer gemaakt. Als het goed is komen ze over een kwartiertje terug, zou fijn zijn. Dan kunnen we ook gewoon doorspoelen zoals het hoort, in plaats van emmertjes water erachteraan te gooien. Maar zoals al wel vaker is gebleken de afgelopen dagen, alles went….
Vanmiddag zullen we weer richting het strand gaan, waarschijnlijk weer Daaibooibaai, dat beviel ons prima.

Zoals misschien wel duidelijk is geworden, ben ik al wat meer gewend dan tijdens het vorige bericht. Het blijft nog vreemd en met slechts een kleine week achter de rug, hebben we nog steeds een lange periode te gaan. En ik blijf iedereen missen. Maar ik denk dat het wel gaat lukken. Het hangt nog even af van stage, hoe ik mij daar ga redden. Ik ben wel weer een beetje aan het oefenen met het Papiamento, maar veel zinnen en woorden die bruikbaar zijn binnen het werkveld heb ik helaas nog niet paraat. Maandag kreeg ik van mijn stagebegeleidster twee taaltesten in het Papiamento. Deze ben ik aan het doornemen, die moet ik kunnen afnemen. De passieve woordenschat is niet zo lastig, dan ben ik enkel aan het woord en zal de cliënt dingen aanwijzen. Wanneer het actief is, zal het lastiger zijn, omdat er dan antwoorden komen die ik misschien niet versta. De tijd zal het leren….

Wanneer ik de eerste stageweek goed doorkom, dan zal het laatste kleine beetje vuil aan de lucht denk ik wel verdwijnen. Dan is er namelijk niets meer wat dit avontuur in de weg kan staan…
En natuurlijk zal ik iedereen blijven missen, de ene dag meer dan de andere. Maar wanneer we lekker bezig zijn, is er niets aan de hand. En met de gedachte dat wij allemaal nog heel lang en gelukkig zullen leven, kunnen we die vijf maanden best wel even missen… toch?

Heel veel liefs, xxx

Eerste bericht vanuit Curaçao

Hallo allemaal,

Let op: Dit verhaal is belachelijk lang, dus hopelijk heb je even de tijd…

Hier een eerste bericht vanuit Curaçao. Vanavond hebben we een soort dongel gekregen om te internetten. Het werkt nog niet geweldig, het is niet mogelijk om het internet te splitten naar alle laptops. En draadloos internet is niet mogelijk. Nu moeten we dus even het internet delen, maar hopelijk is het mogelijk om binnenkort tegelijk online te zijn, zodat iedereen met het thuisfront kan skypen zonder dat het voor hen nachtwerk moet worden.

Hier gaat alles goed, maar het is erg vreemd om zo ver weg van huis te zijn. Op dit moment heb ik het idee dat ik al heel lang weg ben, maar bij de gedachte dat ik hier pas drie dagen zit, lijkt de tijd die nog komen gaat gigantisch lang.

Ik begin op dit moment een beetje te wennen, maar het is nog erg lastig om te beseffen dat ik de komende vijf maanden niet thuis zal zijn en niemand ‘echt’ zal zien en spreken. We zitten zo’n 7000 kilometer van elkaar af en dat is nogal wat als je zoveel waarde hecht aan thuis. Dit zorgt er ook vaak voor dat ik mij niet zo goed voel, ik word er zo nu en dan best een beetje verdrietig van, al gaat dat binnen een paar tellen weer over. Soms komt de gedachte naar voren dat dit echt een waanzinnig plan is geweest, waarom moest ik nou zo moeilijk doen en een stage regelen zo ver weg van huis.

Maar ik denk en hoop dat het een kwestie van tijd is en dat ik snel zal wennen aan alles. Iedereen hier zegt, dat we over een tijdje niet meer anders willen. Maar ik denk dat Apeldoorn toch echt mijn eigen thuishaven blijft. Misschien moet ik hier gewoon niet teveel over nadenken, er zijn slechts drie dagen voorbij…

In deze drie dagen is er al wel veel gebeurt, we hebben nog niet eens gezwommen in het zwembad en de zee hebben we ook nog niet gezien, behalve vanuit het vliegtuig. Eigenlijk een kwalijke zaak, dus ik hoop dit morgen wel te doen.

Zaterdag kwamen we met een kleine vertraging aan in Curaçao. In het vliegtuig moesten we een formulier invullen met vragen over de reden van onze komst naar Curaçao. Dat begon al met het invullen van het aantal nachten. Hiervoor waren twee hokjes. Terwijl wij toch echt 146 nachten in Curaçao zullen verblijven. Even spannend of ze daar iets over zouden zeggen, maar dat viel reuze mee. Na een erg lange wachttijd kregen wij zonder vragen een stempel van Curaçao in ons paspoort gedrukt. De koffers zagen wij al direct aan komen rollen, dus dat ging voorspoedig. Daarna moesten we nog in een rij staan voor de douane. Dat duurde nogal lang en toen wij aan de beurt waren mochten we gewoon doorlopen…. Kwart over vier stonden we pas buiten, warm! Conny heeft ons toen opgehaald en naar haar huis gebracht, daar stond Rob, onze autoverhuurder. Met een mooi rood mazda’tje 323f. Vanuit daar zijn wij achter Conny aangereden naar ons huis.

En ons huis is erg mooi! Het is heerlijk ruim, het zwembad en de tuin zijn prachtig. Er is een mooie grote ‘porch’, dat is een overdekte veranda. Wel met allemaal tralies, maar toch geeft het geen gevangenis gevoel. We kunnen lekker in de schaduw en in de wind zitten, we verbranden dus niet (maar we worden ook niet bruin…).
Alles is precies zoals op de eerder vertoonde foto’s. Alleen de slaapkamer wijkt af, ik en Marjolijn hebben beide een andere. Maar dat geeft niet, de kamers zijn prima. Het is alleen even wennen dat Marjolijn door mijn kamer moet lopen om in de hare te komen, en ik moet door haar kamer om naar de badkamer te gaan. Dat is natuurlijk niet zo praktisch als ik ‘s nachts moet plassen en Marjolijn lekker slaapt. Want het is al wel duidelijk, wanneer je ’s nachts wakker wordt, lig je vanaf dan erg lang naar het plafond te kijken voordat je de slaap weer kunt vatten. Het wordt namelijk erg broeierig in de kamers ’s nachts. In slaap komen is bij het naar bed gaan geen probleem, daar helpt de airco even bij.

’s Avonds heeft Conny ons meegenomen om ergens te eten. En jawel, een chinees. Maar het was lekker. Daar waren ook vrienden van haar, dus het was gezellig. We waren eigenlijk te moe om mee te gaan, maar anders waren we echt te vroeg in slaap gevallen. Dus het was fijn dat ze ons heeft meegenomen.

Op zondag hebben we een tochtje gemaakt met de auto. We zijn naar de verste locatie van stage gereden, daar gaat Marjolijn stagelopen. Het ging verbazingwekkend goed, we kunnen gewoon over de hoofdwegen rijden en we zijn er zo. Veel minder spannend dan anderen ons deden geloven, het rijdt hier helemaal prima.

Ons eerste avontuur maakten we mee bij het tankstation, dat ging voor geen meter. De mevrouw achter de kassa werd al moe van mij, toen ik wel vier keer naar haar toe kwam met ‘por a yuda mi porfabor?’ (Kunt u mij helpen? - ik heb mijn zinnen goed geleerd). Ze kwam echter niet van haar plek af, dus daar hadden we niet veel aan. Iedereen had natuurlijk ook last van de domme meisjes die in de weg stonden, dus uiteindelijk kwam iemand ons helpen. Bij ons stopte de tank iedere keer bij 1,75 gulden, dat duurde nogal lang. Maar volgens de meneer moesten we een beetje blijven ‘pompen’ met dat ding, en dan liep het wel door. Daar had hij gelijk in… hij blij, wij blij, mevrouw achter de kassa erg blij.
Toen we weg wilden rijden kwam er een andere man naar ons toe met de mededeling dat onze band zacht was. Er kwam nog iemand aan en die zij dat we hem moesten oppompen. Wat erg lastig is als je al niet eens kan tanken… Gelukkig had de man geen haast en hij heeft ons geholpen. We moesten wel snel naar huis, want de band was lek volgens hem.

Thuis dus direct Rob gebeld (we mochten hem altijd bellen als er iets was, maar hij wist vast niet dat hij binnen een dag al last van ons zou hebben). Hij heeft de band verwisseld, toen konden we weer lekker touren.

Vandaag, maandag, zijn we naar stage gegaan. Dit was erg interessant en we hebben veel indrukken opgedaan. Ze zijn ontzettend blij met onze komst. De SGR-groep heeft zo’n 400 cliënten waarvan een overgroot deel logopedische begeleiding nodig heeft, er zijn echter slechts 4 logopedisten. Dit maakt dus dat zij staan te springen om hulp, ook van stagiaires. Wij zijn daardoor meer dan welkom. Het was niet zomaar een kennismaking, we kregen op beide locaties rondleidingen, en deze locaties zijn groot. De kennismaking duurde dan ook 5,5 uur… Dat is nogal wat, maar we hebben een goed beeld van de stichting gekregen. Het zal pittig zijn, maar ook een uitdaging. Hopelijk krijgen we de taal snel onder de knie, dat waarderen ze hier erg en de cliënten spreken ook enkel Papiamentu, dus het is van groot belang.

De rest van deze middag een beetje geklungeld. Nu doe ik hard mijn best om niet in slaap te vallen, dus gelukkig kan ik een verhaal typen. Het is pas 20.00uur en ik val al bijna om van de slaap. Niemand is nog wakker omdat het in Nederland al 01.00uur is geweest. Hopelijk kom ik snel van deze jetlag af, want het is best vervelend, ik ben ’s ochtends namelijk ook erg vroeg wakker.

Morgen gaan we rond 09.00uur nog even langs op stage, omdat mijn stagebegeleider jarig is. Ze nodigde ons uit op de koffie, dan kunnen we ook nog even kletsen met iedereen.

Morgen is het dan ook tijd voor leuke dingen. Ik wil even naar Willemstad om te zoeken naar een markt of winkeltjes waar we fruit e.d. kunnen halen. We hebben amper iets in huis. En misschien kunnen we dan ook eindelijk naar zee. We moeten wel een kleurtje krijgen, ze vinden ons maar bleekscheten…

Zoals al eerder genoemd, een erg lang verhaal, maar ik moest toch even alle indrukken kwijt. Als internet goed blijft werken, kan er vaker wat geplaatst worden en dan zullen de verhalen vast ook niet zo groot zijn.

Nu iedereen Bon Siman! (een goede week gewenst) En hopelijk spreken we elkaar snel op skype.

Heel veel liefs van Anneke, die iedereen heel erg mist.

Nog 14 dagen...........

Ja... nog precies twee weken.
Af en toe slaat de 'paniek' en beetje toe.. maar het blijft alsnog heel erg leuk.
En een geruststelling is dat alles eigenlijk geregeld is.

We hebben een huis! Het contract is getekend door ons en de makelaar en het geld (borg en huur) is overgemaakt. Dat is even een diepe duik in de buidel, maar ook een fijn gevoel.
Het was voor ons drie keer scheepsrecht om een huis te vinden (valt volgens mij nog best mee.)
We gingen van een leuk huis met een prachtige tuin en gigantisch zwembad. Naar een 'gaat wel' huis maar lekker dicht bij stage, naar uiteindelijk een erg mooi ingericht huis met een zwembad en óók dichtbij stage. Dat wil zeggen, voor mij. Ik kan erheen lopen, is zo'n 1,5 km op afstand van stage hoorde ik van Conny. Marjolijn heeft de auto nodig, dat is 6 km.
Hieronder even proberen wat foto's te zetten van het huis, dan kunnen we over 2 weken even vergelijken...

Dat zijn dan dus: de slaapkamer, het zwembad, de woonkamer en de keuken.
Vind vooral de slaapkamer er erg goed uitzien. Zeker wanneer ik kijk naar andere huizen die ik eerder heb benaderd, is dit erg luxe met al die kastruimte e.d. Daar kan ik best vijf maanden vertoeven. Dus nu maar hopen dat mijn kamertje er net zo uitziet, ik laat het t.z.t. wel zien.

En dan natuurlijk het vervoer, dat hebben we ook geregeld, mede dankzij Conny wederom. Zij kent iemand die auto's verhuurd op Curacao. Dat schijnt nog wel lastig te zijn. Ten eerste omdat ze erg vaak niet verhuren aan mensen onder de 23 jaar. Nu is Marjolijn wel 23, maar ik nog lang niet, dus dan zou ik niet mogen rijden. Ten tweede zijn ze niet zo happig op studenten, omdat die de auto's nogal aftrappen. En ten derde, is er zoveel vraag naar auto's in deze periode, dat bijna alles verhuurd is, of gigantisch duur wordt. Deze man verhuurd in ieder geval wel aan mensen van 21 jaar. En de prijzen zijn ook goed te doen.

Nu zaten wij ook sterk te denken aan kopen, maar na een aantal verhalen van anderen zijn we daar toch maar vanaf gestapt. Je betaald waarschijnlijk minder geld, je kan voor 1000 euro een auto kopen, maar de auto's schijnen niet zo geweldig onderhouden te zijn. Dus hoe goedkoper de auto, des te groter de kans is dat je erg veel geld gaat kwijtraken aan onderhoud en reparaties. Nu zijn wij natuurlijk ook niet erg handig om dat zelf te kunnen, dus dat hebben wij onszelf maar bespaard.
Via de auto-verhuurder hebben we nu twee auto's vastgelegd. 1 met airco tot begin maart, en 1 zonder airco totdat we vertrekken. Die airco missen is niet zo'n ramp, want alle ramen kunnen ook open. We zullen die periode rondcrossen in een mazda 323 (automaat).

Dat zal zoiets zijn:

Dus... huis en auto zijn geregeld.
Ik heb ook een mapje aangelegd met belangrijke papieren, zoals kopietjes van paspoort en rijbewijs. Uittreksel van het geboorteregister, verklaring goed gedrag, huurcontract, stage-overeenkomst. Een hele boel in ieder geval... Dus ik hoef niet bang te zijn om bij de grens tegen gehouden te worden...

En dan nu is het gewoon wachten.... Heb zojuist ook een stukje geschreven voor de Hogeschool Windesheim Krant, dat blaadje wordt elke twee weken uitgegeven op school. Daar ga ik maandelijks een stukje voor schrijven met al mijn vorderingen en avonturen op Curacao.
En dat zal ik uiteraard hier ook blijven doen, zal het iets beter bijhouden, ik kreeg al klachten van tante Louise, en dat moeten we natuurlijk niet hebben....

Mijn to-do-list die ik eerder had opgesteld is in ieder geval afgewerkt. Het vliegticket is ook binnen, niet geheel onbelangrijk. Daar waren we precies op tijd mee, we hebben nog 'de goedkoopste' tickets, inmiddels is er op de heenvlucht zo'n 200 euro bijgekomen. Dat doen we toch netjes....!
En om mijn eigen kamer aan de Paslaan hoefde ik mij niet druk te maken, want daar werden we in november zelf al uitgegooid.

Dit stukje is niet bepaald logisch opgebouwd, maar ach, wat geeft het... Dat zal de spanning wel zijn. Nog even 2 weekjes ploeteren met het afstudeerproject op school en dan gaan we ervoor.
Zaterdag a.s. is mijn ''afscheidsfeestje'' (het klinkt zo stom) voor vrienden. En tijdens de verjaardag van mijn moeder kan ik de familie even gedag zeggen.

Daarna gaat het dus echt gebeuren..... we hebben er zin in! (nog steeds gelukkig)

We vliegen trouwens 23 januari om 09.35 uur. (Hopen tenminste dat de sneeuw dan weer weg is....)
De terugvlucht is uiteraard ook bekend, 26 juni om 15.15 uur, dan komen we zondag 27 juni om 06:15 uur aan........ Dan weten jullie dat, vroeg uit de veren ;)